Uzasadnienie
A.P. (dalej jako: "skarżąca" lub "strona) zastępowana przez M. P. (męża) pismem z [...] kwietnia 2017 r. (data nadania) wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych.
Zarządzeniem z 8 maja 2017 r. referendarz sądowy wezwał stronę – za pośrednictwem jej pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez wypełnienie, osobiste podpisanie przez skarżącą oraz odesłanie do Sądu wniosku – na urzędowym formularzu oznaczonym symbolem "PPF", zgodnym z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.) – w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia (art. 252 w związku z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.").
Pełnomocnik strony odebrał powyższe wezwanie 17 maja 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 92).
W odpowiedzi na wezwanie 23 maja 2017 r. do tut. Sądu wpłynął wypełniony wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. W Rubryce 15 zatytułowanej "Podpis wnioskodawcy" podpis złożył pełnomocnik skarżącej – M. P. Zarządzeniem z 13 czerwca 2017 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy z uwagi na nieuzupełnienie w terminie jego braku formalnego. Referendarz wyjaśnił, że przedmiotowy wniosek podpisał pełnomocnik strony, nie zaś ona osobiście.
W ustawowym terminie pełnomocnik skarżącej wniósł sprzeciw od ww. zarządzenia referendarza sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sprzeciw jest niezasadny, a zaskarżone nim zarządzenie starszego referendarza sądowego należało utrzymać w mocy.
Zgodnie z art. 260 § 1 i 2 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 252 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Zgodnie z art. 252 § 1a p.p.s.a. ww. wniosek powinien zawierać oświadczenie, które składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli o treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia". Klauzula ta zastępuje pouczenie sądu o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.
Ponadto zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Art. 257 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie strona nie złożyła pierwotnie wniosku na urzędowym formularzu referendarz sądowy prawidłowo wezwał ją do uzupełnienia braku formalnego wniosku wprost wskazując w treści wezwania, iż wypełniony wniosek o przyznanie prawa pomocy musi zostać osobiście podpisany przez skarżącą. Referendarz pouczył również stronę o skutkach prawnych nieuzupełnienia w terminie braku formalnego wniosku.
Pomimo prawidłowo sformułowanego wezwania do uzupełnienia braku formalnego wniosku i doręczenia go pełnomocnikowi strony, skarżąca nie złożyła w przepisanym terminie osobiście podpisanego wniosku o przyznanie prawa pomocy ani też nie złożyła oświadczenia, o którym mowa w art. 252 § 1a p.p.s.a. W konsekwencji, zgodnie z treścią powołanego wyżej art. 257 p.p.s.a. referendarz zobligowany był do pozostawienia wniosku strony bez rozpoznania.
W ocenie Sądu powyższe rozstrzygnięcie uznać należało za prawidłowe. Pomimo twierdzeń pełnomocnika Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez referendarza sądowego powołanych w sprzeciwie postanowień Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Referendarz sądowy dokonał czynności w sprawie zgodnie z treścią obowiązujących przepisów, czego skutkiem było wydanie prawidłowego zarządzenia o pozostawieniu wniosku strony bez rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji