Uzasadnienie
S. Z. działając poprzez pełnomocnika radcę prawnego złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rozstrzygnięcie Wojewody [...], zawarte w piśmie z dnia [...] marca 2010r., stanowiącym informację, że protest dotyczący oceny wniosku nr [...] pn. "[...]" został pozostawiony bez rozpatrzenia, z uwagi na upływ terminu do jego wniesienia.
Pełnomocnik skarżącego zarzucił Wojewodzie m.in. naruszenie art. 45 ust. 1, art. 184 Konstytucji oraz art. 37 ustawy z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009r. nr 84, poz. 712 ze zm.) poprzez wyłączenie możliwości składania środka odwoławczego od tego rozstrzygnięcia. Ponadto zdaniem autora skargi zaskarżone rozstrzygnięcie narusza dyspozycję art. 87 ust. 1, art. 88 ust. 1, art. 92 ust. 1 i art. 93 Konstytucji w zw. z art. 37 ustawy o zasadach polityki rozwoju, wyłączającym stosowanie do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie tej ustawy kpa.
Dodatkowo autor skargi zawarł w jej treści wniosek o przedstawienie na podstawie art. 193 Konstytucji pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu w kwestiach wyżej podniesionych i zawieszenie w tym zakresie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności ustalenia w niniejszej sprawie wymaga dopuszczalność drogi sądowej, tj. możliwość wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia protestu dotyczącego oceny wniosku o nr [...] pn. "[...]".
Przedmiotowy zakres sądowej kontroli wyznacza w niniejszej sprawie przede wszystkim norma art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej - w skrócie - "p.p.s.a."), zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę. W takich przypadkach sądy stosują środki przewidziane w owych ustawach szczególnych, do których odsyła art. 3 § 3 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie [...] Jednostka Wdrażania Programów Unijnych ogłosiła konkurs na składanie wniosków o dofinansowanie ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Priorytetu VII "Tworzenie i poprawa warunków dla rozwoju kapitału ludzkiego w ramach Działanie 7.1 Infrastruktura służąca ochronie zdrowia i życia" w dniu [...] czerwca 2008r. (w informacji umieszczonej na stronie internetowej instytucji wdrażającej wskazano, iż wnioski można składać od [...] czerwca - [...] września 2008r.), zatem przed dniem wyjścia w życie ustawy, która wprowadziła przepisy umożliwiające wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego wprowadzona została ustawą z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrażaniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz. U. Nr 216, poz. 1370), nowelizującą uprzednio obowiązującą ustawę o zasadach prowadzenia polityki rozwoju.
W ustawie tej zawarto jednocześnie przepis, który określił cezurę czasową dla dopuszczalności wystąpienia ze skargą. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z 7 listopada 2008 r., przepisów ustawy zmienianej w art. 6 (ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju Dz.U. Nr 227, poz. 1658 oraz z 2007 r. Nr 140, poz. 984), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie stosuje się do konkursów ogłoszonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. konkursów ogłoszonych przed 20 grudnia 2008r.). Postępowanie odwoławcze w tych sprawach toczy się na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ukazania się ogłoszenia o rozpoczęciu konkursu.
Jednocześnie w art. 37 ww. ustawy wskazano, iż do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie niniejszej ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) oraz przepisów dotyczących postępowania sądowo-administracyjnego.
W związku z powyższym należy stwierdzić, iż skoro mający zastosowanie w niniejszej sprawie art. 37 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - w brzmieniu obowiązującym w dacie ogłoszenia konkursu - wykluczał możliwość zastosowania regulacji dotyczących postępowania sądowo-administracyjnego w sprawie udzielania i ubiegania się o dofinansowanie przedsięwzięcia realizowanego w ramach programu operacyjnego (art. 28 ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju), to sprawa ta nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Odnośnie zawartego w treści skargi wniosku o przedstawienie na podstawie art. 193 Konstytucji pytania prawnego do TK i zawieszenia postępowania, zdaniem Sądu brak było podstaw do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym na podstawie art. 193 Konstytucji RP co do zgodności art. 14 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z wdrożeniem funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności (Dz. U. Nr 216, poz. 1370) zwanej dalej ustawą zmieniającą, gdyż przepis ten jest klasycznym przepisem przechodnim, obowiązującym tylko odnośnie stanów faktycznych rozpoczętych przed nowelizacją i zawiera regulację typową dla zastosowania starych przepisów z chwili obowiązywania danego stanu faktycznego do tych stanów. Nowa procedura ma zastosowanie do stanu faktycznego powstałego w czasie jej obowiązywania i tę zasadę trudno uznać za niekonstytucyjną, skoro tak zadecydował ustawodawca, kierowany racjonalnymi względami. Tym samym skład orzekający w niniejszej sprawie podzielił w całości pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 listopada 2009r. o sygn. akt: II GSK 866/09.
Zatem z uwagi na powyższe, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.