Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] 29 stycznia 2002r., na podstawie art. 51 ust.1 pkt 2 oraz ust.4 w związku z art.71 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane zobowiązał [...] do przedłożenia dokumentów w celu odprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na użytkowanie garażu powstałego po adaptacji istniejącego budynku gospodarczego przy ui. [...] A mianowicie zobowiązał inwestora do przedłożenia:
* inwentaryzacji budowlanej,
* oświadczenia osoby uprawnionej, że budynek wykonany jest zgodnie ze sztuką budowlaną, polskimi normami i nadaje się do użytkowania jako garaż samochodowy,
* opinii Państwowej Straży Pożarnej,
* protokołu sprawdzeń instalacji elektrycznej,
* inwentaryzacji geodezyjnej,
- - dowodu stwierdzającego, że budynek jest własnością użytkownika.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął za wiarygodne stwierdzenie, że drewniany garaż istniał od około 30 lat w obecnym kształcie i wymiarach.
Od decyzji odwołał się pan[...], pełnomocnik właścicielki przyległego murowanego budynku gospodarczego wnioskując o uchylenie decyzji. W odwołaniu pełnomocnik skarżącej podniósł, że budynek gospodarczy stojący na granicy posesji przy [...] i ul. [...] został przebudowany w latach [...], przez co zbliżył się do budynku [...], zasłaniając istniejące w nim okno. Na dowód tego przedłożył oświadczenie biegłych, że drewniany budynek gospodarczy nie przylegał do murowanego. Ponadto przedłożył fotografie przedmiotowych obiektów ukazujące stan obecny i stan z roku [...], a także sprostowania osób do złożonych wcześniej oświadczeń, które były podstawą przyjętego rozstrzygnięcia.
Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...]., na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozparzenia przez organ I instancji.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że budynek drewniany należący do [...] został wybudowany samowolnie około 30 lat temu jako drewniana szopa na opał. Następnie był samowolnie przebudowywany, a jego remont w [...] roku połączony był ze zmianą sposobu użytkowania na garaż. Wobec sprzecznych oświadczeń sąsiadów i samych zainteresowanych co do kształtu i wymiarów obiektu, nie jest możliwe na tej podstawie ustalenie jego dokładnej lokalizacji i wymiarów po wybudowaniu, ani tego jaki 3
Sygn.akt SA/Sz 1366/02 dokładnie był zakres przebudowy w roku [...]. Na podstawie fotografii, oświadczenia biegłych i opisu jak funkcjonował budynek murowany należący do [...] organ ustalił, że budynek drewniany nie przylegał ścianą do murowanego i był od niego oddalony o około 1.5- 2.0 m. Przestrzeń za szopą od strony budynku [...] była zadaszona. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji przyjął niewłaściwą podstawę prawną w zakresie dobudowanej części obiektu. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji winien poprowadzić dwa odrębne postępowania. W zakresie zmiany sposobu użytkowania istniejącego obiektu i robót z tym związanych należy nałożyć na inwestora na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na użytkowanie.
W zakresie budowy części obiektu tj. dobudowanej do istniejącego budynku gospodarczego części ściany, postępowanie poprowadzić należy w trybie art. 48 ustawy Prawo budowlane.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła [...]. W skardze domaga się rozpatrzenia sprawy trybie art. 48 Prawa budowlanego.
Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi.
Uczestnik postępowania [...] poparł skargę [...]
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem /jeżeli ustawy nie stanowią inaczej/.
Z mocy art. 85 i art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/ w miejsce Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Szczecinie utworzony został z dniem 1 stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który właściwy jest do rozpoznawania skarg wniesionych przed tą datą do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie w sprawach, w których postępowanie nie zostało zakończone.
Z treści skargi wynika, że [...] kwestionuje uzasadnienie zaskarżonej decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. a samo rozstrzygnięcie decyzji kasacyjnej nie budzi wątpliwości. Zdaniem skarżącej podstawę materialnoprawną przyszłej decyzji organu I instancji winien stanowić wyłącznie przepis art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.A Przepis ten brzmi, że właściwy organ
Sygn.akt SA/Sz 1366/02 nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, albo zgłoszenia, bądź też realizowanego pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Stanowisku temu nie można odmówić słuszności.
Zgodnie z treścią art. 51 ust.1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nakłada na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia i wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Obowiązek ten powstaje między innymi wtedy, gdy roboty budowlane w sposób istotny odbiegają od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu bądź przepisach /art. 50 ust.1 pkt 3 ustawy/. W rozpoznawanej sprawie organ nadzoru budowlanego I instancji z naruszeniem tegoż przepisu zobowiązał inwestora do przedłożenia dokumentacji celem sanowania powstałej samowoli. Zebrane przez organ dowody, w tym również zdjęcia wskazują raczej na to, że w miejsce starego zniszczonego drewnianego budynku gospodarczego postawiono nowy drewniany budynek o innych wymiarach, który użytkowany jest jako garaż. Nietrafne wtedy okazałoby się stanowisko inwestorki, że przeprowadziła ona jedynie w 1998r. remont istniejącego budynku gospodarczego, który nie wymagał pozwolenia na budowę.
Zgodnie z art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego remont jest wykonywaniem w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a nie stanowiących bieżącej konserwacji. Natomiast przez budowę należy rozumieć wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę, oraz przebudowę obiektu budowlanego /art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego/. W rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, roboty budowlane to między innymi budowa obiektu budowlanego. W związku z powyższym stwierdzić należy, że [...] /inwestorka/ prowadziła roboty budowlane, co zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego wymaga pozwolenia na budowę. Ustalenie wykonania robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia musiałoby prowadzić do nakazania rozbiórki obiektu. Prawo budowlane w sposób rygorystyczny traktuje wypadki tzw. samowoli budowlanej i wymaga bezwzględnie, wypadku jej stwierdzenia, usunięcia skutków sprzecznych z prawem budowlanym działań.
W takiej sytuacji nie można akceptować legalizacji w trybie art. 51 ust.1 pkt 2 w związku z art. 71 Prawa budowlanego samowoli budowlanej i samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu. Zatem bez jednoznacznego wyjaśnienia przez organ nadzoru budowlanego I instancji, czy wykonywane przez inwestorka roboty budowlane stanowiły remont drewnianego budynku gospodarczego czy też jego odbudowę, przebudowę bądź rozbudowę, nie jest możliwa ocena czy decyzja z dnia 11 maja 2002r. miała oparcie w obowiązującym prawie, czy też - jak tego dowodziła skarżąca - wydana została z naruszeniem prawa.
Biorąc powyższe od uwagę uznać należało, że zaskarżona decyzja wydana została z istotnym naruszeniem art.7, art. 77 § 1 i art. 107 kpa i dlatego Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/orzekł jak sentencji