Uzasadnienie
Prezydent Miasta Sz. decyzją z dnia 9 czerwca 1999 r., (...), na podstawie art. 30 ust. 3 i art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz art. 92 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. - o samorządzie powiatowym /Dz.U. nr 91 poz. 578/ oraz art. 104 Kpa, po rozpatrzeniu zgłoszenia Spółki z o.o. "C.-M." z siedzibą w W. z dnia dotyczącego zamiaru wykonania robót nie wymagających pozwolenia na budowę obejmującego ustawienia urządzenia reklamowego w Sz. przy ul. S. /działka nr 4 z obrębu 70D/
- - zgłosił sprzeciw w sprawie wykonania robót budowlanych objętych zgłoszeniem i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z budową urządzenia reklamowego w Sz. przy ul. S. /działka nr 4 z obrębu 70D/.
W uzasadnieniu decyzji organu I instancji podniósł, że z wniosku strony i załączonej dokumentacji wynika, że wnioskodawca zamierza wykonać wolno stojącą stalową konstrukcję masztu reklamowego o wysokości ok. 7 m, zakotwioną w stopie fundamentowej o wymiarach 2,50 x 4,20 m z tablicą do naklejenia reklamy o wymiarach 3,0 x 6,0 m.
W ocenie organu realizacja robót budowlanych związanych z wyżej opisaną konstrukcją nośną reklamy może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia w rozumieniu art. 30 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Z tych względów roboty budowlane wymienione w zgłoszeniu z dnia 27 maja 1999 r. można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.
W odwołaniu od tej decyzji Spółka z o.o. "C.-M." wniosła o uchylenie decyzji podnosząc, że:
1/ zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, czasowe ustawienie nośnika reklamowego, nie wymaga pozwolenia na budowę, 2/ nośnik reklamowy "C.-M." jest urządzeniem reklamowym, wolno stojącym, tymczasowym, rozbieralnym, 3/ na zasadność stosowania w tym przypadku art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, nie ma wpływu wymiar tj. wysokość i szerokość urządzenia reklamowego, 4/ pozwolenia na budowę wymagają jedynie podświetlane urządzenia reklamowe usytuowane poza terenem zabudowy, 5/ identyczne urządzenia były instalowane na terenie Sz. w okresie kilku ostatnich lat, na podstawie zgód wydawanych przez wydział architektury, który nie kwestionował ich bezpieczeństwa, 6/ brak zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia wynika z dokumentacji projektowo - technicznej, która wraz z obliczeniami statycznymi gwarantuje to bezpieczeństwo, 7/ w identycznych sprawach, już dwukrotnie decyzje organu I instancji były uchylane przez Wojewodę Z., który potwierdził zgłoszenie zamiaru ustawienia urządzenia reklamowego jako zgodne z prawem, 8/ Wydział Architektury Urzędu Miejskiego w Sz. wydał opinię lokalizacyjną dot. urządzeń reklamowych nie wymagających pozwolenia na budowę z dnia 31 grudnia 1998 r., w której wyraźnie określono warunki umożliwiające ustawienie tymczasowego nośnika reklamowego przy ul. S., m.in. informując o obowiązku zgłoszenia jego montażu.
Wojewoda Z. decyzją z dnia 18 sierpnia 1999 r., (...), na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa w związku z art. 29 ust. 2 pkt 2 oraz art. 30 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, po rozpatrzeniu odwołania Spółki z o.o. "C.-M." z siedzibą w W. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podniósł, że przedłożony, przy wniosku zgłaszającym zamiar ustawienia nośnika reklamowego projekt gotowy /niewłaściwie nazwany projektem powtarzalnym/ nie został zaadoptowany do warunków wynikających z proponowanej lokalizacji przy ul. S. Wariantowe rozwiązania zawarte w tym projekcie, w szczególności dotyczące sposobu posadowienia konstrukcji oraz projektowane zasilanie w energię elektryczną bez podania punktu zasilania, a także nie spełnienie warunków wynikających z opinii lokalizacyjnej z dnia 31 grudnia 1998 r., w szczególności pkt 3,4,5 stanowią podstawę do stwierdzenia, że realizacja nośnika reklamowego może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia.
W tej sytuacji organ I instancji słusznie, na podstawie art. 30 ust. 3 ustawy Prawo budowlane zgłosił sprzeciw i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego "C.-M." Spółka z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z powodu naruszenia art. 28 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 1, ust. 1a, ust. 3 oraz art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./.
Strona skarżąca podniosła, że na zasadność stosowania art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie ma wpływu wysokość ani szerokość urządzenia reklamowego, a także wymiary podstawy żelbetowej.
Nośnik reklamowy "C.-M." jest urządzeniem reklamowym, wolnostojącym, tymczasowym, rozbieralnym, nietrwale związanym z gruntem. Wykonana w oparciu o powtarzalny projekt techniczny stalowa konstrukcja nośna wraz z podstawą żelbetową nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia.
Każdy z nośników - co potwierdza załączona do zgłoszenia dokumentacja - może być w każdym czasie zdemontowany i zainstalowany w innym miejscu. Elementy składowe /moduły/ urządzenia reklamowego montuje się i można je zamiennie wykorzystywać, gdyż są typowe i identyczne we wszystkich urządzeniach instalowanych przez skarżącego na terenie Polski w tym i na terenie Sz.
Brak zagrożenia bezpieczeństwa wynika z dokumentacji projektowo-technicznej, która wraz z obliczeniami statycznymi gwarantuje bezpieczeństwo. Ponadto do oświetlenia nośnika reklamowego nie będzie wykonane przyłącze energetyczne.
W ocenie strony skarżącej zostały spełnione warunki pkt 3,4,5 określone w opinii lokalizacyjnej z dnia 31 grudnia 1998 r.
Przyjęta przez organy orzekające argumentacja wskazuje na dowolną interpretację przepisów, wyłącznie z punktu widzenia interesów tychże organów, a nie jest rzetelnym i zgodnym z literą prawa wydaniem rozstrzygnięć w sprawie.
Niedopuszczalne są działania organów administracji, które dla zasady paraliżują działalność podmiotów gospodarczych, nie podejmując prawem przewidzianych kroków /żądanie dodatkowych dokumentów celem uzupełnienia zgłoszenia/ zmierzających do usunięcia pojawiających się po stronie organu wątpliwości, które pozwoliłyby zająć przez ten organ stanowisko prawidłowe, zgodne z prawem.
Strona skarżąca podniosła też, że intencją ustawodawcy było odformalizowanie procedury w zakresie dotyczącym obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych usytuowanych na terenie zabudowanym.
Organy orzekające dopuściły się działań bez podstawy prawnej, wydając rozstrzygnięcie w przedmiocie zgłoszenia wbrew art. 28,art. 29 i art. 30 ustawy Prawo budowlane, Błędnie też przyjęto istnienie negatywnych przesłanek do wykonania robót budowlanych w zakresie zainstalowanie urządzenia reklamowego.
Do skargi strona przedłożyła: pozytywne opinie Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami oraz Wydziału Inżynierii Miejskiej Urzędu Miejskiego w Sz. w sprawie umieszczenia reklamy przy ul. S., a nadto odpis umowy (...) dotyczącej dzierżawy nieruchomości komunalnej na zainstalowanie reklamy przy ul. W./F. (...), ul. S. (...).
Organ odwoławczy odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 i art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd administracyjny jest powołany do kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem to jest zgodność z przepisami postępowania administracyjnego oraz przepisami prawa materialnego, na podstawie których została wydana. Badając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję w takim zakresie, Sąd stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem prawa, podobnie jak decyzja utrzymana przez nią w mocy.
Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ zgłoszenia właściwemu organowi wymaga instalowanie i remont tablic, i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym.
Zgłoszenie właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej budowy lub robót jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wymagającej ustalenia przez wymieniony organ, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane odpowiadają wymaganiom prawa i mogą być realizowane, czy też organ powinien nie dopuścić do realizacji danej budowy /robót budowlanych/.
Wymogi formalne zgłoszenia określa art. 30 ust. 1a cyt. ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia wnosi sprzeciw, w drodze decyzji.
Z przepisu tego wynika zatem, że braki formalne zgłoszenia planowanej inwestycji np. w zakresie zasilania nośnika reklamy w energię elektryczną, sposobu posadowienia konstrukcji, winny być uzupełnione w tym trybie. Organy obu instancji z naruszeniem tego przepisu i art. 7, art. 77 par. 1 Kpa, nie wezwały strony skarżącej do uzupełnienia w tym zakresie zgłoszenia.
Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji podstawą zgłoszenia sprzeciwu i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę urządzenia reklamowego, było stwierdzenie, iż stalowa konstrukcja nośnika reklamowego może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia.
Zgodnie z art. 30 ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy Prawo budowlane, właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia.
Decyzja administracyjna, wydana na podstawie przysługującego właściwemu organowi, z mocy cytowanego art. 30 ust. 3 pkt 1, uprawnienia do nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, jest decyzją mieszczącą się w granicach tzw. uznania administracyjnego, a zatem powinna określać przesłanki rozstrzygnięcia. Przesłanki te powinny nawiązywać się do przewidywanych ujemnych skutków realizacji inwestycji, o których mowa w art. 30 ust. 3 i je uprawdopodobniać. Kontrola przez Sąd tego typu decyzji polega na ocenie, czy organ wydający decyzję uznaniową nie przekroczył granic uznania administracyjnego, działając w sposób dowolny.
W rozpoznawanej sprawie organy orzekające ograniczyły się jedynie do przytoczenia treści przepisu art. 30 ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy Prawo budowlane, natomiast nie wskazały z jakich faktycznie przyczyn planowana inwestycja będzie stanowić zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia.
Brak wyrażonych motywów orzeczenia stanowi istotne naruszenie przepisów o postępowaniu administracyjnym, to jest art. 7 i art. 104 par. 3 Kpa.
Ponadto wątpliwości Sądu budzą ustalenia organu odwoławczego, że wnioskodawca nie spełnił warunków wynikających z opinii lokalizacyjnej z dnia 31 grudnia 1998r. dotyczącej lokalizacji urządzeń reklamowych nie wymagających pozwolenia na budowę, przy ul. S., opisanych w pkt 3,4,5.
Strona skarżąca przedłożyła bowiem do skargi pozytywne opinie Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami oraz Wydziału Inżynierii Miejskiej Urzędu Miejskiego w Sz. w sprawie umieszczenia reklamy przy ul. S. z grudnia 1999 r. oraz odpis umowy dzierżawy części nieruchomości komunalnej położonej w Sz. przy ul. S. z przeznaczeniem na zainstalowanie dwustronnej tablicy reklamy, co zdaje się stanowi wypełnienie warunków opisanych w opinii lokalizacyjnej.
W tych okolicznościach Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, jako naruszające prawo, podlegają uchyleniu na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Orzeczenie o kosztach oparto o przepis art. 55 ust. 1 cytowanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.