Uzasadnienie
Przedmiotem skargi z 11 września 2007 r. (data nadania pocztowego) wniesionej przez D.M. jest decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych reprezentującego Zakład Ubezpieczeń Społecznych z [...] lipca 2007 r., utrzymująca w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] czerwca 2006 r. o odmowie umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
Skarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:
Wnioskiem datowanym 12 marca 2007 r., D.M. zwróciła się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o umorzenie zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek "wraz z odsetkami i innymi kosztami (...)".
Wskazała, iż ma [...] rodzinę, a uiszczenie należności względem ZUS pozbawiłoby ją i jej rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych oraz skutkowałoby zamknięciem prowadzonej przez nią firmy.
W wyniku rozpatrzenia wniosku, decyzją z [...] czerwca 2007 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych, działając na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3, art. 28 ust. 1 i art. 30 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.), odmówił umorzenia należności z tytułu składek: na ubezpieczenia społeczne w łącznej kwocie [...] zł, na ubezpieczenie zdrowotne w łącznej kwocie [...] zł oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w łącznej kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż skarżąca nie przedstawiła wystarczających dowodów potwierdzających, że ze względu na stan majątkowy i sytuacje rodzinną nie jest w stanie spłacić ciążących na niej należności. Ponadto złożone przez zainteresowaną zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2005 i 2006 wskazują jednoznacznie, że dochód skarżącej z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wzrasta. W związku z powyższym skarżąca nie spełnia przesłanek warunkujących umorzenie należności.
Wnioskiem z dnia 25 czerwca 2007 r. skarżąca zwróciła się o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazała raz jeszcze, że uiszczenie należności względem Zakładu pozbawi ją i jej rodzinę możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Ponadto pomimo, iż dochód jej i jej męża wzrasta, to średni dochód na członka rodziny wynosi 391 zł. Jednocześnie powołując treść § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, skarżąca podkreśliła, iż urodzenie i wychowanie [...] dzieci wiąże się z koniecznością sprawowania opieki "może jeszcze większej jak nad członkiem rodziny z chorobą przewlekłą".
Decyzją z 30 lipca 2007 r. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych reprezentujący Zakład Ubezpieczeń Społecznych, utrzymał w mocy decyzję Zakładu z [...] czerwca 2007 r.
W uzasadnieniu wskazano, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż skarżąca była na bieżąco informowana o istniejącym zadłużeniu. Ponadto prowadząc działalność gospodarczą musiała mieć świadomość obowiązku terminowego opłacania składek. Jednakże pomimo kumulacji zadłużenia nie podejmowała żadnych czynności mających na celu jego uregulowanie. Ponadto przepis art. 28 u.s.u.s. pozwala na umorzenie należności składkowych finansowanych przez płatnika, a dotyczących osób, które nie są płatnikami składek jedynie w sytuacji, gdy stwierdzono stan całkowitej nieściągalności należności składkowych, który w przypadku zainteresowanej nie zachodzi, bowiem posiada ona majątek nieruchomy, który może stać się przedmiotem skutecznej egzekucji, co doprowadzi do spłaty zadłużenia. Podkreślono, iż odległy termin przedawnienia dochodzonych należności daje możliwość ich wyegzekwowania.
Jednocześnie wskazano, iż składki finansowane przez ubezpieczonych nie będących płatnikami tych składek, tj. finansowane przez samych pracowników, nie podlegają na podstawie art. 30 u.s.u.s. umorzeniu i w tym zakresie Zakład nie posiada możliwości podjęcia odmiennego rozstrzygnięcia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] lipca 2007 r. D.M. zwróciła się o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Uzasadniając skargę wskazała, na naruszenie art. 6, 8, 9, 11 i 107 § 3 k.p.a. Podniosła, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji należy uznać za niewystarczające. Ogranicza się ono bowiem jedynie do stwierdzenia, iż ubezpieczona nie przedstawiła dowodów na poparcie twierdzenia o tym, iż ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zainteresowanej oraz jej rodziny. Organ nie rozważył zdaniem skarżącej jej sytuacji rodzinnej oraz majątkowej. Ponadto Prezes Zakładu, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi nie dążył do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego bowiem zignorował powoływaną przez wnioskodawczynię kwestię konieczności utrzymania [...] dzieci. Skarżąca wskazała także, iż nie kwestionuje, dokonanych przez ZUS ustaleń dotyczących wysokości uzyskiwanych przez nią dochodów oraz posiadanego majątku w postaci nieruchomości bowiem nie powoływała ona przesłanki jaką jest nieściągalność należności.
Zdaniem zainteresowanej w jej sytuacji zachodzi przesłanka, o której mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, bowiem opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby ją oraz jej rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.
W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie Sąd zauważa, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.
Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) powołanej wyżej ustawy), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 ww. ustawy).
Mając na względzie powyższe, tj. dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, wydanej przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, a więc badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności tak z przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071), jak i z normami prawa materialnego zawartymi w ustawie z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. 1998 r., 137, poz. 887 ze zm.), oraz w oparciu o akta sprawy zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.
Sąd zważył, iż granice niniejszej sprawy nakreślone zostały we wniosku skarżącej z 12 marca 2006 r., którym wszczęte zostało postępowanie w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek.
Wobec treści wniosku skarżącej, wszczynającego kontrolowane przez Sąd postępowanie administracyjne, zastosowanie w sprawie miał - w szczególności - przepis art. 28 w związku z art. 32 u.s.u.s., który stanowi, że przepisy o umarzaniu należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne znajdują odpowiednie zastosowanie także do składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych raz do składek na ubezpieczenie zdrowotne.
Zgodnie z treścią wymienionego art. 28 ust. 1 i 2 u.s.u.s., w którym ustawodawca przewidział instytucję umarzania należności z tytułu składek, pod którym to pojęciem należy rozumieć składki, odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkową opłatę (art. 24 ust. 2 u.s.u.s.), mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, która zachodzi w sytuacjach wyliczonych w ust. 3 tego przepisu. Wyliczenie zawarte w powołanym przepisie jest wyczerpujące, tj. stanowi zamknięty katalog sytuacji, w których można uznać, iż ma miejsce całkowita nieściągalność należności z tytułu składek. Dopiero zaistnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie, daje potencjalną możliwość umorzenia powstałego wobec ZUS zadłużenia. Nawet wówczas oznacza to jednak dla organu podejmującego rozstrzygnięcie tylko możliwość umorzenia należności z tytułu składek, a nie prawny obowiązek ich umorzenia.
W uchwale z 6 maja 2004 r. (sygn. akt II UZP 6/04, OSNP 2004/16/285) Sąd Najwyższy wskazał między innymi, że "(...) przepis art. 28 ust. 2 u.s.u.s. (...) jest oparty na konstrukcji tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że decyzja w zakresie spraw dotyczących umorzenia należności przysługuje każdorazowo organowi rentowemu, który w razie stwierdzenia całkowitej nieściągalności składek, zachodzącej w przypadkach wymienionych w art. 28 ust. 3 tejże ustawy, może, ale nie musi umorzyć zaległości. Norma zawarta w art. 28 ust. 2 u.s.u.s. wyraźnie wskazuje na brak obowiązku umorzenia należnych składek w przypadku ich całkowitej nieściągalności stanowiąc, że w takim wypadku mogą być one umorzone.".
Natomiast przy braku całkowitej nieściągalności, ustalanej według kryteriów wskazanych w art. 28 ust. 3 u.s.u.s., organ podejmujący decyzję na podstawie art. 28 ust. 2 tej ustawy pozbawiony jest w ogóle prawnej możliwości umorzenia należności z tytułu składek. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdzie nie zaistniał żaden z przypadków stanowiących o możliwości uznania całkowitej nieściągalności należności.
Jednocześnie zgodnie z treścią art. 28 ust. 3a u.s.u.s. należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami ich składek na te ubezpieczenia mogą być umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Przesłanki umorzenia należności w oparciu o przepis art. 28 ust. 3a u.s.u.s. określone zostały w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne z 31 lipca 2003 r. (Dz. U. z 2003 r., Nr 141, poz. 1365).
Zgodnie z powołanym powyżej paragrafem 3, Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku:
- 1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych;
- 2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności;
- 3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności.
Podkreślenia jednak wymaga, iż w przypadku decyzji podejmowanych na podstawie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. w związku z § 3 wymienionego rozporządzenia, także mamy do czynienia z tzw. uznaniem administracyjnym. Również i tu prawo wyboru rozstrzygnięcia przysługuje Zakładowi. Może on - ale nie musi - umorzyć należności, przy czym nawet stwierdzenie istnienia w sprawie przewidzianych przepisami przesłanek nie obliguje Zakładu do zastosowania ulgi, jaką jest umorzenie należności, oczywiście, gdy inne względy ustawowe przemawiają przeciwko takiemu umorzeniu.
Jak już powyżej zaznaczono, sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona w tym znaczeniu, iż Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia. Jest to bowiem wyłączna kompetencja organu administracji. Innymi słowy, o tym, czy składki powinny być umorzone czy też nie, rozstrzyga nie Sąd, lecz ZUS, który może – ale nie musi – je umorzyć. Kontrola ta obejmuje zatem przede wszystkim zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem.
Badając w powyższym świetle zaskarżoną decyzję, tj. oceniając orzeczenie pod względem jego zgodności z przepisami procesowymi, a także z normami prawa materialnego, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa, które dawałyby podstawę do jej uchylenia zgodnie z żądaniem skargi.
Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy należy wskazać, że w ocenie Sądu - Prezes Zakładu prawidłowo uznał, iż okoliczności rozpatrywanej sprawy nie uzasadniają w sposób dostateczny zastosowania § 3 omawianego rozporządzenia. Dokonując takiej oceny organ wziął pod uwagę, jak wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji, całość zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Prezes Zakładu słusznie wskazał, że przedstawione przez skarżącą informacje w zakresie poprawy jej sytuacji materialnej pozwalają przypuszczać, iż w przyszłości możliwym będzie uregulowanie należnych składek, np. w formie układu ratalnego. Ponadto posiadany przez skarżącą majątek nieruchomy uniemożliwia przyjęcie, iż w niniejszej sprawie zachodzi całkowita nieściągalność należności.
Należy zauważyć, iż jak podkreśla sama skarżąca nie kwestionuje ona, iż w jej przypadku nie zachodzi całkowita nieściągalność. Skarżąca wskazuje bowiem, iż: "(...) nie przywoływałam przesłanki nieściągalności. Nie kwestionuję, iż posiadam majątek w postaci nieruchomości (...). Nie kwestionuję także wysokości ustalonych przez ZUS dochodów, (...)". Skarżąca podniosła natomiast, iż podczas postępowania administracyjnego konsekwentnie wskazywała, iż nie jest w stanie opłacić należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla niej oraz dla jej rodziny.
Natomiast organ poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że zainteresowana nie przedstawiła w tym zakresie żadnych dowodów. W związku z powyższym zdaniem skarżącej organ nie uzasadnił w sposób należyty swojego stanowiska. Ponadto sprawa nie została rozpoznana należycie bowiem Prezes Zakładu nie ocenił, czy w świetle przedstawionych przez skarżącą okoliczności, organ pierwszej instancji podjął właściwe rozstrzygnięcie. Zainteresowana wskazała, iż nie sposób uznać, że w niniejszej sprawie organ dążył do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego.
W ocenie Sądu nie można zgodzić się z powyższą argumentacją bowiem postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji prowadzone było zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Jak wynika z akt administracyjnych przedmiotowej sprawy organ, zarówno pierwszej jak i drugiej instancji, zgodnie z treścią art. 10 k.p.a. umożliwiły skarżącej czynny udział w postępowaniu oraz wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Rozstrzygający sprawę w pierwszej instancji Zakład Ubezpieczeń Społecznych, pismem z dnia 2 kwietnia 2007 roku (kart. nr 34 akt administracyjnych) poinformował bowiem skarżącą o przysługującym jej uprawnieniu, wynikającym z powołanego wyżej art. 10 k.p.a. W odpowiedzi na powyższe skarżąca załączyła odpisy skrócone aktów urodzenia [...] dzieci oraz legitymację studencką syna – K.M.
Również Prezes ZUS, rozpatrując złożony przez zainteresowaną wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy poinformował, iż przed wydaniem decyzji strona ma prawo do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (pismo z dnia 28 czerwca 2007 r., karta nr 51 akt administracyjnych). Jednakże skarżąca z przysługującego jej uprawnienia nie skorzystała. W świetle powyższego Sąd nie zgodził się z argumentem jakoby prowadzone przez organy postępowanie prowadzone było z naruszeniem zasady wynikającej z art. 8 i 9 k.p.a. W tym miejscu podkreślić należy, iż jak wynika z pisma skarżącej z dnia 30 marca 2007 r. Zakład podjął działania mające na celu sprecyzowanie treści złożonego przez nią wniosku. W ww. piśmie, stanowiącym odpowiedź na pytanie organu, zainteresowana poinformowała, iż wniosek jej dotyczy zarówno umorzenia składek, które pochodzą od pracodawcy, jak również składek potrącanych z wynagrodzeń pracowników.
W związku z powyższym nie sposób zgodzić się z zarzutem zainteresowanej, iż organ nie informował strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków.
Sąd nie zgodził się również z zarzutem jakoby organ drugiej instancji nie zebrał w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Jak to już wyżej wskazano Prezes Zakładu zwrócił się do skarżącej z informacją dotyczącą możliwości uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego oraz wypowiedzenia się co do już zgromadzonego materiału. Ponadto pismem z 19 września 2007 r. (karta nr 68 akt administracyjnych) organ zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. o udzielenie informacji, czy skarżąca pobiera zasiłki, dodatki lub zapomogi. W odpowiedzi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej wskazał, iż D.M. nie korzysta z pomocy społecznej, otrzymywała natomiast świadczenia rodzinne na dzieci w roku zasiłkowym 2005/2006 – [...] zł oraz [...] zł w roku zasiłkowym 2006/2007.
Jednocześnie poinformowano, iż zainteresowana złożyła wniosek o świadczenie rodzinne na nowy okres zasiłkowy 2007/2008. W świetle powyższego nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, iż organ w związku z faktem, iż nie przedstawiła ona dodatkowych dowodów zebrał materiał w sposób niewyczerpujący. Jeżeli skarżąca posiadała informacje mogące stanowić materiał dowodowy, który jej zdaniem mógł mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, to winna była przedstawić je organowi, szczególnie, iż zarówno Zakład jak i Prezes ZUS informowali ją o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów.
Nie można podnosić zarzutu niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organ materiału dowodowego podczas gdy informuje on stronę o możliwości złożenia dodatkowych informacji, a strona z możliwości tej nie korzysta. Ponadto w ocenie Sądu zawarty w skardze zarzut nienależytego rozpoznania sprawy również nie może zostać uwzględniony. Zdaniem skarżącej organ dopuścił się rażących uchybień procesowych przyjmując, iż nie przedstawiła ona dowodów, wskazujących że uiszczenie zaległych należności pociągnie za sobą zbyt ciężkie skutki dla skarżącej oraz jej rodziny.
Jednocześnie wyjaśnić należy, iż organ nie ma obowiązku oceny sytuacji skarżącej tożsamej z tą jakiej dokonała strona. Jeżeli organ w sposób wyczerpujący zgromadził i rozpatrzył materiał dowodowy to zapadłe rozstrzygnięcie, wydane w oparciu o posiadane przez organ dokumenty, nie musi uwzględniać żądania strony. Organ słusznie przyjął, iż umorzenie należności wobec strony posiadającej majątek (nieruchomość na której ustanowiono hipotekę przymusową kaucyjną na zabezpieczenie zaległości składkowych) oraz dochód z prowadzonej działalności gospodarczej stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie zainteresowanej wobec innych płatników oraz naruszyłoby zasadę równości wobec prawa. Prezes Zakładu wskazał również, iż odległy termin przedawnienia dochodzonych należności daje organowi możliwość realizacji wierzytelności z tytułu składek. Z argumentem tym należy się zgodzić, szczególnie w kontekście poprawiającej się sytuacji finansowej zainteresowanej.
Jak słusznie bowiem zauważył organ złożone przez zainteresowaną zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2005 i 2006 wskazują jednoznacznie, że dochód strony z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wzrasta, co przemawia za dalszym dochodzenie należności od dłużniczki.
W tym miejscu zaznaczyć należy, iż ustawowym obowiązkiem ZUS jest wykorzystanie wszelkich dostępnych środków przymusowego dochodzenia należności. Zobowiązania z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne są uprzywilejowane i podlegają – co do zasady – zaspokojeniu przed innymi należnościami (art. 24 ust. 3 u.s.u.s.). Są ponadto objęte dziesięcioletnim terminem przedawnienia i w tym okresie mogą być dochodzone. Umorzenie należności z tytułu składek stanowi wyraz definitywnej rezygnacji uprawnionego organu z możliwości ich wyegzekwowania. Biorąc pod uwagę publicznoprawny charakter należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oraz uwzględniając cele, na które są one przeznaczane, organy odpowiedzialne za ich pobór zobligowane są do szczególnej staranności i ostrożności w dysponowaniu nimi. Dotyczy to również, podejmowanych w warunkach uznania administracyjnego, decyzji w przedmiocie umorzenia tych należności, a podejmując rozstrzygnięcie w tym zakresie organ jest zobowiązany do konfrontowania interesu dłużnika z interesem ogólnospołecznym. Uzasadnia to również wyjątkowy charakter instytucji umorzenia należności z tytułu składek.
Konkludując Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogłyby mieć wpływ na podjęte rozstrzygniecie. Prezes Zakładu, dokonując oceny okoliczności faktycznych rozpatrywanej sprawy w kontekście, mających tu zastosowanie, przepisów art. 28 u.s.u.s. oraz przepisu § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, nie wykroczył poza granice uznania administracyjnego.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.