Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] listopada 2015 r. [...] (dalej jako: "skarżący") wniósł skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, opisaną w komparycji niniejszego orzeczenia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi z uwagi na fakt, iż był on spóźniony. Postanowienie to jest prawomocne na mocy postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2016 r., II GZ 1103/16.
Następnie postanowieniem z dnia 16 stycznia 2017 r. Sąd odrzucił skargę, jako wniesioną po upływie przepisanego terminu.
Skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie, które zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r, II GZ 337/17.
Pismem z dnia [...] maja 2016 r. skarżący złożył ponowny wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Jednym z warunków skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest dochowanie, określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., terminu do wniesienia tegoż wniosku, który wynosi 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Stosownie zaś do treści art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Na wstępie podkreślić należy, że kwestia przywrócenia [...] terminu do wniesienia skargi została już rozstrzygnięta przez tut. Sąd w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2017 r. W uzasadnieniu ww. postanowienia przesądzono bowiem, że skarga wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu w niniejszej sprawie powinna zostać wniesiona najpóźniej w dniu 17 listopada 2016, skoro przyczyna uchybienia terminu ustała z dniem 10 listopada 2017 r.. Z powyższego zaś Sąd wywiódł, iż wniosek o przywrócenie terminu złożony w dniu 24 listopada 2016 r. jest spóźniony.
Składając natomiast ponowny wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący, nie wskazał żadnych nowych okoliczności, odmiennych niż te wskazane w pierwszym wniosku, w szczególności zaś nie wskazał, iż przyczyna uchybienia terminu ustała w innej dacie, niż 10 listopada 2016 r.
W takim zaś stanie rzeczy przedmiotowy wniosek należało uznać za niedopuszczalny. Podkreślić bowiem należy, iż w świetle art. 88 p.p.s.a. dopuszczalnym może być jedynie ponowny wniosek w tym samym przedmiocie, w którym zostaną powołane okoliczności odmienne w stosunku do tych, które zostały powołane w pierwotnym wniosku. Uznanie możliwości ponownego złożenia wniosku o przywrócenie terminu opartego na tych samych podstawach faktycznych oznaczałoby, że strona ignorując wcześniejsze prawomocne orzeczenia sądu, mogłaby wielokrotnie składać wnioski tożsame co do treści żądania, co mogłoby stanowić obejście prawa. (por. postanowienia NSA z dnia 31 lipca 2012 r., sygn.. I OZ 536/12; z dnia 1 sierpnia 2007 r., sygn. I OZ 560/07).
Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż przedmiotowy wniosek jest spóźniony, gdyż został złożony ponad 1,5 roku od ustania przyczyny uchybienia terminu (tj. od dnia 10 listopada 2015 r.), nie zaś w terminie 7 dni, stąd też nawet w przypadku gdyby we wniosku tym powołano nowe okoliczności to w istocie wniosek podlegałby odrzuceniu.
Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.