Uzasadnienie
A. B., dalej "Skarżący", złożył na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż gospodarstwo domowe prowadzi w żoną (z którą posiada rozdzielność majątkową), małżonkowie zamieszkują w mieszkaniu spółdzielczym o pow. 59,4 m², Skarżący nie posiada innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku wskazał, iż osiąga miesięczny dochód z tytułu emerytury w wysokości 1.698,12 zł netto, zaś jego żona w wysokości 1.441,54 zł (również z tytułu świadczenia emerytalnego). Wnioskodawca przedstawił w sposób szczegółowy wydatki związane z mieszkaniem i niezbędnym utrzymaniem szacując je na kwotę 3.113,44 zł. Skarżący przedstawił zaświadczenia lekarskie, informację o opłatach za mieszkanie, decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 31 maja 2016 r.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje.
Zasadą postępowania sądowoadministracyjnego jest – stosownie do treści przepisu art. 199 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") – ponoszenie przez stronę kosztów postępowania związanych ze swym udziałem w sprawie. Prawo pomocy stanowi wyjątek od tej zasady i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika: adwokata, radcy prawnego, a zatem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Z informacji zawartych we wniosku wynika, że Skarżący posiada miesięczny dochód z tytułu emerytury w kwocie 1.698,12 zł, a jego żona z tego samego tytułu dochód w kwocie 1.441,54 zł. Miesięczne wydatki na utrzymanie, w tym zakup leków, wynoszą około 3.131,38 zł. Ponadto Skarżący, ani jego żona nie posiadają żadnego majątku. Skarżący wskazał też na zły stan zdrowia. Fakt ten potwierdził stosowną dokumentacją medyczną. Uznać zatem należało, iż Skarżący wykazał, że nie ma środków na pokrycie jakichkolwiek kosztów postępowania w tym kosztów sądowych oraz usług profesjonalnego pełnomocnika.
Zauważyć trzeba, iż skarga kasacyjna musi być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika tj. adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 p.p.s.a.). Wskazać również należy, że sytuacja majątkowa Skarżącego była już przedmiotem analizy w innych postępowaniach przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie (m.in. V SA/Wa 2495/14, V SA/Wa 2496/14, V SA/Wa 1261/15, III SA/Wa 2777/16).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 oraz art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.