Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 21 lipca 2010 r. referendarz sądowy przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienie adwokata z urzędu.
Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.
W dniu 8 sierpnia 2011 r. pełnomocnik sporządził i wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, w której zawarł wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, oświadczając jednocześnie, iż strona skarżąca zapłaciła na jego rzecz koszty postępowania w wysokości 400 zł brutto.
Wyrokiem z dnia 27 marca 2013 r. o sygn. akt II GSK 1940/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.
Pismem z dnia 17 czerwca 2013 r. pełnomocnik ponowił wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu.
Rozpoznając wniosek należało zważyć, co następuje:
Stosownie do treści przepisu art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zgodnie z § 19 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Stawki minimalne w postępowaniu przed sądem administracyjnym zostały określone w Rozdziale 5 rozporządzenia.
W myśl § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia, stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi – 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Stawka minimalna w niniejszej sprawie została ustalona na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a, bowiem przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, tj. wskazana przez stronę skarżącą wartość przedmiotu zaskarżenia w wysokości 10.000,00 zł. Zgodnie z § 6 pkt 4 stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 5.000 zł do 10.000 zł wynosi – 1.200 zł.
Mając zatem na uwadze, iż wyznaczony w sprawie adwokat został ustanowiony w postępowaniu sądowym w pierwszej instancji, w którym brał udział, sporządził i wniósł skargę kasacyjną oraz stawił się na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, przyjąć należało wynagrodzenie w wysokości 75% stawki minimalnej, tj. w wysokości 900 zł.
Jednocześnie stosownie do treści § 20 omawianego rozporządzenia, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty (...) sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Mając zatem na uwadze, iż pełnomocnik z urzędu złożył oświadczenie, że strona skarżąca uiściła na jego rzecz kwotę 400 zł brutto, przyjąć należało, że opłaty zostały zapłacone w części. Wobec tego należne wynagrodzenie należało odpowiednio pomniejszyć o kwotę 325,20 zł.
Z powyższych względów, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.