Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2017, nr [...] utrzymała w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. cofającą A. B. licencję nr [...], na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką. Niniejsza decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a/ w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b/ ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1907, z późn. zm.).
Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2017 r. Prezydent [...] orzekł w przedmiocie cofnięcia A. B. (zwanemu dalej "skarżącym") licencji nr [...], na wykonywanie krajowego transportu drogowego taksówką.
Następnie skarżący złożył odwołanie od decyzji, wnosząc o:
- 1. uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w całości względnie,
- 2. umorzenie decyzji w całości.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a/ w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b/ ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, poprzez wadliwą wykładnię skutkującą nieuprawnionym przyjęciem, iż przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii należy do kategorii przestępstw przeciwko zdrowiu określonych w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit b/ ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Rozpatrując powyższą sprawę organ II instancji uznał odwołanie za bezzasadne. Organ wskazując art. 15, 5c i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1907, z późn. zm.) uznał, że zachodzą przesłanki do cofnięcia skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Organ wyjaśnił, że wobec skarżącego zostały wydane dwa prawomocne wyroki:
- 1. wyrok [...] (z dnia [...] lipca 2013 r. sygn. [...]). Za czyn z art. 56 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii skarżący został skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności, którą na podstawie art. 69 § 1 kk i art. 69 § 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk warunkowo zawieszono na okres próby 3 lat, grzywnę oraz przepadek korzyści majątkowej (uprawomocnił się w dniu 1 sierpnia 2013 r.),
- 2. wyrok [...] z dnia [...] września 2014 r. sygn. [...], A. B. za czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii przy zastosowaniu art. 60 § 3 i 5 kk został skazany na karę 4 lat pozbawienia wolności, którą na warunkowo zawieszono na okres próby 7 lat, grzywnę oraz przepadek korzyści majątkowej (uprawomocnił się w dniu 30 września 2014 r.)
Zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii penalizowane jest przestępstwo wprowadzania do obrotu lub uczestnictwa w obrocie środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi, przy czym przepis art. 56 ust. 3 stanowi typ kwalifikowany dotyczący znacznej ilość tych środków lub substancji.
Organ powołując się na stanowisko doktryny i orzecznictwa przyjął, że przedmiotem ochrony tego przepisu jest z jednej strony monopol podmiotów uprawnionych do obrotu tymi środkami, a z drugiej strony zdrowie publiczne i życie ludzkie. Pomocniczo na gruncie prawa karnego wypracowano kategorię tzw. przestępstw podobnych (art. 115 § 3 kk) i o przynależności przestępstw do tego samego rodzaju rozstrzyga nie tożsamość lecz jednorodzajowość przedmiotu ochrony, jednorodzajowe są przestępstwa wymierzone przeciwko dobrom tego samego rodzaju (vide wyrok SA we Wrocławiu II AKa 251/12 z 19.09.2012 r.). Dlatego też organ odwoławczy uznał, że obydwa przestępstwa przypisane skarżącemu mieszczą się w kategorii "przestępstw wykluczających" opisanych art. 6 ust. 2 lit. b/ ustawy o transporcie drogowym.
Tym samym organ uznał, że wskazane przestępstwa mieszczą się w kategorii przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajowości, a skarżący nie spełnia wymogów stawianych przed osobami posiadającymi lub ubiegającymi się o wydanie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego.
Następnie skarżący złożył skargę do Sądu, w której zarzucił naruszenie prawa materialnego polegające na dokonaniu nieprawidłowej wykładni i błędnym zastosowaniu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b utd w związku z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.
Wobec powyższego wniósł o uchylenie powyższej decyzji w całości na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a ppsa i umorzenie postępowania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów niniejszego postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie obydwu wniesionych do WSA w Warszawie skarg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w myśl § 2 tegoż artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2007 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), dalej p.p.s.a.
Mając powyższe na kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] marca 2017 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o transporcie drogowym.
W myśl art. 15 ww. ustawy licencję cofa się 1) jeżeli jej posiadacz a) nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego.
Warunki, które musi spełniać przedsiębiorca oraz kierowcy wykonujący przewozy ustalono m.in. w następujących przepisach ustawy:
Art. 5c
- I. Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2 udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:
- 1) członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową a w przypadku innego przedsiębiorcy – osoby prowadzące działalność gospodarczą:
- a) nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe, przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu.
Zgodnie z art. 6 ustawy o transporcie drogowym:
- I) licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:
- 1) spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5,
- 2) zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonuje przewozy
- a) uchylona
- b) nie byli skazani za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajowości, a poza tym nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania zawodu kierowcy.
Skarżącemu decyzją z dnia [...] marca 2012 r., wydaną przez Prezydenta [...] udzielona została licencja nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W dniu [...] lipca 2013 r. [...] skazał Pana A. B. za popełnienie przestępstwa z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 224). Następnie ten sam Sąd skazał skarżącego za popełnienie przestępstwa z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to czy przestępstwa z art. 56 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii należą do grupy przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, co uzasadniało cofnięcie licencji stronie na wykonywanie transportu drogowego taksówką.
Według oceny Sądu należy mieć na względzie, że przepis art. 56 ust. 1, 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii penalizuje przestępstwo wprowadzania do obrotu lub uczestnictwa w obrocie środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi, a zatem przedmiotem ochrony tego przepisu jest nie tylko monopol podmiotów uprawnionych do obrotu tymi środkami, a z drugiej strony zdrowie publiczne i życie ludzkie.
W związku z tym prawidłowo organy uznały, że skarżący, będąc skazanym za opisane wyżej czyny przesłał spełniać warunki do uzyskania licencji przewidziane w art. 5c I)1)a ustawy o transporcie drogowym, stąd zasadne było orzeczenie o cofnięciu skarżącemu licencji.
W tym stanie rzeczy nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, a zatem skargę jako bezzasadną należało oddalić na mocy art. 151 p.p.s.a.