Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. Ch.
Wnioskiem – sporządzonym na formularzu PPF z dnia 25 sierpnia 2015 r. – skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, iż gospodarstwo domowe prowadzi z żoną, posiada dom o pow. 73 m2, natomiast nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku wskazał, iż uzyskuje świadczenie przedemerytalne w wysokości 1.027,39 zł brutto miesięcznie, zaś jego żona otrzymuje emeryturę w wysokości 1.917,46 zł brutto miesięcznie. Wnioskodawca wskazał, iż jego zona jest osobą chorą, przedstawił również wydatki jego rodziny związane z niezbędnym utrzymaniem.
Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:
Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); zwanej dalej: "p.p.s.a.").
Wniosek zasługuje na uwzględnienie w zakresie ustanowienia dla skarżącego pełnomocnika z urzędu.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż rozpoznając niniejszy wniosek należało mieć na uwadze sytuację majątkową wnioskodawcy, ustaloną w niniejszej sprawie w toku wcześniejszego postępowania z wniosku o prawo pomocy, zakończonego postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2015 r., którym zwolniono skarżącego od kosztów sądowych. Zauważyć trzeba, iż wnioskodawca nie posiada wystarczającego dochodu, który pozwoliłby mu ponieść koszty związane z udziałem profesjonalnego pełnomocnika, mając na uwadze to, że skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego (art. 175 § 1 p.p.s.a.).
Wskazać w szczególności należy, iż wobec skarżącego prowadzona jest egzekucja komornicza, w toku której zajęto otrzymywane świadczenie emerytalne w dopuszczalnej części. Mając zatem na uwadze, iż wnioskodawca nie dysponuje zasobami pieniężnymi, które mógłby przeznaczyć na koszty sądowe, uznać należało, że spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z urzędu. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.
Natomiast w pozostałym zakresie rozpoznanie wniosku stało się zbędne. Zauważyć bowiem należy, iż wnioskodawca został już w niniejszej sprawie zwolniony od kosztów sądowych w całości – mocą przywołanego na wstępie postanowienia z dnia 2 kwietnia 2015 r. – które nie zostało cofnięte ani zmienione. Wobec tego, iż skarżący nie ma obowiązku ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, w tym występując ze skargą kasacyjną, wniosek w tym zakresie należało umorzyć. Stosownie bowiem do przepisu art. 249a p.p.s.a., jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 258 § 1 w zw. art. 249a p.p.a.s.a. orzeczono, jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.