Uzasadnienie
Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie objęte zostało postępowanie zakończone decyzją Głównego Inspektora Farmaceutycznego (zwanego dalej: "Głównym Inspektorem") z dnia [...] czerwca 2021 r. o numerze [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego.
Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:
Spółka z o.o. [...] z siedzibą we W. (zwana dalej: "Skarżącą") wystąpiła z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego w K. przy ul. [...] o nazwie "[...]".
Po przeprowadzeniu kontroli doraźnej lokalu, postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w B. (zwany dalej: "Wojewódzkim Inspektorem") pozytywnie zaopiniował lokal przeznaczony na punkt apteczny.
Na podstawie danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sądowym ustalono, że jedynym wspólnikiem Skarżącej jest B. W., będący jednocześnie wspólnikiem i prezesem zarządu [...] sp. z o.o. z siedzibą we W. (prowadzącej aptekę ogólnodostępną "[...]" we W.) oraz prezesem spółek będących wspólnikami spółki [...] sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w T. (prowadzącej aptekę ogólnodostępną " [...]" w T.). W dniu 8 kwietnia 2013 r. w aptece "[...]" prowadzonej przez W. sp. z o.o. Wojewódzki Inspektor stwierdził nieprawidłowości w przechowywaniu produktów leczniczych, niezgodne z przepisami przyjmowanie do apteki produktów leczniczych oraz niezgodności w przychodzie i rozchodzie produktów leczniczych.
Z kolei przeprowadzone w 2018 r. kontrole w aptece "[...]" i "[...]" wykazały, że dokonywano w nich sprzedaży produktów leczniczych do NZOZ [...] w G. prowadzonego przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w Ł. i Przychodni Specjalistycznej [...] w Ś. prowadzonej przez [...] sp. z o.o., które posiadały zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznych oraz prowadziły działalność w rodzaju ambulatoryjne świadczenia zdrowotne. Wojewódzki Inspektor ustalił, że kontrolowane apteki prowadziły w znacznych ilościach sprzedaż produktów leczniczych, zagrożonych brakiem dostępności na terenie Polski, do NZOZ-ów, wykonujących wyłącznie ambulatoryjne świadczenia zdrowotne, prowadzonych przez podmioty posiadające zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznych.
Pismem z dnia 16 marca 2020 r. Prokuratura Regionalna w Poznaniu poinformowała o prowadzonym śledztwie w sprawie o przestępstwa dotyczące zbywania produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznej. W ocenie prokuratury wątpliwości odnośnie rękojmi należytego prowadzenia punktu aptecznego przez skarżącą spółkę były zasadne, gdyż z uwagi na tożsamość wspólnika Bartłomieja W. istnieje domniemanie, że działalność Skarżącej również będzie wykorzystywana w zakresie tzw. "odwróconego łańcucha dystrybucji leków".
Pismem z dnia 6 kwietnia 2020 r. Prokuratura Regionalna w Gdańsku poinformowała, że nadzoruje postępowanie przygotowawcze o sygn. akt [...] przeciwko m.in. B. W. podejrzanemu o popełnienie przestępstwa z art. 258 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1138, zwanej dalej: "k.k."), z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zb. z art. 126b ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1977 ze zm., zwanej dalej: "u.p.f.") w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zb. z art. 165 § 1 pkt 5 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., z art. 299 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.
Kolejnym pismem Prokuratura Regionalna w Gdańsku poinformowała o postawieniu wobec B. W. zarzutów m. in. o to, że w celu osiągnięcia korzyści majątkowych brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej popełniającej przestępstwa polegające na wystawianiu i posługiwaniu się poświadczającymi nieprawdę fakturami VAT jak i zapotrzebowaniami na zakup produktów leczniczych/wyrobów medycznych oraz przestępstwa tzw. odwróconego łańcucha dystrybucji leków. Ponadto, postawiono zarzut przestępstwa zbycia produktów leczniczych w celu pozyskania przez grupę przestępczą produktów leczniczych z rynku detalicznego wbrew zakazowi z art. 86a u.p.f. i ich sprzedaży za granicę. Kolejnym zarzutem było dokonanie przelewu środków pieniężnych w wysokości 200.000 zł z rachunku bankowego [...] sp. z o.o. na rzecz J. N. tytułem pożyczki, stanowiących korzyści związane z popełnianiem przestępstw.
Podsumowując, B. W. postawiono zarzuty popełnienia wszystkich przestępstw wymienionych w piśmie prokuratury z dnia 6 kwietnia 2020 r. Podkreślono również fakt złożenia przez niego obszernych wyjaśnień w trybie art. 60 k.k., w których wskazał okoliczności związane z procederem tzw. "odwróconego łańcucha dystrybucji leków".
Decyzją z dnia [...] maja 2020 r. o numerze [...] Wojewódzki Inspektor – działając na podstawie art. 99 ust. 2 oraz art. 101 pkt 4 w zw. z art. 70 ust. 4 u.p.f. – odmówił Skarżącej udzielenia zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Skarżąca nie daje rękojmi należytego prowadzenia punktu aptecznego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że jedyny wspólnik Skarżącej – B. W. – uczestniczył w grupie przestępczej, która dokonywała obrotu produktami leczniczymi w ramach tzw. odwróconego łańcucha dystrybucji leków. Zdaniem organu, ocena dawania rękojmi należytego prowadzenia punktu aptecznego przez Skarżącą nie może być dokonana w oderwaniu od posiadanych informacji dotyczących jedynego jej wspólnika.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. Główny Inspektor utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora z dnia [...] maja 2020 r., w całości podzielając stanowisko wyrażone w jej uzasadnieniu.
Organ odwoławczy podkreślił, że wspólnicy spółek z o.o. mają pierwszorzędny wpływ na działalność spółki poprzez uprawnienia przyznane im w ustawie z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1467; zwanej dalej: "k.s.h.") takie jak: powoływanie i odwoływanie członków zarządu, rozpatrzenie i zatwierdzenie sprawozdań zarządu i finansowego spółki oraz udzielenie absolutorium członkom zarządu. Główny Inspektor podzielił stanowisko organu I instancji, że ocena dawania rękojmi należytego prowadzenia apteki przez wnioskodawcę będącego osobą prawną lub niemającą osobowości prawnej spółką prawa handlowego nie może być dokonywana w oderwaniu od osób będących wspólnikami lub członkami organów tych podmiotów.
Organ odwoławczy zaznaczył, że w sprawie orzekano na podstawie zebranego materiału dowodowego, z którego wynika, że B. W. uczestniczył w grupie przestępczej dokonującej obrotu produktami leczniczymi w ramach tzw. odwróconego łańcucha dystrybucji leków. Bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje natomiast brak wyroku skazującego w momencie wydawania decyzji I instancji, bowiem organ dysponował wystarczającym dowodem w postaci dokumentu urzędowego – protokołu kontroli, w którym zostały opisane nieprawidłowości jakich dopuszczały się podmioty prowadzone przez B. W. Zdaniem Głównego Inspektora, prawidłowy jest więc wniosek, że Skarżąca z jedynym udziałowcem B. W. nie daje rękojmi należytego prowadzenia punktu aptecznego.
Organ II instancji nie zgodził się z zarzutem braku zwrócenia się do Pomorsko-Kujawskiej Okręgowej Rady Aptekarskiej o wydanie opinii w przedmiocie udzielenia spółce zezwolenia. Podkreślono, że zgodnie z art. 101 u.p.f. odmowa wydania zezwolenia nie jest zależna od wydania w tym zakresie opinii przez izbę aptekarską, lecz od niespełnienia wymogów ustawowych.
Ponadto, Główny Inspektor wskazał, że na etapie postępowania odwoławczego ujawniła się dodatkowa przesłanka odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego, jakim jest brak tytułu prawnego do lokalu, tj. niespełnienie wymogu z art. 100 ust. 2 pkt 1 u.p.f. Zgłoszonym przez Skarżącą we wniosku o wydanie zezwolenia lokalem przy ul. [...] w K. dysponuje Gmina [...]. Lokal był wynajętej spółce [...] sp. z o.o. na podstawie umowy najmu, następnie Skarżąca zawarła w dniu 20 stycznia 2020 r. umowę podnajmu ww. lokalu. W dniu 31 lipca 2020 r. umowa najmu została rozwiązana, a tym samym również umowa podnajmu. Organ odwoławczy zaznaczył więc, że Skarżąca nie dysponuje od 1 sierpnia 2020 r. tytułem do lokalu na prowadzenie punktu aptecznego wskazanego we wniosku z dnia 7 lutego 2020 r. Do dnia wydania decyzji II instancji Skarżąca nie doręczyła również tytułu prawnego do lokalu na prowadzenie przedmiotowego punktu aptecznego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora z dnia [...] czerwca 2021 r. Skarżąca wniosła o uchylenie jej w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie:
- 1) art. 100 ust. 2 pkt 1 oraz art. 101 pkt 4 u.p.f. w zw. z art. 70 ust. 4 u.p.f., w zw. z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP poprzez:
- a) całkowicie nieuprawnione, rażąco sprzeczne z zasadą domniemania niewinności przytaczanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności związanych z toczącym się postępowaniem przygotowawczym wobec B. W., w sytuacji, gdy nie został on prawomocnie skazany za żadne przestępstwo, a w szczególności za udział w zorganizowanej grupie przestępczej, a o czym zdaje się przesądzać organ I i II instancji, czyniąc pisemne stanowisko Prokuratur dowodem świadczącym o rzekomym braku istnienia rękojmi należytego prowadzenia punktu aptecznego;
- b) odnoszenie przesłanki rękojmi należytego prowadzenia apteki wyłącznie do wspólnika spółki, w sytuacji, gdy organem reprezentującym spółkę na zewnątrz oraz prowadzącym sprawy spółki jest zarząd Skarżącej, a nie jej wspólnik;
- c) nieuprawnione uznanie, że na etapie postępowania odwoławczego ujawniła się dodatkowa przesłanka odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego, jaką jest brak tytułu prawnego do lokalu, w sytuacji, gdy organ II instancji dokonywał kontroli instancyjnej, a w konsekwencji oceny prawidłowości decyzji organu I instancji na dzień jej wydania;
- 2) art. 201 § 1 i 4 k.s.h. oraz art. 207 k.s.h. poprzez ich nieprawidłową wykładnię, mającą na celu wykazanie wpływu B. W. na prowadzenie spraw spółki, w sytuacji, gdy spółki kapitałowe posiadają przymiot osobowości prawnej i stanowią byty niezależne od swoich właścicieli (wspólników czy akcjonariuszy);
- 3) art. 7 ust. 1 pkt 6, art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 5 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1850) oraz art. 106 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."), w zw. z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a., w zw. z art. 109 pkt 9 u.p.f., poprzez brak zwrócenia się przez organy I i II instancji do Pomorsko-Kujawskiej Okręgowej Rady Aptekarskiej o wydanie opinii w przedmiocie udzielenia skarżącej spółce zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego, a nadto wydanie zaskarżonej decyzji, mimo braku zajęcia stanowiska przez Radę, mimo, iż do zadań Inspekcji Farmaceutycznej należy w szczególności współpraca z samorządem aptekarskim i innymi samorządami oraz wydawanie opinii w sprawach udzielania lub cofania zezwoleń na prowadzenie aptek lub hurtowni.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji były przepis art. 101 pkt 4 u.p.f., zgodnie z którym, wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy wnioskodawca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. Przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do punktu aptecznego, o czym stanowi art. 70 ust. 4 u.p.f.
Ponieważ u.p.f. nie definiuje pojęcia "rękojmi należytego prowadzenia apteki", koniecznym stało się wypracowanie rozumienia tego pojęcia w doktrynie i orzecznictwie sądowym. Obecnie jednolicie przyjmuje się tam, że chodzi o całość cech, zdarzeń i okoliczności związanych z wykonywaniem pozwolenia, składających się na wizerunek osoby prowadzącej aptekę jako osoby zaufania publicznego. Brak rękojmi należytego wykonywania pozwolenia jest więc implikacją braku nieskazitelnego charakteru i dotychczasowego zachowania odpowiadającego ocenom moralnym i etycznym. W sytuacji gdy wnioskodawcą – jak w kontrolowanej sprawie – jest osoba prawna – ocenie winny podlegać takie cechy, które można przypisać zarówno osobom prawnym, jak i fizycznym jak np. uczciwość, rzetelność w prowadzeniu danej działalności. Przy czym jednolicie przyjmuj się, że utrata rękojmi prawidłowego prowadzenia apteki przez wspólnika rzutuje na utratę takiej cechy przez spółkę osobową będącą przedsiębiorcą prowadzącym aptekę. Niewątpliwie bowiem aktywność, działanie, postawa wspólnika takiej spółki osobowej ma decydujące znaczenia dla działalności takiej spółki jako przedsiębiorcy prowadzącego aptekę.
Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy Sąd podzielił stanowisko organów, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy w postaci protokołów z kontroli prowadzonych w 2013 r. i 2018 r. oraz pism Prokuratury Regionalnej w Gdańsku, pozwala na ocenę, że Skarżąca, której jedynym wspólnikiem jest B. W., nie daje rękojmi należytego prowadzenia punktu aptecznego.
Należy wskazać, że wspólnicy spółek kapitałowych posiadają realny wpływ na prowadzenie spraw spółek, gdyż to im przysługuje prawo powoływania członków zarządu (art. 201 § 4 k.s.h.), prawo kontroli obejmujące przeglądanie ksiąg i dokumentów spółki (art. 212 § 1 k.s.h.), prawo do żądania zwoływania zgromadzenia wspólników (art. 236 k.s.h.), a także prawo żądania rozwiązania spółki przez sąd (art. 271 k.s.h.). Skoro tak, to ocena dawania rękojmi przez spółkę kapitałową musi być traktowana jako tożsama z oceną rękojmi jej wspólników i członków zarządu, gdyż to te osoby decydują o działaniach spółki. Przyjęcie przeciwnego zapatrywania, prezentowanego przez Skarżącą, prowadziłoby do obchodzenia prawa, bowiem wspólnik, co do którego ocena rękojmi była negatywna mógłby założyć nową spółkę, a nawet powołać w niej nowych członków zarządu, sam pozostając poza władzami spółki, a następnie argumentować, że skoro jest to odrębna osoba prawna, posiadająca odrębne władze, to ocena jej rękojmi jest sprawą niezależną od jego dotychczasowego postępowania, co z kolei prowadziłoby do sytuacji, że z uwagi na brak rękojmi tej samej osoby jedno pozwolenie uległoby cofnięciu, a drugie należałoby wydać.
Mając więc na uwadze niekwestionowaną okoliczność, że jedynym wspólnikiem Skarżącej jest osoba, co do której istnieją uzasadnione wątpliwości czy daje rękojmię prowadzenia apteki bądź punktu aptecznego, organy nie mogły zignorować posiadanej z urzędu wiedzy i musiały odmówić wydania zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego. Sądowi kontrolującemu niniejszą sprawę znany był przy tym fakt cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki, z którego korzystała spółka z o.o. [...] z siedzibą we W., której członkiem zarządu był B. W., a także oddalenie skargi na decyzję w tym przedmiocie – wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 5 lipca 2022 r. o sygn. akt V SA/Wa 965/22. Jak wynika z uzasadnienia tego wyroku, materiał dowodowy zgromadzony przez organy farmaceutyczne bezsprzecznie wskazywał, że prowadzona przez spółkę apteka dokonywała zakupu bardzo dużych ilości deficytowych produktów leczniczych, jednocześnie nie wykazując ich rozchodu.
Okoliczności te potwierdziły załączone do akt sprawy faktury przekazane przez hurtownie farmaceutyczne oraz wydruki z systemu komputerowego apteki, których porównanie pozwalało na stwierdzenie, że większość zakupionych przez aptekę produktów leczniczych nie została wprowadzona na stan magazynowy apteki oraz nie została sprzedana pacjentom. W kontrolowanej aptece prowadzono zatem sprzedaż produktów leczniczych poza ustalonym przez ustawę łańcuchem dostaw. Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 965/22, powyższe potwierdziło, że działania podejmowane przez podmiot prowadzący aptekę "[...]", naruszały przepisy prawa i warunki zezwolenia. Ponieważ zaś B. W. był członkiem zarządu w spółce z o.o. [...], nie można było stwierdzonych naruszeń zignorować, lecz prawidłowo organy cofając zezwolenie dla tej spółki, odmówiły jednocześnie udzielenia zezwolenia Skarżącej, której wspólnikiem został B. W. Materiał zgromadzony w toku kontroli spółki z o.o. [...] musiał zostać zatem wzięty pod uwagę w ramach postępowania o udzielenie zezwolenia dla Skarżącej, a jego moc dowodowa, w żadnej mierze nie obalona ani w ramach postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia poprzedniej spółce, ani również w niniejszym postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego, stanowiła podstawę by dokonać negatywnej oceny dawania rękojmi należytego prowadzenia punktu aptecznego w kontrolowanej sprawie.
Sąd podziela przy tym stanowisko Głównego Inspektora, że bez wpływu na omawianą ocenę pozostaje zasada domniemania niewinności. Przede wszystkim zasada ta obowiązuje w prawie karnym i nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. Domniemanie niewinności jako zasada procesu karnego, nie rozciąga się zatem na postępowania, których celem nie jest zastosowanie sankcji karnej. Konstytucyjna gwarancja domniemania niewinności nie może być więc rozumiana w sposób, który wykluczałby sprawowanie efektywnej kontroli nad działalnością regulowaną przepisami u.p.f. W sprawie o sygn. K 19/01, Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by ograniczała czy wręcz uniemożliwiała sprawowanie nadzoru nad instytucjami zaufania publicznego.
Z kolei w sprawie o sygn. akt P 12/01 podniesiono, że karnoprawna zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, aby stanowiła usprawiedliwienie czy formę zabezpieczenia obiektywnych naruszeń prawa, zwłaszcza wtedy, gdy od adresata normy prawnej wymaga się zawodowych zachowań, zarówno w sferze ekonomicznej, jak i prawnej. Nie ma podstaw, a niejednokrotnie faktycznych możliwości, do rozciągania treści tych przepisów na wszelkie postępowania, w których stosowane są jakiekolwiek środki przewidujące dla adresata orzeczenia jakiekolwiek sankcje i dolegliwości (por. także wyrok TK z dnia 17 grudnia 2003 r. o sygn. akt SK 15/02; OTK ZU nr 9/A/2003, poz. 103).
Skład orzekający w pełni przychyla się również do prezentowanego w orzecznictwie poglądu, że opinia samorządu aptekarskiego nie jest elementem obligatoryjnym w sprawie dotyczącej wydania zezwolenia na prowadzenie punktu aptecznego. Wprawdzie jednym z zadań Inspekcji Farmaceutycznej jest współpraca z samorządem aptekarskim (art. 109 pkt 9 u.p.f.), jednakże współpraca w tym znaczeniu nie może być utożsamiana z obowiązkiem uzyskania opinii w każdej sprawie. Również z art. 99 ust. 2 u.p.f. nie wynika, by orzekanie o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie apteki było uzależnione od opinii organu samorządu aptekarskiego. Przepis ten wyraźnie wskazuje, że udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana, cofnięcie lub stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki należy do kompetencji wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego. Tak więc decyzje w powyższym zakresie podejmuje wojewódzki inspektor farmaceutyczny (por. np. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2018 r. o sygn. akt II GSK 4629/16 oraz powołane tam orzecznictwo i poglądy doktryny).
W konsekwencji wszystkich rozważonych wyżej okoliczności Sąd uznał, że wydając sporne decyzje organy nie dopuściły się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W toku postępowania wyczerpująco ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a), a swoje stanowisko uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w art. 107 § 3 k.p.a. Wydane w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, o czym orzekł – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – w sentencji wyroku.