Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją (...) z dnia 26.05.2003 r. wydaną na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych /Dz.U. 2001 nr 79 poz. 856 ze zm./, na podstawie art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071 ze zm./, w związku z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./, w sprawie odwołania Ryszarda A. od decyzji (...) wydanej dnia 7.04.2003 r. przez Prezydenta Miasta I., ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego usytuowanego na terenie nieruchomości położonej przy ul. M. 22 w I., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, przy ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w rejonie ulic: P., M., B. i alei N. w I., zatwierdzonego Uchwałą nr XL VIII/403/98 Rady Miejskiej I. z dnia 30 stycznia 1998 r. /Dz.Urz. Woj. B. nr 20 poz. 79 z dnia 7.04.1998 r./ - orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Bolesław M. wnioskiem z dnia 21.03.2002 r. zwrócił się do Urzędu Miasta I. o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości położonej przy ul. M. 22 w I. w związku z zamiarem rozbudowy budynku mieszkalnego.
Organ rozpatrujący wniosek zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w rejonie ulic: P., M., B. i alei N. w I., decyzją z dnia 07.04.2003 r., (...), ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji, nadając jej ważność do dnia 30 kwietnia 2004 r. Uzasadniono to stwierdzeniem zgodności z przepisami prawa i ustaleniami obowiązującego na tym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Z rozstrzygnięciem, ustalenia lokalizacji rozbudowy budynku mieszkalnego na wskazanym terenie nie zgadza się Ryszard A., mieszkający w sąsiednim budynku nr 24.
W złożonym odwołaniu stwierdził, iż rozbudowa i dobudowa do istniejącego budynku mieszkalnego części mieszkalnej spowoduje od strony południowo-zachodniej zacienienie okien jego mieszkania.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie, za podstawę rozstrzygnięcia sprawy zobowiązane było przyjąć ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z przepisami jej art. 2 ust. 1 ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu dokonywane jest w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z zachowaniem warunków określonych w ustawach.
Z szczegółowych ustaleń planu i załączonych dokumentów wynika, iż teren wnioskowanej inwestycji wchodzi w skład obszaru przeznaczonego w planie zagospodarowania przestrzennego w rejonie wyżej wymienionych ulic miasta I., jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - oznaczony w planie symbolem "10 MN". Plan dopuszcza budowę i rozbudowę budynku mieszkalnego oraz dobudowę do istniejącego budynku części niemieszkalnych, nieuciążliwych dla mieszkalnictwa, których architektura musi być dostosowana do architektury budynku mieszkalnego, tworzącego z nim jedną bryłę architektoniczną. W planie ustalono zasady kształtowania formy budynku do 2 kondygnacji naziemnych z ewentualnym poddaszem użytkowym.
Wnioskowane zamierzenie inwestycyjne na wskazanym terenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało jako zgodne z ustaleniami planu.
Ustalenia planu będącego przepisem gminnym, kształtują wraz z innymi przepisami prawa, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.
Podniesione w odwołaniu argumenty nie mogą stanowić podstawy do zmiany rozstrzygnięcia organu I instancji. W punkcie 5 i 8 załącznika nr 2 zobowiązano inwestora do zachowania warunków zapewniających ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, wskazując tu przepis art. 4 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Według tegoż przepisu art. 5 ust. 2 - ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje m.in. ochronę przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.
W konsekwencji organ I instancji zgodnie z art. 39 i art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ustalił decyzją warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji.
Organ II instancji podniósł też, że rozpoczęcie prac budowlanych poprzedzone musi być uzyskaniem przez inwestora ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej w myśl przepisów prawa budowlanego.
Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Ryszard A. podnosząc zasadniczo to, iż nie wyraził zgody na rozbudowę domu położonego w I. przy ul. M. 22, którego właścicielem jest Bolesław M. Skarżący zarzucił, że po tej rozbudowie nastąpi zaciemnienie okien jego domu oraz działki wraz z całą infrastrukturą ogrodu.
Według skarżącego uchwała Rady Miasta I. powołana w decyzji przez organ pozostaje w sprzeczności "z ustawą o nieszkodzeniu osobom trzecim".
Według skarżącego stanowisko organu jest niezrozumiałe, gdyż z jednej strony organ dopuszcza rozbudowę budynku, a drugiej strony organ twierdzi, że rozbudowa nie może ograniczyć dostępu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych.
Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż poddana kontroli sądowej - jakiej Sąd dokonuje z mocy art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ - decyzja ostateczna nie narusza prawa materialnego, zaś w toku postępowania poprzedzającego jej wydanie nie doszło do uchybienia przepisom proceduralnym.
Wbrew zarzutom skarżącego, w świetle obowiązujących w dniu wydania zaskarżonej decyzji przepisów art. 3, art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ istniały podstawy do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego usytuowanego na terenie nieruchomości przy ul. M. 22 w I. Zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazał zgodność wnioskowanej inwestycji z aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał konkretnie, jakie ustalenia wynikające z treści opisowej i graficznej były w sprawie decydujące. Skoro przedmiotowa nieruchomość przynależy według planu do terenu, na którym dopuszcza się "budowę i rozbudowę budynku mieszkalnego oraz dobudowę do istniejącego budynku części niemieszkalnych, nieuciążliwych dla mieszkalnictwa, których architektura musi być dostosowana do architektury budynku mieszkalnego, tworzącego z nim jednolitą bryłę architektoniczną" - to rzeczą właściwego organu było w rozpatrywanej sprawie wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy jednoczesnym określeniu: rodzaju inwestycji, warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z przepisów szczególnych, warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, linii rozgraniczających teren inwestycji i okresu ważności decyzji /art. 42 cytowanej ustawy/.
Zaznaczyć w tym miejscu należy, że rolą decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest wytyczenie ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, które następnie podlegają dalszym szczegółowym ustaleniom przewidzianym w prawie budowlanym i w przepisach wykonawczych, regulujących warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane.
Kwestie dotyczące określenia usytuowania budynku, jego wysokości, kształtu i innych szczegółów architektoniczno-technicznych, jeśli nie wynikają z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, są częścią postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, w ramach którego m.in. organ bada czy planowana budowa spowoduje ograniczenie dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, ochrona interesów osób trzecich może następować w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, co sprawia, że nie może obejmować kwestii zastrzeżonych regulacją prawa budowlanego.
Dostrzec również należy, że z reguły każda inwestycja prowadzona w zwartej zabudowie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiedztwa, co jednak nie oznacza, że wydana w takiej sytuacji decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu narusza prawo.
Skarżący nie dostrzegając istoty zaskarżonej decyzji, nie wziął również pod uwagę tego, że decyzja organu I instancji m.in. w pkt 8 załącznika nr 2 stanowi o obowiązku zachowania warunków określonych w przepisach art. 4 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Ten zapis w decyzji ma właśnie na celu zapewnienie ochrony osób trzecich na etapie realizacji inwestycji. Organ planistyczny badający zgodność zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie może wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, którego rzeczą jest zgodne z art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego ocena, czy projektowany obiekt z uwagi na usytuowanie spowoduje uciążliwości dla nieruchomości sąsiedniej w stopniu naruszającym zasady wynikające z odpowiednich przepisów Prawa budowlanego.
Zaznaczyć przy tym należy, że wbrew przekonaniu skarżącego ochrona interesów osób trzecich przewidziana w Prawie budowlanym nie oznacza konieczności wyrażania zgody na budowę właściciela sąsiednich działek. Oczywiście interesy osób trzecich muszą być brane pod uwagę na etapie prac projektowych i w postępowaniu prowadzącym do wydania pozwolenia na budowę, co nie oznacza, że jest to najważniejsze i jedyne kryterium, jakie organy biorą pod uwagę przy kształtowaniu planowanej inwestycji.
Z tych względów zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne.
W konsekwencji orzeczono jak w sentencji, zgodnie z art. 27 ust. 1 cyt. ustawy o NSA.