Uzasadnienie
C. L. w piśmie z dnia 25 kwietnia 2007 r. (wpływ do ZUS 30.04.2007r.) skierowanym do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o umorzenie należności z tytułu odsetek za zwłokę od nieopłaconych w terminie składek na ubezpieczenie społeczne za okres od 06/1999 do 11/2000 i od 07/2002 do 09/2004r. i o rozłożenie należności głównej na raty. Stwierdził, że sytuacja materialna jego rodziny jest bardzo trudna. Podał, iż jest osobą schorowaną, cierpi na [...] i w związku z tym ma przyznaną rentę inwalidzką z tytułu niezdolności do pracy w wysokości [...] złotych netto. Wskazał, iż postępująca choroba zmusza go do podjęcia intensywniejszego leczenia i rehabilitacji co pociąga za sobą również większe koszty. Podniósł, iż miesięczne dochody jego oraz małżonki w łącznej kwocie [...] złotych netto po potrąceniu ewentualnej raty pobieranej przez ZUS z tytułu spłaty należności głównej nie wystarczą na zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych czteroosobowej rodziny. Stwierdził również, że jako osoba przewlekle chora nie ma możliwości uzyskiwania dodatkowego dochodu umożliwiającego opłacenie należności.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił umorzenia należności z tytułu odsetek liczonych na dzień 30 kwietnia 2007 r. w kwocie [...] złotych. W uzasadnieniu wskazał, iż zaległość za okres od 06/1999 do 11/2000 oraz od 07/2002 do 09/2004 powstała po uprawomocnieniu się decyzji ZUS z dnia [...].03.2005r. obejmującej C. L. ubezpieczeniem społecznym za okres od [...].01.1999r. do [...].11.2000r. oraz od [...].07.2002r. do [...].09.2004r. Zdaniem Zakładu zaległości mogą być umarzane w przypadku całkowitej ich nieściągalności co nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż zobowiązany pobiera świadczenie rentowe z tytułu częściowej niezdolności do pracy w wysokości [...] złotych netto, a jego żona jest zatrudniona na umowę o pracę z wynagrodzeniem miesięcznym wykazanym na raporcie imiennym ZUS RCA za m-c 03/2007 – [...] złotych brutto, za m-c 04/2007 – [...] złotych.
Ponadto oboje są właścicielami nieruchomości (dom jednorodzinny) położonej w P. (brak KW), a także działki – KW [...]. Ponadto powołując się na art. 28 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) Zakład wskazał, że jest zobowiązany umarzać odsetki tylko w przypadku, gdy umorzeniu podlega należność główna. Natomiast Zakład nie jest zobowiązany do umorzenia samych odsetek i biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy w jego ocenie brak jest podstaw do umorzenia zaległości z tytułu odsetek.
C. L. pismem z dnia 9 lipca 2007r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż jak podał przy wydawaniu decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. zupełnie nie analizowano jego sytuacji finansowej i zdrowotnej, nie brano pod uwagę argumentów zobowiązanego oraz składanych wniosków. Dłużnik wskazał również, iż w jego sprawie zachodzi przesłanka ważnego interesu osoby zobowiązanej z powodu jego przewlekłej choroby, o której mowa w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365). Do pisma załączono zaświadczenie od pracodawcy żony dłużnika o osiąganym przez nią wynagrodzeniu w wysokości [...] złotych netto miesięcznie. Wnioskodawca podkreślił także, że działka i dom, który się na niej znajduje służą wyłącznie do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych i socjalno-bytowych jego czteroosobowej rodziny.
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych działający w imieniu ZUS, decyzją z dnia [...] września 2007 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2007 r. w sprawie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 28 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.), należności z tytułu składek czy też odsetek mogą być umarzane, z zastrzeżeniem ust. 3a, w przypadku ich całkowitej nieściągalności. Wobec faktu, iż wnioskodawca wraz z żoną osiąga dochody z tytułu renty i wynagrodzenia za pracę, a także posiada majątek nieruchomy, to nie zachodzi wobec niego sytuacja nieściągalności zadłużenia. Prezes Zakładu powołując się również na przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365) stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał ważnego interesu osoby zobowiązanej.
Wskazał ponadto na 10-letni okres przedawnienia należności z tytułu nieopłaconych składek ZUS, co daje możliwość spłaty zadłużenia w dłuższym okresie czasu. Ponadto zaznaczył, że przedsiębiorcy samodzielnie muszą ponosić ciężar prowadzenia działalności gospodarczej i tym samym zobowiązani są do opłacenia należności z tytułu składek w wyznaczonym ustawowym terminie płatności, niezależnie od przyczyn uniemożliwiających spełnienie takiego obowiązku. Generowanie długu oraz trudności finansowe płatnika nie mogą stanowić przesłanki obligującej organ do umorzenia zaległości względem ZUS.
W skardze z dnia 10 października 2007 r. na powyższą decyzję C. L. nie zgodził się z argumentacją Prezesa Zakładu i wskazał, że w trakcie postępowania zostało wykazane, że opłacenie należności będzie skutkowało pozbawieniem zobowiązanego i jego rodziny możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych oraz, że zobowiązany cierpi na przewlekłą, pogłębiającą się chorobę [...], która nie rokuje żadnych możliwości poprawy tym bardziej, że tragiczna sytuacja materialna rodziny uniemożliwia mu korzystanie ze specjalistycznej opieki lekarskiej oraz leków. Do skargi zobowiązany załączył m.in. zaświadczenie z dnia 26.09.2007r. o stanie swojego zdrowia wydane przez lekarza prowadzącego, skierowanie do szpitala, zaświadczenie o wynagrodzeniu swojej żony oraz odcinek renty inwalidzkiej. W pismach procesowych z dnia 7 stycznia 2008r. oraz z dnia 2 kwietnia 2008r. skarżący stwierdził ponadto, iż doszło do przedawnienia jego należności z tytułu składek za okres od [...].01.1999r. do [...].11.2000r. oraz od [...].07.2002r. do [...].01.2003r., gdyż według wcześniejszych regulacji prawnych roszczenie o składki przedawniało się po upływie 5 lat.
Wskazał również, iż źródłem utrzymania jego rodziny tj. jego samego, żony i dwóch synów, studentów studiów dziennych Uniwersytetu S., jest renta w kwocie [...] złotych miesięcznie oraz wynagrodzenie żony w kwocie [...] złotych miesięcznie – na dowód tych faktów przedłożył stosowne zaświadczenia. A zatem na utrzymanie jednej osoby przypada kwota ok. 630 złotych, która to kwota sięga minimum socjalnego. Podał także, że posiadana przez niego nieruchomość w postaci parterowego domu wybudowanego własnym sumptem służy zaspokojeniu potrzeb rodziny, w związku z czym nie można przyjąć, że może ona być przedmiotem jakiegokolwiek obrotu na rynku. Na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2008r. skarżący oświadczył, iż nie składał w trakcie trwania postępowania administracyjnego do ZUS dokumentów świadczących o stanie swojego zdrowia, gdyż uważał, że jeśli ma przyznaną rentę z ZUS to Zakład ma wszystkie dokumenty.
Ponadto w 2005r. po wydaniu decyzji o objęciu go ubezpieczeniem złożył do ZUS kserokopię dokumentów związanych ze stanem swojego zdrowia. Stwierdził, że ze względu na zmiany [...] nie jest zdolny do wykonywania żadnych czynności. Pełnomocnik skarżącego (żona) oświadczyła, że stałe opłaty miesięczne ich rodziny wynoszą około 1300 złotych. Skarżący wniósł o zasądzenie kosztów przejazdu w obie strony dla siebie i pełnomocnika. Na potwierdzenie poniesionych wydatków złożył bilet podróży ze S. do W. dla dwóch osób na kwotę [...] złotych wraz z wnioskiem o zwrot kosztów.
W odpowiedzi na skargę oraz w piśmie procesowym z dnia 26 lutego 2008r. organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia składek, Prezes Zakładu wskazał, iż do spornych należności ma zastosowanie 10 - letni termin przedawnienia, gdyż do dnia wejścia w życie art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w nowym brzmieniu, tj. do dnia 01.01.2003r. należności te nie przedawniły się (nie upłynęło 5 lat od powstania zaległości).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Uprawnienia Sądu określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw uznał, że zaskarżona decyzja winna być uchylona, jednak z przyczyn innych niż podniesione w skardze.
Przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji jest fakt, że decyzja zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja wydana dnia [...] czerwca 2007 r. zostały podpisane w imieniu uprawnionego organu przez tę samą osobę, to jest B. O.. Praktyka taka jest w świetle obowiązujących przepisów niedopuszczalna. Podkreślić przy tym należy, że Sąd co do zasady, nie kwestionuje prawa określonego pracownika ZUS, w tym Dyrektora czy zastępcy Dyrektora Oddziału, posiadającego właściwe upoważnienie - do wydawania decyzji w imieniu Zakładu.
Zaznaczyć jednak należy, że zgodnie z treścią art. 123 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz.887 ze zm.), zwanej dalej "ustawą systemową" w sprawach uregulowanych tą ustawą, a do takich należy umarzanie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Unormowanie takie zawiera także art. 180 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowiący, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy Kodeksu, chyba że przepisy dotyczące ubezpieczeń ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach. W art. 83 ust. 4 ustawy systemowej postanowiono, iż od decyzji Zakładu w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne stronie przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Należy wskazać, że w sprawach umarzania należności z tytułu składek decyzje wydaje Zakład, zaś Prezes Zakładu w sytuacji złożenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy jest jedynie adresatem tego wniosku i zarazem organem działającym za Zakład (por. wyrok NSA z dnia 15.11.2006 r. sygn. akt II GSK 224/06, z dnia 28.02.2007 r. sygn. akt II GSK 317/06). Zgodnie z art. 3 ust.1 ustawy systemowej m.in. ZUS wykonuje zadania z zakresu ubezpieczeń społecznych. Zgodnie zaś z treścią art. 66 ust. 1 ww. ustawy Zakład Ubezpieczeń Społecznych jest państwową jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną. W skład ZUS wchodzi centrala i terenowe jednostki organizacyjne. Zgodnie z art. 72 ustawy systemowej organami ZUS są Prezes Zakładu, Zarząd, Rada Nadzorcza. Prezes ZUS a także Dyrektor Oddziału ma prawo do udzielania upoważnień do działania za Zakład. Tym niemniej biorąc pod uwagę fakt, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych, nie jest organem monokratycznym, brak jest podstaw ażeby w wyniku ponownego rozpoznawania konkretnej sprawy, co polega na rozpoznaniu jej od początku na zasadach właściwych do rozpoznawania odwołań, decyzję wydawał i podpisywał ten sam pracownik.
Stanowisko takie, jakkolwiek w odniesieniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów NSA W-wa z dnia 22 lutego 2007r.-ONSAiWSA 2007/3/61, w której stwierdzono, że w przypadku postępowania wszczętego na wniosek złożony w trybie art. 127 § 3 k.p.a. zastosowanie ma art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. W myśl art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. wydanie decyzji ostatecznej przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 k.p.a. jest przesłanką wznowienia postępowania. W niniejszej sprawie, wobec podpisania decyzji wydanej w pierwszej instancji przez B. O., była ona z mocy prawa wyłączona od udziału w postępowaniu, toczącym się w wyniku ponownego rozpoznawania sprawy.
Tak więc udział B. O. w postępowaniu toczącym się w wyniku ponownego rozpoznawania sprawy stanowił naruszenie przepisów k.p.a. stanowiące podstawę do wznowienia postępowania, co w konsekwencji skutkowało uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji ZUS - w imieniu, którego posiadając stosowne upoważnienie, działała B. O..
Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, iż rozpatrując ponownie wniosek z dnia 9 lipca 2007 r. Prezes Zakładu powinien mieć na względzie, że przesłanki, po spełnieniu których należności z tytułu składek mogą być umorzone zostały określone w art. 28 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Należności z tytułu składek zasadniczo mogą być umarzane tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności. Przypadki całkowitej nieściągalności określone zostały w ust. 3 art. 28 ustawy systemowej. Od tej zasadny istnieje wyjątek ustanowiony w ust. 3 a art. 28 ustawy systemowej, zgodnie z którym należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Szczegółowe zasady umarzania należności w sytuacjach określonych w ust. 3 a określa rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne.
Powyższe rozporządzenie stanowi, że zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych.
Organ orzekający stwierdził, że dłużnik nie wykazał, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić należnych odsetek z tytułu składek, jak również nie udowodnił, że uregulowanie należności spowoduje negatywne konsekwencje dla niego i rodziny. Oceniając zaskarżoną decyzję należy stwierdzić, że organ nie uzasadnił prawidłowo przyczyny odmowy umorzenia należności na podstawie art. 28 ust. 3 a ustawy systemowej i rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003r.
W sytuacji, gdy ustawodawca przewidział możliwość zastosowania umorzenia należności "w uzasadnionych przypadkach" organ odmawiając zastosowania tej instytucji zobowiązany jest należycie wykazać, że okoliczności konkretnej sprawy nie uzasadniają potraktowania jej w sposób szczególny.
Organ orzekający, odmawiając umorzenia należności z tytułu odsetek winien więc wskazać jakimi przesłankami kierował się uznając, że w sprawie nie zostało wykazane, że spłata należności przez stronę, przy określonej wysokości dochodach i określonym majątku, po uwzględnieniu struktury wydatków w danej rodzinie nie pociągnie zbyt ciężkich skutków dla zobowiązanego. Właśnie w przypadku decyzji podejmowanych w ramach uznania administracyjnego, a do takich należą decyzje dotyczące umarzania należności z tytułu składek, uzasadnienie decyzji spełnia szczególną rolę, zwłaszcza w kontekście wyrażonej w art. 11 k.p.a. zasady przekonywania, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy.
Natomiast w zaskarżonej decyzji Prezes ZUS ograniczył się tylko do przytoczenia wielkości dochodów jakie osiąga skarżący i jego żona, nie zestawiano dochodów w kolejnych miesiącach i nie odnoszono ich do wydatków i potrzeb czteroosobowej rodziny skarżącego, nie analizowano sytuacji zdrowotnej skarżącego i jego przewlekłej choroby trwającej od 1996r., a także wydatków jakie jest on zmuszony ponosić na leczenie, mimo iż skarżący we wszystkich pismach kierowanych do ZUS powoływał się na swoją ciężką chorobę [...]. Wprawdzie zobowiązany nie załączył w trakcie trwania postępowania administracyjnego dokumentacji medycznej dotyczącej stanu jego zdrowia, to jednak dokumentacja taka była do Zakładu składana w 2005r., zgodnie z oświadczeniem skarżącego, a zatem organ był w jej posiadaniu i mógł ją wykorzystać jako dokumenty znane z urzędu lub jeśli miał zastrzeżenia co do jej aktualności to powinien zwrócić się do wnioskodawcy o nadesłanie aktualnej dokumentacji medycznej dotyczącej stanu jego zdrowia.
Ponadto trudno przyjąć, że wyegzekwowanie od skarżącego zaległych odsetek, nawet jeżeli jest realnie możliwe dzięki prowadzeniu egzekucji z renty i majątku skarżącego, tj. domu jednorodzinnego, w którym mieszka zobowiązany wraz z rodziną, może pozostawać w zgodzie z interesem publicznym i słusznym interesem obywatela. Zgodnie z art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej dążą do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ocenić należy czy w konkretnej sprawie zajęcie renty czy domu nie spowoduje konieczności udzielenia rodzinie daleko idącej pomocy ze środków publicznych, co na pewno pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym.
W przypadku decyzji podejmowanych na podstawie art. 28 ust. 2, a także ust. 3a ustawy systemowej w związku z § 3 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003r. mamy, jak wyżej wskazano, do czynienia z tzw. uznaniem administracyjnym. Prawo wyboru rozstrzygnięcia przysługuje ZUS. Może on, ale nie musi umorzyć należności, przy czym nawet stwierdzenie istnienia w sprawie przewidzianych przepisami przesłanek nie obliguje organu orzekającego do zastosowania ulgi, jaką jest umorzenie należności. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że organ przy wydawaniu decyzji o charakterze uznaniowym obowiązany jest do szczególnie rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy.
Podkreślić również należy, że wydając decyzję w przedmiocie umorzenia należności organ orzekający winien zawsze brać pod uwagę fakt, że ustawodawca przewidział możliwość umorzenia należności z tytułu odsetek czy składek po spełnieniu określonych przesłanek, odmowa umorzenia nie może więc być traktowana jako zasada postępowania przy rozstrzyganiu tego typu spraw.
Sąd zwraca uwagę, że należności z tytułu składek zostały zdefiniowane w art. 24 ust. 2 ustawy systemowej, jako "składki oraz odsetki za zwłokę, koszty egzekucyjne, koszty upomnienia i dodatkowa opłata". Przepis art. 28 ust. 1 ustawy systemowej przewiduje możliwość umorzenia należności z tytułu składek, a więc zarówno składek jak i należności ubocznych, w tym odsetek za zwłokę. Przepis art. 28 ust. 4 ustawy systemowej stanowi, że umorzenie składek powoduje także umorzenie odsetek za zwłokę, kosztów upomnienia i dodatkowej opłaty. Z brzmienia tego przepisu wynika więc, że nie może nastąpić umorzenie samych składek bez umorzenia należności ubocznych, ponieważ w przypadku umorzenia składek, z mocy prawa nastąpi także umorzenie odsetek za zwłokę, kosztów upomnienia i opłaty dodatkowej. Nie ma natomiast przepisu, który zabraniałby umorzenia samych należności ubocznych. Zakład ma więc możliwość umorzenia na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy systemowej samych należności ubocznych w całości lub w części, co organ orzekający rozważy przy ponownym rozpoznawaniu sprawy biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności występujące w dacie ponownego orzekania, w tym sytuację majątkową i zdrowotną skarżącego oraz fakt, że na utrzymaniu zobowiązanego i jego żony pozostaje dwóch synów studiujący w systemie dziennym.
Powyższe musi znaleźć swoje odbicie w uzasadnieniu decyzji, w którym organ ma obowiązek odnieść się do wszystkich dowodów występujących w sprawie, zarówno do tych, na których się oparł, jak i do tych, którym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, podając przy tym przyczyny ich nieuwzględnienia. Uzasadnienie winno zawierać pełną analizę i ocenę występujących w sprawie faktów, nawet wtedy, gdyby fakty te nie znalazły uznania u organu rozstrzygającego sprawę.
Dopiero wszechstronne wyjaśnienie sprawy w kontekście przepisów prawa materialnego, przy zachowaniu przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przedstawionych powyżej, daje prawo do podjęcia stosownej decyzji.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przedawnienia wskazanych zobowiązań skarżącego, Sąd stwierdza, że najstarsza składka występująca aktualnie na koncie dłużnika dotyczy 06/1999 roku z terminem płatności tejże składki na dzień 12.07.1999r. A zatem 5 letni okres możliwości dochodzenia należności upływał z dniem 12.07.2004r. Tak więc zdaniem Sądu zarówno najstarsza składka na koncie dłużnika jak i wszystkie inne wskazane przez skarżącego dotyczące późniejszych okresów tj. do 01/2003r. nie uległy przedawnieniu przed dniem 1 stycznia 2003 r., kiedy to weszły w życie nowe zasady przedawnień wprowadzając jednolity 10 - letni okres przedawnienia wszystkich wymagalnych należności z tytułu składek. Słusznie zatem wskazał organ w piśmie procesowym z dnia 26 lutego 2008r. powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25.05.2004r. sygn. SK 44/2003 (OTK-A 2004/5/46), iż w razie braku przepisów intertemporalnych nie sposób mówić o braku regulacji tej kwestii, bowiem sytuacja taka przesądza o bezpośrednim skutku nowej ustawy.
Trybunał podkreślił, iż nawet w odniesieniu do regulacji prawnokarnej wola Ustawodawcy w zakresie wprowadzenia dłuższych terminów przedawnienia nie stanowi naruszenia zasady lex retro non agit, o ile nie jest odnoszona do sytuacji, gdzie termin przedawnienia już minął. Powyższe potwierdza również wyrok Sądu Najwyższego z dnia 05.04.2005r. sygn. I UK 232/04 (OSNP 2006/1-2/26), w którym Sąd wskazał, iż zmiana art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, ustanawiająca 10 – letni okres przedawnienia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, która weszła w życie w dniu 01.01.2003r., nie ma zastosowania do należności przedawnionych przed tym dniem.
W związku z powyższym, zdaniem Sądu, do oceny przedawnienia należności w niniejszej sprawie należy stosować przepisy obowiązujące po 1 stycznia 2003 roku.
Wysokość orzeczonych do zwrotu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego Wojewódzki Sąd Administracyjny ograniczył, zgodnie z art. 205 p.p.s.a., do kwoty 240 złotych, tj. wynagrodzenia pełnomocnika należnego na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1349).
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach na które składają się koszty przejazdu strony i jej pełnomocnika do WSA w Warszawie na rozprawę w dniu 3 kwietnia 2008r., potwierdzone okazanym biletem PKP, postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.