Uzasadnienie
(...) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z 10 grudnia 1999 r., (...), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z 16 lutego 1996 r., (...), nakazującą Władysławowi B. dokonanie rozbiórki jednej szklarni usytuowanej w odległości 1,6 m od granicy z działką Aleksandra J., na nieruchomości położonej przy ulicy D. 116 w B. i powiadomienie Urzędu o dokonaniu rozbiórki.
W uzasadnieniu decyzji podał, co następuje:
Decyzje organów administracyjnych pierwszej i drugiej instancji zezwalające inwestorowi na użytkowanie szklarni po dokonanym remoncie uchylone zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 24 czerwca 1999 r. w sprawie SA/Bk 1640/98 - jako wydane z naruszeniem przepisów art. 51 i art. 55 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sąd w wyżej powołanym wyroku wyraził pogląd, że organy administracyjne niezasadnie przyjęły, że w sprawie inwestor dopuścił się odstępstwa od warunków zgłoszenia remontu szklarni, gdyż w gruncie rzeczy dokonał modernizacji obiektu wykonanej bez uzyskania pozwolenia na budowę.
W myśl obowiązującego w chwili wydania decyzji /1996 r./ prawa budowlanego /art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r./ przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych, polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego.
W trakcie wykonywania robót budowlanych inwestor dokonał wymiany elementów drewnianych na metalowe.
Taki stan rzeczy uzasadnia stanowisko, że inwestor przekroczył granice remontu i w gruncie rzeczy dokonał modernizacji obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Skoro tak, to inwestor naruszył postanowienia art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, gdyż w granicach remontu mógł dokonać wymiany elementów drewnianych na elementy drewniane.
Zgodnie z art. 28 powołanej wyżej ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Stwierdzenie, że obiekt budowlany lub jego część będąca w budowie lub pobudowana wykonane bez wymaganego pozwolenia, skutkuje nakazanie rozbiórki obiektu, a te zgodnie z przepisem art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./.
Oględzin obiektu organy administracyjne dokonywały czterokrotnie - dwukrotnie przez organ pierwszej instancji - dwukrotnie przez organ pierwszej instancji i dwukrotnie przez organ odwoławczy.
Ostatnich oględzin dokonano 14 września 1998 r.
Od tego czasu stan faktyczny na działce nie uległ zmianie. Dokonywanie ponownych oględzin przed wydaniem zaskarżonej decyzji było więc zbędne, zwłaszcza, że wszystkie protokoły z dokonanych oględzin skarżący podpisał, nie zgłaszając zastrzeżeń do ich treści.
Zdaniem organu odwoławczego zarzut skarżącego, iż niezgodnie ze stanem rzeczywistym przyjęto, iż ściany szklarni zostały podwyższone o 38 cm jest w sprawie bez znaczenia wobec stanowiska wyrażonego w wyroku Sądu z dnia 29 czerwca 1999 r. w sprawie SA/Bk 1640/98.
Postanowienie z 17 maja 1995 r., na które powołuje się skarżący dotyczyło kwestii uzupełnienia wniosku o niezbędne materiały a nie rozstrzygało o pozwoleniu na budowę.
Władysław B. na powyższą decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 7-9, art. 75 par. 1, art. 77 par. 1 i art. 78 par. 1 Kpa oraz art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./.
Naruszenie przepisu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego polega na nieuzasadnionym przyjęciu, że wymiana elementów drewnianych na metalowe, w szklarni, jest modernizacją a nie remontem obiektu.
Przepisy art. 7-9, art. 75 par. 1, art. 77 par. 1 i art. 78 par. 1 Kpa naruszone zostały przez odmowę dokonania oględzin obiektu co w gruncie rzeczy oznacza pominięcie dowodu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy.
W konsekwencji podniesionych zarzutów domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku rozpoznając skargę Aleksandra J. na decyzję Wojewody B. 17 września 1998 r. (...) w sprawie zezwolenia na użytkowanie szklarni po przeprowadzonym remoncie, wyrokiem z dnia 24 czerwca 1999 r. SA/Bk 1640/98 uchylił tą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z 30 lipca 1998 r. (...), a nadto uchylił decyzję Wojewody B. z 27 marca 1996 r., (...), uchylającą decyzję Prezydenta Miasta B. z 16 lutego 1996 r., (...), nakazującą Władysławowi B. rozbiórkę jednej szklarni usytuowanej w odległości 1,6 m od granicy z działką Aleksandra J. Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku w wyroku wydanym w wyżej wymienionej sprawie stwierdził w sposób jednoznaczny: "Decyzja Wojewody B. została wydana z naruszeniem przepisu art. 48 Prawa budowlanego".
Wydając uchylone przez Sąd decyzje, organy administracyjne wadliwie oceniły stan faktyczny przyjmując, iż w niniejszej sprawie zachodzi sytuacja odstępstwa od warunków zgłoszenia remontu szklarni podczas, gdy mamy w istocie do czynienia z modernizacją obiektu, wykonaną bez uzyskania pozwolenia budowlanego.
Zgodnie z przepisem art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w czasie wydawania decyzji, przez remont należy rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego.
Dopiero zmiana prawa budowlanego, dokonana ustawą z dnia 24 lipca 1998 r. /Dz.U. nr 106 poz. 668/ a obowiązująca od dnia 1 stycznia 1999 r. dopuszcza w przypadku remontu - stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto, w stanie pierwotnym. Z protokołu oględzin dokonanych 3 sierpnia 1995 r., wynika, iż w miejsce istniejącej szklarni o konstrukcji drewnianej wybudowana jest szklarnia o konstrukcji metalowej. Podniesione zostały również ściany boczne szklarni o 0,38 m w stosunku do istniejącej szklarni drewnianej.
Wykonane zostały również okna uchylne w budującej się szklarni. Zakres prowadzonych prac, a w szczególności stosowanie wyrobów innych niż użyte w stanie pierwotnym, wskazuje jednoznacznie, iż przekroczone zostały granice i pojęcia remontu. Nie można zatem mówić o odstępstwach od zgłoszenia remontu i nie można uznać, że zgłoszenie remontu eliminuje możliwość zakwalifikowania działań inwestora jako samowoli budowlanej, jeżeli wykroczył w ogóle poza granice remontu, przeprowadzając modernizację obiektu bez stosownego pozwolenia budowlanego.
Dlatego decyzja organu I instancji z dnia 16 lutego 1996 r. nakazująca rozbiórkę samowolnie zmodernizowanego obiektu była zgodna z dyspozycją przepisu art. 48 Prawa budowlanego i brak było podstaw do jej uchylenia przez organ odwoławczy /wyrok NSA z dnia 24 czerwca 1999 r., SA/Bk 1640/98.
Powyższe rozważania Sądu i ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia /art. 30 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/.
Skoro więc Sąd dokonał oceny działania inwestora Władysława B. i zakwalifikował je jako samowolę budowlaną, to w sprawie mógł mieć zastosowanie tylko przepis art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ przewidujący nakaz rozbiórki obiektu budowlanego zrealizowanego bez wymaganego pozwolenia.
Tak więc zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem.
Odnośnie naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, to Sąd stwierdził, że zarzuty te nie są uzasadnione.
Skarżący nie wykazał, by stan zrealizowanego obiektu uległ zmianie konstrukcyjnej w porównaniu z rokiem 1995, kiedy to dokonano 3 sierpnia oględzin.
Protokół ten został przez Władysława B. podpisany bez zgłoszenia uwag co do zawartych w nim stwierdzeń (...). Przeprowadzenia innych dowodów na etapie postępowania odwoławczego skarżący nie zgłaszał.
Skoro organ dysponował materiałem pozwalającym na rozpatrzenie sprawy, to nie musiał poszukiwać jeszcze dalszych dowodów.
Oceny prawnej charakteru robót wykonanych na obiekcie budowlanym dokonał Sąd w wyroku z dnia 24 czerwca 1999 r. a wobec tego Sąd orzekający w niniejszej sprawie - zgodnie z art. 30 ustawy o NSA - był tą oceną związany.
Poczynione powyżej rozważania skutkowały oddaleniem skargi po myśli art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.