Uzasadnienie
Postanowieniem z 7 lutego 2017 r. sygn. akt V SA/Wa 3342/16 tut. Sąd odrzucił skargę wniesioną przez D. J., dalej: "Strona".
Postanowieniem z 23 marca 2017 r. starszy referendarz sądowy tut. Sądu ustanowił Stronie adwokata, którym wyznaczona została adw. P. G. W dniu 18 maja 2017 r. wyznaczona pełnomocnik wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz zażalenie na postanowienie tut. Sądu z 7 lutego 2017 r. odrzucające skargę. W zażaleniu wniosła o przyznanie kosztów udzielonej nieopłaconej pomocy prawnej. Pełnomocnik oświadczyła, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały zapłacone ani w całości ani też w części.
Postanowieniem z 5 lipca 2017 r. tut. Sąd odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Adwokat złożyła zażalenie na postanowienie z 5 lipca 2017 r. wnosząc w nim o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Oświadczyła, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały zapłacone ani w całości ani też w części. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 21 września 2017 r. sygn. akt II GZ 701/17 zażalenie oddalił. Postanowieniem z 21 listopada 2017 r. sygn. akt II GZ 841/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi.
Rozpoznając wniosek należało zważyć, co następuje.
Zgodnie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 201 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Zgodnie z § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Rozporządzeniem z dnia 3 października 2016 r. uchylono rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), które to rozporządzenie obowiązywało od 1 stycznia 2016 r. do 1 listopada 2016 r.
W rozpoznawanej sprawie tut. Sąd w dniu 7 lutego 2017 r. odrzucił skargę, kończąc tym samym postępowanie w I instancji.
W związku z powyższym w sprawie należało ustalić należne adwokatowi wynagrodzenie w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r.
Na podstawie § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata ustanowionego z urzędu.
Stosownie do § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem:
- 1) nakładu pracy adwokata, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;
- 2) wartości przedmiotu sprawy;
- 3) wkładu adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;
- 4) stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia opłata w drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 zł.
Wyznaczony adwokat złożył w rozpoznawanej sprawie dwa zażalenia: na postanowienie o odrzuceniu skargi oraz na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W zażaleniach wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, ponieważ koszty nie zostały uiszczone w całości ani w części. Podejmowane czynności były niezbędne aby sprawie nadać bieg. Wskazać również należy, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zarówno przez Sąd I instancji, jak również przez Sąd II instancji. Ponadto zauważyć należy, że sprawa została zakończona przez Sąd I instancji na etapie badania warunków formalnych skargi, a więc nie było konieczne dokładne zapoznanie się z aktami administracyjnymi sprawy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że aktywność pełnomocnika w wypełnianiu obowiązków w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie przekraczała granic zwykłej staranności wymaganej od profesjonalnego pełnomocnika.
W świetle powyższego, przyjąć trzeba, że w niniejszej sprawie za zasadne uznać należy przyznanie wynagrodzenia w kwocie 240 zł z tytułu pomocy prawnej udzielonej w postępowaniu zażaleniowym.
Stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy prawnej nie zostały pokryte przez stronę skarżącą – na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.