Uzasadnienie
Postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2016 r. odmówiono skarżącemu A. P. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Jednak w komparycji powyższego postanowienia opuszczono oznaczenie strony skarżącej, tj. nie wskazano podmiotu, który wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) lutego 2016 r. nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Omyłka ta została popełniona wyłącznie w komparycji orzeczenia, gdyż w uzasadnieniu postanowienia prawidłowo wskazano (na wstępie), że "W załączonym do skargi wniosku o przyznanie prawa pomocy (złożonym na urzędowym formularzu PPF) skarżący A. P. zażądał zwolnienia od kosztów sądowych".
Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 (dalej p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie 1 p.p.s.a.). Przedmiotem sprostowania może być – oprócz wyroku - również postanowienie, a także zarządzenie (por. art. 166 p.p.s.a. i art. 167 p.p.s.a.). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 346/10, LEX nr 786109, sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Natomiast błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w przepisie art. 156 § 1 p.p.s.a. jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej.
W świetle powyższego, stwierdzić należy, iż omyłka, z jaką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, polegająca na niezamierzonym opuszczeniu oznaczenia strony skarżącej, mieści się w kategorii niedokładności.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 156 p.p.s.a. w związku z art. 166 p.p.s.a. oraz art. 167a § 1 p.p.s.a. orzeczono o sprostowaniu postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 6 lipca 2016 r.