Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SO/Wa 55/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek Z. B. o wymierzenie grzywny Rzecznikowi Praw Obywatelskich za nieprzekazanie skargi z dnia 27 października 2016 r. na bezczynność Rzecznika Praw Obywatelskich wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
Pismem z dnia 24 maja 2018 r. Z. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym postanowieniem. Skarżący zarzucił kwestionowanemu postanowieniu naruszenie prawa, gdyż wniosek o wymierzenie grzywny organowi został odrzucony ze względu na brak właściwości sądu administracyjnego w sprawie.
Wraz ze skargą o wznowienie postępowania sądowego skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolenienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Jednakże, stosownie do art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.
Oczywista bezzasadność skargi, w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy, powoduje, że skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. OZ 377/04, Lex nr 837862). O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez konieczności dokonywania gruntownej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jest zupełnie oczywiste, że skarga nie może zostać uwzględniona. Przy czym stwierdzenie przez sąd oczywistej bezzasadności skargi powoduje, że skarga taka podlegać będzie oddaleniu bądź odrzuceniu. Wskazany przepis nie różnicuje przyczyn bezzasadności skargi, należy zatem stwierdzić, że prawo pomocy nie przysługuje zarówno w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, jak i z przyczyn uregulowanych w przepisach materialnoprawnych (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 2.; M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 1034 i nast.).
W niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi o wznowienie postępowania sądowego, bowiem skarga ta nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia.
Jak wynika ze skargi o wznowienie postępowania sądowego, skarżący domaga się wznowienia postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, kwestionując w istocie treść orzeczenia Sądu. Tego rodzaju zarzuty mogą być formułowane wyłącznie w środkach zaskarżenia, które mają na celu wzruszenie orzeczeń nieprawomocnych, takich jak skarga kasacyjna czy zażalenie, nie mogą natomiast być podnoszone w skardze o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, na mocy art. 247 w związku z art. 276 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, przy czym orzekając w oparciu o powołany przepis, Sąd nie badał sytuacji finansowej skarżącego oraz jego możliwości płatniczych.