Uzasadnienie
Decyzją z dnia 8 maja 2000 r., (...) Wojewoda P. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./, po rozpatrzeniu odwołań Marii B., Henryki P., Jadwigi D. od decyzji Starosty N. (...) z dnia 9 września 1999 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Tadeuszowi S. pozwolenia na budowę służącego do barwienia wikliny kotła wraz z urządzeniami towarzyszącymi, na działce nr ewidencyjny 2539 w R. nad S. zgodnie z projektem budowlanym stanowiącym integralną część decyzji - utrzymał zaskarżoną odwołaniami decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji podano, że Starosta N. decyzją (...) z dnia 9 września 1999 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Tadeuszowi S. pozwolenia na budowę kotła wraz urządzeniami towarzyszącymi /służącymi do barwienia wikliny/ na działce o nr ew. 2539 przy ul. G. w R. nad S. Od decyzji tej wniosły odwołania trzy współwłaścicieli działki o nr ew. 2540/1 sąsiadującej z terenem projektowanej inwestycji. Generalnym zarzutem była przedwczesność /zdaniem odwołujących się/ wydania decyzji o pozwoleniu na budowę wobec trwania administracyjnej kontroli sądowej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej dla przedmiotowej inwestycji przez Burmistrza Miasta i Gminy R. nad S. Pozostałe zarzuty dotyczyły domniemanego ujemnego wpływu inwestycji na otoczenie.
Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2000 r. SA/Rz 735/99 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę Jadwigi D. na decyzję w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Rozpatrując odwołania w sprawie udzielonego decyzją Starosty N. (...) z 9 września 1999 r. pozwolenia na budowę organ II instancji stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie.
Projekt budowlany został sporządzony w sposób nie naruszający ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R., zgodnie z wymaganiami ochrony środowiska, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz obowiązującymi przepisami. Projekt budowlany /a tym samym rozwiązania projektowe w nim przyjęte/ uzyskał pozytywnie uzgodnienia i opinie:
- - rzeczoznawcy ds. sanitarno-higienicznych - pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych,
- - rzeczoznawcy do Spraw Zabezpieczeń Przeciwpożarowych w zakresie zgodności projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej,
- - Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej Starostwa Powiatowego w N.,
- - Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków - decyzja (...) z 1 czerwca 1999 r.
Ponadto, inwestor przedłożył dowód własności działki nr 2539 oraz umowę z Zakładem Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w R. w sprawie odbioru nieczystości płynnych - pozostałości po barwieniu wikliny.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności organ II instancji stwierdził, że nie ma podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonego odwołaniami aktu.
Powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżyła Jadwiga D. domagając się jej uchylenia i zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania.
Uzasadniając swoje stanowisko zarzuciła, że decyzja narusza prawo materialne przez niewłaściwe zastosowanie przepisu par. 11 ust. 2 pkt 3 i 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. przez przyjęcie, że inwestycja spełnia warunki w zakresie zanieczyszczenia powietrza, gruntu i wody, oraz par. 12 ust. 4 przez to, że w zaskarżonej decyzji w jednym przypadku określono "zachowanie 4 m od granicy realizacje inwestycji oraz 2,20 m od granicy działki skarżącej nr 2540/1". Nie podano danych technicznych kotła, wysokości emitora co jest również naruszeniem prawa, gdyż projekt zakłada 3,6 m a rzeczoznawca wnioskuje emitor o wysokości 5 m.
W uzasadnieniu skargi zarzucono, że w zaskarżonych decyzjach nie sprecyzowano jakie dopuszczalne winny być stężenia dwutlenku azotu. Z dokumentacji wynika, że kocioł opalany będzie drewnem - jest on uciążliwy ze względu na zanieczyszczenie powietrza, podaje to rzeczoznawca mgr Anna Sz.
W zaskarżonej decyzji nie podano warunków odprowadzania i gromadzenia ścieków przemysłowych. Zaznaczono, że właściciel działki przedstawił umowę z Zakładem Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w sprawie odbioru nieczystości płynnych - pozostałości po barwieniu wikliny. Skarżąca zarzuca, że inwestor będzie nieczystości płynne "spuszczał do ziemi".
Brak jest zaprojektowanego zbiornika na te nieczystości w decyzji (...) z dnia 9 września 1999 r. Brak ujęcia tego w zaskarżonym akcie stwarza zagrożenie zanieczyszczenia gruntu i wody. Brak uregulowania tego zagadnienia w decyzji powoduje, że jest ona dotknięta wadą i winna być uchylona.
Zaskarżona decyzja narusza zachowanie odległości w jakich może być taka inwestycja sytuowana. Podano w niej, że od działki skarżącej nr 2540/1 odległość jej wyniesie 4 m od granicy i 2,20 m bez uzyskania jej zgody. Organ I instancji nie mógł ustalić usytuowania inwestycji w odległości 2,20 m, stąd decyzja zaskarżona narusza uzasadnione interesy osób trzecich.
Poza tym skarżąca podniosła, że inwestor nie ma uregulowanej granicy swej działki, co powoduje, że lokalizacja inwestycji nie może być zatwierdzona, bo prowadzi to do naruszenia art. 9 Kpa.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie odwołując się do swojego stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że powoływany przez skarżącą przepis zawarty w treści par. 11 ust. 2 punkty 3 i 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. nie ma bezpośredniego zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ rozporządzenie to dotyczy warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a przedmiotowy obiekt nie jest budynkiem.
Wysokość komina została podana w projekcie budowlanym /stanowiącym integralną część pozwolenia na budowę/ ze szczegółowym określeniem komina i przewidzianych do użycia materiałów budowlanych. W projekcie budowlanym zawarto również sposób gromadzenia i odprowadzenia wody użytej w procesie technologicznym.
Dołączona do skargi kserokopia wyroku Sądu Rejonowego w N. z 2 grudnia 1997 r., (...) nie ma znaczenia w tej sprawie ponieważ nie dotyczy obiektu będącego przedmiotem postępowania administracyjnego. Kwestia uregulowania granicy nie była podnoszona przez Jadwigę D. w postępowaniu odwoławczym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do przepisu art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, Sąd sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, przy czym z mocy art. 51 ustawy Sąd nie jest związany granicami skargi. Analiza akt sprawy prowadzi jednak do wniosku, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji do naruszenia przepisów prawa nie doszło.
Wnioskiem z dnia 10 sierpnia 1999 r. Tadeusz S. domagał się udzielenia mu pozwolenia na budowę kotła do barwienia wikliny na działce nr 2539 położonej w R. przy ul. G. 27.
Do wniosku dołączono projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Starosta N. decyzją z dnia 9 września 1999 r., (...) zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla Tadeusza S. na wskazaną wyżej inwestycję.
Organ II instancji utrzymał tę decyzję w mocy.
Prawną formą potwierdzenia zgodności przygotowywanej do realizacji inwestycji z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawnymi jest pozwolenie na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę w myśl art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ upoważnia inwestora do rozpoczęcia budowy, a przez zatwierdzenie projektu budowlanego akceptuje plan budowy, w tym jej funkcje i konstrukcję oraz planowane zasady zagospodarowania działki budowlanej.
W myśl art. 5 Prawa budowlanego obiekty budowlane powinny być projektowane, budowane i utrzymywane zgodnie z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami i zasadami wiedzy technicznej, w sposób zapewniający m.in. bezpieczeństwo ludzi i mienia, ochronę środowiska, warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu, a także ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich.
Z dołączonej do akt sprawy dokumentacji wynika, że inwestor Tadeusz S. do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę dołączył:
- - projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, wymaganymi przepisami szczególnymi,
- - dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane,
- - decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Dokumenty te wyczerpują wymagania stawiane wnioskowi o wydanie pozwolenia na budowę, przez przepis art. 33 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a załączony projekt chroni interesy skarżącej, stąd też wniosek inwestora musiał zostać uwzględniony.
Z załączonej do akt sprawy części opinii rzeczoznawcy Ministerstwa Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa Anny Sz. dotyczącej analizy uciążliwości przedmiotowego kotła wynika, że do wyeliminowania przekroczenia emisji dwutlenku azotu ze spalania drewna niezbędnym jest podwyższenie emitora do wysokości 5 m nad poziom terenu. Z projektu kotła wynika, że jego komin będzie sięgał 5 m nad poziom terenu. W takiej sytuacji stwierdzić trzeba, że będzie on emitował dwutlenek azotu, którego stężenie nie będzie przekraczać dopuszczalnych norm, w świetle opinii Anny Sz., przez co nie będzie powodował uciążliwości dla właścicieli sąsiednich działek.
Wobec powyższego stwierdzić należy, że przedmiotowy obiekt budowlany, w postaci określonej w jego projekcie, nie będzie naruszał uzasadnionych interesów osób trzecich /ochrona ich zdrowia/ poprzez dopuszczenie do nadmiernego zanieczyszczenia powietrza.
Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze należy stwierdzić, że są one również nieuzasadnione.
Argument podniesiony w skardze dotyczące przebiegu granicy działki 2539 w R. nie może być przyczyną uchylenia przedmiotowej decyzji. Zgodnie z przepisem art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane do uzyskania pozwolenia na budowę inwestor powinien wykazać się dowodem stwierdzającym prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Takim tytułem inwestor wykazał się, co pozwala na stwierdzenie spełnienia przez niego wymogu określonego w powołanym przepisie. Granice przedmiotowej działki określa wyrys mapy ewidencyjnej poświadczonej przez Urząd Gminy i Miasta w Rudniku nad S. Właśnie w ten sposób określone granice stanowiły podstawę opracowania planu zagospodarowania przedmiotowych działek. Fakt, że skarżąca w chwili obecnej kwestionuje przebieg granicy nie może wpłynąć na stwierdzenie nieprawidłowości decyzji, bowiem skarżąca nie wykazała, by jej przebieg był odmienny niż wynika to z ewidencji gruntów.
Stanowiska takiego nie mogą zmienić gołosłowne - w obecnej chwili - twierdzenia Jadwigi D. Nie można również stwierdzić, by w sprawie doszło do naruszenia przepisów par. 11 ust. 2 pkt 3 i 4 oraz par. 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140 ze zm./. Powołane rozporządzenie w par. 1 stanowi, że ustala ono warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę.
W świetle brzmienia tego przepisu stwierdzić należy, że rozporządzenie nie reguluje problematyki sytuowania na działce budowlanej wszystkich obiektów budowlanych, a jedynie budynków wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Przepisy tego rozporządzenia nie regulują zatem problematyki sytuowania na działce budowli, do których zaliczyć należy objęty postępowaniem kocioł do barwienia wikliny.
Zasady sytuowania na działce tego rodzaju obiektów inwestycyjnych określać należy w trybie przepisu art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, który określa zakres ochrony interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym. Na obecnym etapie postępowania stwierdzić należy, że zasada ochrony interesu osoby trzeciej nie została w sprawie naruszona z powodu odległości przedmiotowej inwestycji od granicy, ani z powodu wady projektu budowlanego.
Nie znajdują potwierdzenia także pozostałe zarzuty Jadwigi D. dotyczące braku sprecyzowania w zaskarżonych decyzjach jakie dopuszczalne winno być stężenia dwutlenku azotu skoro brak takiego przekroczenia wynika z opinii rzeczoznawcy /przy uwzględnieniu jej zaleceń/. Taka sama sytuacja dotyczy braku warunków odprowadzania i gromadzenia ścieków przemysłowych. Z projektu wynika, że po zakończonym procesie barwienia wiklina wykładana będzie z kotła na płytę betonową na której odciekać będzie z wody wraz z resztą barwników. Odciek spływał będzie do metalowego pojemnika osadzonego w najniższym punkcie płyty, z którego wlewany będzie ponownie do kotła i po wzbogaceniu barwnikiem służyć będzie następnym procesom barwienia. Oczywistym jest, że resztę płynów - które nie będą wykorzystywane przy następnych barwieniach - można będzie wybrać ze wskazanego wyżej metalowego pojemnika. Dodać należy, że inwestor przedstawił umowę z Zakładem Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w sprawie odbioru nieczystości płynnych - pozostałości po barwieniu wikliny. Zarzut, że inwestor będzie nieczystości płynne "spuszczał do ziemi" nie znajduje na obecnym etapie postępowania jakiegokolwiek potwierdzenia.
Na marginesie należy również wskazać, że objęty postępowaniem projekt kotła został uzgodniony z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Uwagi zawarte w uzgodnieniu zostały uwzględnione w projekcie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, dlatego skarga - jako bezzasadna - w oparciu o przepis art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uległa oddaleniu.