Uzasadnienie
Prezydent Miasta Sz. decyzją z dnia 7 września 1998 r. na podstawie art. 28 i art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych /Dz.U. nr 141 poz. 692/, art. 104 Kpa udzielił spółce z o.o. "P.-I." z siedzibą w Sz. pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych w tym trzech budynków jednoklatkowych po 10 lokali mieszkalnych, jednego budynku czteroklatkowego o 42 lokalach mieszkalnych i 61 boksów garażowych w części piwnicznej oraz urządzeń budowlanych związanych z ww. obiektami przy ul. S. 28-29 w Sz., na działce nr 4 obręb 75P. /wieczyste współużytkowanie spółka z o.o. P.-I., Iwona i Janusz M., Dariusz K. oraz budowę linii energetycznej 15 KV, 0,4 KV przy ul. St. G.-R. i na terenie dz. nr 12/6 obręb 74P. i budowę linii kablowej, oświetlenia, telekomunikacyjnej, przełożenia sieci gazowej, przyłączy wodno-kanalizacyjnej w ul. G.-R. oraz zatwierdził załączony do wniosku projekt.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyli Kazimierz K., Teresa G., Aleksander G., małżonkowie C., Jerzy J., Marek S., Lech W. Wojewoda Sz. decyzją z dnia 17 listopada 1998 r., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 1 i art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli Jerzy J., Teresa G., Aleksander G., Lech W. i Kazimierz K., którzy wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 22 marca 2000 r. uchylił zaskarżoną decyzję i zasądził na rzecz skarżących koszty postępowania.
W uzasadnieniu wyroku Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 8, art. 107 par. 3 Kpa. Sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, a dotyczących zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Sz. i wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy powinien wykazać dlaczego zarzuty skarżących uznano za niezasadne, dokonać wykładni obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sz. w zakresie wysokości budynku, kondygnacji, jak również wykazać dlaczego w ocenie organów pozwolenie na budowę zgodne jest z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Wojewoda Z. decyzją z dnia 1 lipca 2000 r. o (...) na podstawie art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa, art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane uchylił decyzję w części dotyczącej inwestora Spółki z o.o. "P.-I." i udzielił pozwolenia na budowę spółce z o.o. Przedsiębiorstwu Budowlano-Inżynieryjnemu PBI z siedzibą w G., a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
Organ II instancji wskazał, że skarżący w swoich odwołaniach podnieśli następujące zarzuty:
1/ ocena oddziaływania na środowisko nie istnieje jest nieprawna, ponieważ jest wykonana przez rzeczoznawcę, który w momencie jej sporządzenia nie posiadał stosownych uprawnień. Z tego powodu pozwolenie na budowę wydane przez I instancję jest bezprawne i nierzetelne, 2/ dotychczasowe informacje na temat rozwiązania ruchu kołowego są sprzeczne i niepełne. Nie rozwiązano dojazdu samochodów dostawczych - ciężarowych do dużego budynku, a informacje na temat ruchu samochodów osobowych są sprzeczne z pierwotnymi ustaleniami projektowymi. Inwestor nie zagwarantował miejsc postojowych dziennych przewidzianych dla mieszkańców i ich gości. Brak drogi ewakuacyjnej z podziemnych garaży, 3/ brak miejsca i dojazdu do śmietnika dla budynków, w których będą mieszkać 72 rodzinny, 4/ według tablic informacyjnych na terenie budowy obecnym inwestorem jest PBI z G.-W., z siedzibą w Sz. ul. D. 60, 5/ ekopozytywna powierzchnia wynosi około 20 procent - 25 procent, a według decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania powinna wynosić min. 50 procent, gdyż jest to teren położony w ekologicznym systemie zieleni miejskiej, 6/ wszystkie budynki znacznie przekraczają dopuszczalną wysokość określoną w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania, 7/ ul. S. była zabudowana wyłącznie budownictwem jednorodzinnym o niskointensywnej zabudowie, a prowadzona budowa stanowi jaskrawy kontrast i jest niezgodna z planem zagospodarowania przestrzennego miasta Sz., 8/ największy i najwyższy budynek, równoległy do rurociągu, zrealizowano niezgodnie z pozwoleniem na budowę, posadawiając go o około 80-100 cm, powyżej poziomu terenu i sąsiednich budynków na tej samej działce.
W ten sposób powstał taras o powierzchni 350 m2. Należy to nazwać samowolą budowlaną 9/ na jednej działce usytuowano dwa typy zabudowy: niska o teoretycznej wysokości 7,5 m oraz wysoka o teoretycznej wysokości 11,0 m. 10/ odwołujący wnoszą o odprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwoleniem na budowę. Nie zgadzają się na reorganizację ruchu kołowego z podziemnych garaży na ul. S. Ponadto wnioskują o sporządzenie rzetelnej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko przez uprawnionego rzeczoznawcę.
11/ zaprojektowane budynki przekraczają dopuszczalną wysokość zabudowy.
12/ odwołująca Teresa G. podnosi dodatkowo, że poniosła uszczerbek na zdrowiu spowodowany uciążliwościami budowy oraz, że elewacja jej budynku została zabrudzona a jej dom stracił około 1/3 wartości.
Organ odwoławczy ustosunkowując się do zarzutów skarżących podniósł, co następuje:
Ad.
1. Wymóg opracowania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko wynika z prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta Sz., uchwalony dnia 16.05.1994 r., przez Radę Miasta Sz. uchwałą (...) /Dz.Urz. Woj. Sz. nr 9 poz. 72/ ze zmianami uchwalonymi dnia 29.11.1994 r. (...) /Dz.Urz. Woj. Sz. nr 16 poz. 150/ oraz z decyzji (...) z dnia 29.01.1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 70 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska /Dz.U. nr 3 poz. 6/, organ administracji mógł zażądać od inwestora przedłożenia opinii sporządzonej przez wskazanego rzeczoznawcę co do oddziaływania inwestycji na środowisko. Zgodnie z art. 70 ust. 4 ww. ustawy opinie te opracowują wpisane na listę rzeczoznawców m.in. osoby fizyczne. Listę tę ustala i prowadzi Minister Administracji, Gospodarki i Ochrony Środowiska. Ww. ustawa nie określała branżowego podziału rzeczoznawców. Na podstawie ww. przepisu w dniu 31.05.1993 r. mgr inż. Henryk M. został wpisany na listę Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa jako rzeczoznawca wykonujący oceny oddziaływania na środowisko.
W dniu 15.04.1994 r. /Dz.U. nr 49 poz. 196/ ukazało się obwieszczenie z dnia 21 marca 1994 r. w sprawie jednolitego, tekstu ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska. Znowelizowana ustawa również nie dokonała podziału branżowego rzeczoznawców. Zgodnie z art. 68 ust. 6 i art. 70 ust. 1 ww. ustawy ocenę oddziaływania na środowisko może sporządzać biegły z listy Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa /obecnie Minister Środowiska/ i jest to jedyne wymaganie formalne do wszystkich zakresów ocen.
Uwzględniając powyższe należy uznać, że pan Henryk M. posiadał wymagane kwalifikacje do wykonania przedmiotowej "Oceny oddziaływania na środowisko zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z garażami, zlokalizowanej przy ul. S. nr 28/29 w Sz." opracowanej w sierpniu 1997 r.
Ad. 2 Zgodnie z planem zagospodarowania działki nr 4 do podziemnych garaży zaprojektowani jeden wjazd i wyjazd od ul. G.-R.
Organ, zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, bada zgodność projektu zagospodarowania działki m.in. z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i obowiązującymi przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Za przyjęte rozwiązania projektowe, w świetle art. 20 Prawa budowlanego, odpowiedzialność ponosi projektant posiadający odpowiednie uprawnienia budowlane. Przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140 ze zm./ nie określają ilości wjazdów i wyjazdów z garażu podziemnego jednokondygnacyjnego. Komunikację samochodową i dojazdy gospodarcze omówiono w punkcie 3.2.2.1. opisu technicznego projektu budowlanego, vide - branża: plan zagospodarowania terenu i architektura. Wydział Inżyniera Miasta w dniu 24.07.1998 r. zatwierdził projekt organizacji ruchu /teczka organu I instancji - karta nr 43/.
Zgodnie z par. 18 ust. 2 ww. rozporządzenia, w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ilość miejsc postojowych określa organ w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zapotrzebowanie, zgodnie z załącznikiem do uchwały (...) Rady Miejskiej Sz. z dnia 9.05.1994 r. wynosi 1 miejsce postojowe na 1 mieszkanie. Na nieruchomości zaplanowano 72 mieszkania. Ilość miejsc postojowych wynosi: w parkingu podziemnym - 61 miejsc, na terenie działki - 11 miejsc, razem miejsc postojowych - 72.
Zatem, warunek wynikający z planu i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu został spełniony.
W projekcie przewidziano drogi ewakuacyjne z garażu, poprzez przedsionki przeciwpożarowe w każdej klatce schodowej /pkt 4.4.4.1./. Długość dojść ewakuacyjnych nie przekracza dopuszczalnej długości 40 m.
Ad. 3 Śmietnik zaprojektowano w budynku wielorodzinnym, usytuowanym wzdłuż ul. G.-R. Obliczenie ilości odpadów w punkcie 4.3.4. projektu- branża: plan zagospodarowania i architektura. Dojazd do śmietnika przewidziano drogą oznaczoną nr ewid. 3/4.
Ad.
4. W związku ze zmianą właściciela nieruchomości, co wynika z aktu notarialnego z dnia 28.01.2000 r. (...), organ II instancji zmienił decyzję o pozwoleniu na budowę w części dotyczącej inwestora. Dotychczasowy inwestor Spółka z o.o. "P." zastąpiony został przez Przedsiębiorstwo Budowlano-Inżynieryjne PBI Spółka z o.o. z siedzibą w G. ul. K. nr 76.
Ad.
5. W pkt 3.5. projektu technicznego, branża: plan zagospodarowania terenu i architektura, uprawniony projektant wykazał, że stosunek powierzchni ekopozytywnych do powierzchni działki wynosi 51, 50 procent. Zgodnie ze słowniczkiem, do powierzchni ekopozytywne wliczono również powierzchnię miejsc postojowych dla samochodów z tego względu, że nawierzchnia będzie zielona wykonana na kratach typu "areal system".
Ad.
6. Plan zagospodarowania terenu posługuje się pojęciem "wysokość zabudowy", której definicję podano w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Definicja posługuje się pojęciem "kondygnacji", która nie została w planie odrębnie zdefiniowana. W uwagi na powyższe uprawnione jest rozumienie pojęcia "kondygnacji" zgodne z warunkami technicznymi; które obowiązywały w dacie uchwalania planu zagospodarowania Sz. z tzw. "siedemnastką" tj. Rozporządzeniem Ministra Administracji; Gospodarki Terenami i Ochrony Środowiska z dnia 3.07.1980 r. Poddasze, zgodnie z tymi "Warunkami" nie jest kondygnacją /niezależnie od jego funkcji/. Górna miara "wysokości" określona w Planie jako "górna płaszczyzna stropu nad ostatnią kondygnacją", dotyczy stropu nad ostatnią kondygnacją nie będącą poddaszem. W rozumieniu Planu "kondygnacje" w dachu nie wchodzą do miary "wysokości zabudowy", co sprowadza się do tego, iż wysokość ta liczona jest w przybliżeniu do okapu. W świetle powyższego projektowana wysokość budynków nie narusza ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego miasta Sz. i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej dla przedmiotowej inwestycji.
Ad.
7. Decyzja (...) o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została utrzymana w mocy decyzją z dnia 24.03.1998 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz., a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 czerwca 1999 r. /SA/Sz 678/98/ uznał ww. decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu za zgodne z prawem i wyrok ten wiąże strony i organy.
Ad.
8. Przedmiotowe postępowanie dotyczy pozwolenia na budowę. Wszelkie istotne odstępstwa od decyzji o pozwoleniu na budowę mogą być rozpatrywane przez właściwy organ nadzoru budowlanego, zgodnie z art. 83, w związku z art. 50 i art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Ad.
- 9. Plan zagospodarowania przestrzennego miasta Sz. oraz decyzja (...) z dnia 29.01.1998 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszczają zabudowę o różnej wysokości.
Przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenie elementarnym oznaczonym symbolem Z.P.10.MJ o funkcji dominującej mieszkalnictwo. W ustaleniach ZP.10.MJ istnieje zapis "8.1.", na którym to terenie obowiązuje zabudowa jednorodzinna i bliźniacza. Teren "8.1." znajduje się w granicach ulic Ż. i S.-W. Zapis ten nie dotyczy terenu objętego ulicami S. i G.-R. Z pkt 8.2. Planu wynika możliwość zabudowy wielorodzinnej i usługowej maksymalnie do wysokości 11,0 m.
Ad.
- 10. Do wniosku skarżących w pkt 10 odniesiono się w punktach nr 1, 2, 3, 7, 8 i 9 uzasadnienia.
Ad.
- 11. Problem wysokości zabudowy omówiono szczegółowo w pkt 6 uzasadnienia.
Ad.
12. Poruszone w pkt 12 uszczerbki na zdrowiu Teresy G. i uciążliwości związane z budową nie są przedmiotem niniejszego postępowania. Ewentualne straty spowodowane budową i utratą wartości budynku, z uwagi na wydane pozwolenie na budowę można dochodzić na podstawie przepisów Kodeksu Cywilnego w postępowaniu przed sądem powszechnym.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli Jerzy J., Lech W., Aleksandra G., Teresa G. W obszernych uzasadnieniach skargi skarżący zawarli argumenty będące w większości powtórzeniem wywodów odwołania, które można sprowadzić do następujących stwierdzeń:
1/ naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich, 2/ naruszenia par. 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w kwestii ustalenia wysokości zabudowy, 3/ naruszenie art. 68 ust. 5 i art. 70 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska z 31 stycznia 1980 r. w zakresie rzetelności opracowania studium uciążliwości przedmiotowej inwestycji na środowisko, 4/ naruszenia art. 7 Kpa, 5/ naruszenia art. 34 ust. 1 i ust. 4 i art. 35 ust. 1 cytowanej ustawy Prawo budowlane, 6/ niezgodności z treścią wcześniej wydanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 29 stycznia 1998 r., 7/ niezgodności z prawem obowiązującej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Odpowiadając na skargę Wojewoda Z. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zajęte w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Przedmiotem skargi jest decyzja zatwierdzająca projekt budowy i udzielająca pozwolenia na budowę zespołu budynków mieszkalnych, wielorodzinnych wraz z budową linii energetycznej i linii kablowej oświetleniowej, telekomunikacyjnej oraz przełożenia sieci gazowej wydana po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie wcześniejszej decyzji Wojewody Sz. z dnia 17 listopada 1998 r.
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wyraził ocenę, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, polegającym na nie wykazaniu dlaczego zarzuty skarżących uznano za niezasadne. Sąd zalecił dokonanie wykładni obowiązującego planu zagospodarowania miasta Sz. w zakresie wysokości budynku, kondygnacji oraz wykazanie dlaczego w ocenie organów pozwolenie na budowę zgodne jest z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 30 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu wiąże w sprawie ten Sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
Przez pojęcie "ocena prawna" rozumie się wyjaśnienie istotnej części przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku związanym z rozpoznaną sprawą. Ocena ta może odnosić się tak do przepisów prawa materialnego jak i procesowego.
W ocenie Sądu organ odwoławczy wykonał w całości zalecenia Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada dyspozycji art. 107 par. 3 Kpa oraz organ ten dokonał wykładni obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego m. Sz. i wykazał zgodność decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
W świetle powyższego za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 7 Kpa.
Stosownie do art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ obowiązany jest sprawdzić zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu /art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. "b" ustawy Prawo budowlane/.
Zgodnie z ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. z dnia 24 marca 1998 r. objętą kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie SA/Sz 678/98, której postanowieniami organ orzekający w przedmiocie pozwolenia na budowę był związany, wśród warunków wynikających z ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego uchwalonego dnia 16 maja 1994 r. przez Radę Miejską w Sz. uchwała (...) ze zmianami uchwalonymi 29 listopada 1994 r. uchwałą Rady Miejskiej w Sz. (...) wymieniono, że "od ul. S. przewiduje się realizację 2 - 3 budynków wielorodzinnych o wysokości zabudowy 7,5 m, a od G.-R. budynek wielorodzinny o powierzchni zabudowy około 75,0 m2 i wysokości 11 m".
W toku tego postępowania ustalono również, że przedmiotowa działka znajduje się w granicach terenu elementarnego o symbolu ZP.10.MJ przeznaczonego pod zainwestowanie miejskie o funkcji dominującej mieszkalnictwo. Ustalono równie, że na przedmiotowym terenie usytuowanym w obrębie S. i G.-R. dopuszczalna jest zabudowa wielorodzinna i usługowa o wysokości 11 m /ZP.10.MJ - 8,2/. Uznano również, że projektowane zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z zapisem planu "nowa zabudowa w typie zabudowy istniejącej", bowiem w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej inwestycji istnieje taki typ zabudowy.
Zdaniem Sądu, organy obu instancji uznając, że przedłożony projekt budowlany również co do wysokości zabudowy zgodny jest z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie popełniły błędu. W świetle tego planu nie można bowiem dojść do prezentowanego przez skarżących wniosku, że maksymalna wysokość zabudowy to wysokość budynku wraz z użytkowym poddaszem.
Definicja zawarta w słowniku terminów użytych w tekście wyżej opisanego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Sz. stanowi, że "wysokość zabudowy" jest to "wysokość budynku mierzona od poziomu terenu lub dojazdu przy najniżej położonym wejściu do budynku do górnej płaszczyzny stropu nad ostatnią kondygnacją zawierającą pomieszczenia na stały pobyt ludzi oraz służącą celom technologicznym, magazynowym i innym związanym z działalnością podstawową wykonywaną w budynku".
Definicja ta stanowi dosłowne powtórzenie treści par. 6 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62 ze zm./. Zaznaczyć przy tym trzeba, że omawiany plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego nie wskazuje co należy rozumieć pod pojęciem kondygnacji. Trafnie zatem organy obu instancji, co do treści tego pojęcia odwołały się do przepisów wyżej wskazanego rozporządzenia. Nie można bowiem zgodzić się z sugestią skarżących, że w kwestii tej należy stosować przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm./, które obowiązywało w dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Przepisy tego rozporządzenia, jak wynika to z jego par. 332 weszły w życie z dniem 1 kwietnia 1995 r., a więc już po uchwaleniu przez Radę Miasta Sz. wyżej opisanego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Sz.
Interpretacja zapisów tego planu powinna być dokonana w zgodzie z przepisami warunków technicznych obowiązujących w dacie jego uchwalenia, a nie przez pryzmat norm prawnych, które w tej dacie jeszcze nie obowiązywały. Skoro zatem z par. 4 ust. 2 rozporządzenia z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki wynika, że poddasza w budynkach nie stanowią kondygnacji, to nie narusza prawa stanowisko organu odwoławczego, że maksymalna wysokość budynków w rozumieniu ww. planu miejscowego z 1994 r., to wysokość bez poddasza, wobec czego nie można stwierdzić niezgodności projektu z planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego miasta Sz.
Chybione okazały się również zarzuty skargi dotyczące opracowanej oceny oddziaływania na środowisko. Obowiązek jej opracowania wynika również z zapisów planu w zakresie postanowień dotyczących Ekologicznego Systemu Zieleni Miejskiej. W myśl ustalenia Ogólnego 6.2 lit. "d" lokalizację nowych inwestycji dopuszcza się pod warunkiem opracowania oceny oddziaływania na środowisko oraz uzyskanie wymaganych uzgodnień. Ogólnym celem ustalenia w planie Ekologicznego Systemu Zieleni Miejskiej nie było zamrożenie istniejącego zagospodarowania i zakaz lokalizacji nowych inwestycji lecz wprowadzenie specjalnych procedur gwarantujących realizację celów ESZM.
Opinia została opracowana i wykazała brak szkodliwości inwestycji na środowisko. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podniósł, że w dniu 31 maja 1993 r. mgr inż. Henryk M. został wpisany na listę Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa jako rzeczoznawca wykonujący oceny oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 68 ust. 6 i art. 70 ust. 1 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska z dnia 31 stycznia 1980 r. /t.j. Dz.U. 1994 nr 49 poz. 196/ ocenę oddziaływania na środowisko mógł sporządzać biegły z listy Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa. Zatem wykazane zostało posiadanie przez biegłego wymaganych kwalifikacji.
Odnosząc się do kolejnych zarzutów skarżących podnieść należy, że w punkcie 3.5. projektu technicznego, branża: plan zagospodarowania terenu i architektura uprawniony projektant wykazał, że stosunek powierzchni ekopozytywnych do powierzchni działki wynosi 51,50 procent. Do powierzchni ekopozytywnych wliczono również powierzchnie miejsc postojowych dla samochodów z tego względu, że nawierzchnia będzie zielona wykonana na kratach typu "areal system". Powołany plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta Sz. pod pojęciem powierzchni ekopozytywnym rozumie niezabudowane i nieutwardzone powierzchnie terenu /działki/ pokryte roślinnością, stanowiące powierzchnię ekologicznie czynną.
Za niezasadny uznać należy zarzut skarżących dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 Prawa budowlanego. Ochrona bowiem "uzasadnionych interesów" osób trzecich, o której jest mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy obejmuje jak wynika to z ust. 2 tego przepisu szeroki zakres badania oddziaływania jednej nieruchomości na sąsiednie działki budowlane nie tylko pod względem techniczno-budowlanym ale także obejmuje ocenę, czy nie nastąpi pogorszenie warunków sanitarnych i zwiększenie uciążliwości dla otoczenia. Wszystkie te kwestie zostały wyjaśnione w opracowanej przez uprawnionego rzeczoznawcę "Ocenie oddziaływania na środowisko zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z garażem, zlokalizowanej przy ul. S. nr 28/29 w Sz".
Z powodu stwierdzenia legalności zaskarżonej decyzji skargi podlegają oddaleniu w myśl art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.