Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 października 2013 r. sygn. akt I OW 257/13 Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach do rozpoznania wniosku Z.R. o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu i Opolu od orzekania w sprawie o sygn. akt IV SA/Wr 255/13.
W dniu 30 września 2014 r. wpłynął do tut. Sądu wniosek Z.R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wnioskodawca wskazał, że prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, posiada mieszkanie o powierzchni 25,30 m2 natomiast nie jest w posiadaniu żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów wartościowych. Ponadto wnioskodawca oświadczył, iż jest bezrobotny i nie ma w związku z tym żadnego dochodu. Jednocześnie podkreślił, że jego miesięczne opłaty to: czynsz w kwocie 500 zł, gaz w wysokości 100 zł i energia elektryczna (100 zł) oraz dodał, iż miesięczne koszty wyżywienia to 6.000 zł i leczenia też 6.000 zł. W związku z powyższym posiada zadłużenie w wysokości 2.000.000 zł.
Zarządzeniem z dnia 16 października 2014 r. Sędzia sprawozdawca wezwał Z.R. do uzupełnienia i uprawdopodobnienia danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy, w szczególności poprzez: udokumentowanie wydatków ponoszonych z tytułu opłat za tzw. media i kosztów leczenia oraz wyjaśnienie skąd, wobec braku jakichkolwiek dochodów, wnioskodawca czerpie środki na swoje utrzymanie w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem uznania, że nie zachodzą przesłanki przyznania prawa pomocy.
W wyznaczonym terminie wnioskodawca nie udzielił na wyżej wymienione wezwanie jakiejkolwiek odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012 r., poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Poza tym przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.). Natomiast art. 255 P.p.s.a. stanowi, że jeśli oświadczenie strony zawarte we wniosku, okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego.
W przedmiotowej sprawie, rozpoznanie wniosku zostało ograniczone do kwestii ustanowienia pełnomocnika albowiem, zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a. P.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej.
Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych należy zauważyć, iż do wyłącznej oceny sądu należy uznanie, czy strona ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy wykazała, że spełnia stosowne przesłanki. Skoro zatem strona uchyliła się od przedstawienia wskazanej w wezwaniu sądowym dokumentacji, to powinna liczyć się z tym, że sąd nie będzie miał wystarczających podstaw do przyznania jej prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt I FZ 71/09 LEX nr 564253). Poza tym, brak współpracy ze strony podmiotu ubiegającego się o przyznanie prawa pomocy skutkuje uznaniem, że nie wykazał on zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., koniecznych dla przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie (por. postanowienie NSA z 24 marca 2009 r., sygn. akt II FZ 91/09 LEX nr 550327).
Z akt sprawy wynika, że Z.R. złożył wniosek o ustanowienie adwokata jednakże nie udokumentował w żaden sposób danych zawartych w tym wniosku pomimo wezwania go do tego przez Sędziego sprawozdawcę, dlatego też Sąd uznał za niewystarczające do przyznania prawa pomocy oświadczenia wnioskodawcy.
Reasumując, w ocenie Sądu, wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, dlatego też na mocy art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.