Uzasadnienie
Główny Inspektor Farmaceutyczny (w skrócie: GIF) decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 pkt 4, art. 94a ust. 1 oraz art. 129b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 z późn. zm.), dalej: p.f., oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016, poz. 23 z późn. zm.), dalej: k.p.a., po rozpoznaniu odwołania S. z siedzibą we [...] (dalej: strona, skarżący, S.) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego (w skrócie: [...]WIF) z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...], stwierdzającej: naruszenie zakazu reklamy, o której mowa w art. 94a ust. 1 p.f. poprzez prowadzenie reklamy 42 aptek ogólnodostępnych należących do sieci aptek [...] zlokalizowanych na terenie województwa [...] oraz ich działalności za pomocą gazetki reklamowej [...] rozpowszechnianej w formie drukowanej i nakazującej jej zaprzestanie oraz nakładającej karę pieniężną w wysokości 42.000 zł - utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
Do wydania powyższej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:
Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. [...]WIF zawiadomił S. [...] z siedzibą we [...] o wszczęciu w stosunku do niego postępowania w przedmiocie prowadzenia reklamy aptek ogólnodostępnych zlokalizowanych na terenie województwa [...] poprzez wydawanie i kolportowanie w aptekach i do skrzynek pocztowych czasopisma pt. [...] oraz wezwał stronę do złożenia wyjaśnień i przedłożenia dokumentacji związanej z dystrybucją gazetek.
S., zamiast odpowiedzi i żądanych materiałów, wyjaśniło, że jego działania spełniają wymogi art. 52 ust. 3 pkt 4 p.f. Ceny produktów zamieszczone w folderze przez producentów są jedynie sugerowane i nie mają związku z cenami, obowiązującymi w poszczególnych aptekach, wydawanie folderów ma charakter incydentalny i nie są czasopismami, co oznacza, że nie podlegają obowiązkowej archiwizacji, a umowy zawierane przez stronę z kontrahentami na dystrybucję tychże folderów zawierają klauzule o poufności, co uniemożliwia ich przekazanie. Ponadto rozpowszechnianie materiałów, także i folderu informacyjnego odbywa się za pomocą podmiotów trzecich.
W odpowiedzi na dalsze wezwania [...]WIF powtarzając powyższe argumenty, S. powiadomiło, że jest uprawnione do używania znaku graficznego [...]. Jednocześnie oczekiwało wskazania przez organ podstawy prawnej żądania od strony szeregu wyjaśnień w niniejszej sprawie.
Organ I instancji następnie zwrócił się do Prezesów Zarządów firm farmaceutycznych, których produkty stwierdził w ocenianych folderach, o wyjaśnienie czy przedsiębiorstwa zlecały w 2014 r. reklamę produktów leczniczych, dla których są pomiotem odpowiedzialnym, skierowaną do publicznej wiadomości w czasopiśmie pt. [...] wskazanie także podmiotów, którym reklama ta została zlecona. W odpowiedzi jedna spółka poinformowała, że nie zlecało prowadzenia w 2014 r. działań marketingowych w ww czasopiśmie, gdyż czynności te zlecało wskazanej w piśmie spółce, a kolejna – że udostępniono na prośbę S. materiały graficzne zawierające widok opakowań oraz informacje stanowiące wyciąg z charakterystyki produktu leczniczego, przy czym jednocześnie podniosło, że spółka zajmująca się działalnością reklamową produktów tego podmiotu w październiku 2014 r. cofnęła S. upoważnienia do prowadzenia jakichkolwiek działań reklamowych lub promocyjnych.
S., poinformowane przez [...]WIF o możliwości skorzystania uprawnień z art. 10 § 1 k.p.a., wniosło o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 k.p.a., jednocześnie podkreślając, że zebrany materiał dowodowy jest niepełny.
W dniu [...] kwietnia 2015 r. pracownicy [...]WIF sporządzili notatkę służbową, w której ujęli, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. w [...] w okolicach skrzyżowania ulic [...], hostessy ubrane w firmowe stroje zawierające logo z napisem [...] rozdawały kolorowe ulotki z folderem informacyjnym pod nazwą: [...].
Strona nie zajmowała już później stanowiska ani nie zapoznała się z zebranym materiałem dowodowym.
Organ – [...]WIF stwierdził naruszenie zakazu reklamy aptek ogólnodostępnych, o którym mowa w art. 94a ust. 1 p.f., zlokalizowanych na terenie województwa mazowieckiego oraz ich działalności za pomocą gazetki reklamowej [...]i nakazał zaprzestanie jej prowadzenia, i temu nakazowi nadał rygor natychmiastowej wykonalności oraz nałożył karę pieniężną w wysokości 42.000 zł.
S. złożyło odwołanie w terminie, w którym podniosło zarzuty naruszenia art. 80 k.p.a., art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a., art. 7 i art. 77 k.p.a. i art. 129 p.f. Organ odwoławczy także pouczył stronę o uprawnieniach z art. 10 § 1 k.p.a. strona nie skorzystała z nich.
Przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. GIF utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, podzielając stanowisko [...]WIF, co do zakwalifikowania działań wymienionych w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji uznając je za formę reklamy apteki i jej działalności w rozumieniu art. 94a ust. 1 p.f. W jej uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że S. używa znaku graficznego [...]", takiego samego, jakiego używa sieć aptek ogólnodostępnych, skupiona wokół grypy kapitałowej B. Sp. z o.o. z siedzibą we [...]. Działania te polegały na cyklicznym wydawaniu (za każdym razem oznaczano numeru i roku) gazetek noszących tytuł: [...] W każdej z gazetek w prawym górnym rogu pierwszej strony figurowało logo [...]. Gazetki te zawierały również m.in. informację: "Cena detaliczna rekomendowana przez producenta obowiązuje w okresie od (...) do (...)", a także "OFERTA WAŻNA od (...) do (...)" i [...] pod ceną leków.
W gazetkach tych umieszczono reklamy leków, produktów leczniczych, suplementów diety, wyrobów medycznych, kosmetyków i innych artykułów, ze wskazaniem cen rekomendowanych przez producenta w ściśle określonym przedziale czasowym. Gazetki te kolportowano w aptekach oraz miejscach publicznych. Reklama produktów wyszczególnionych w gazetkach była prowadzona na podstawie zlecenia producentów.
Organ odwoławczy nie podzielił argumentów S., że omawiane gazetki jako zawierające informacje o cenach i opisie działania przedstawionych w nich produktów, stanowiły wyłącznie reklamę tychże produktów prowadzoną na zlecenie podmiotów odpowiedzialnych w dozwolonym przez prawo zakresie. Odwołał się do treści art. 94a ust. 1 p.f., przedstawiając na poparcie swego stanowiska orzecznictwo sądowoadministracyjne i Sądu Najwyższego. Podanie bowiem cen przy towarach przedstawionych w gazetkach z jednoczesnym zastrzeżeniem, że ceny detaliczne rekomendowane przez producenta obowiązywać będą w ściśle określonym czasie, miało - jego zdaniem - zachęcić pacjentów/klientów do zakupu leków w atrakcyjnej cenie w konkretnej sieci aptek. Logo gazetek (identyczne z logo aptek), używane przez stronę za zgoda jego właściciela, pozwalało na powiązanie przedstawionej w nich oferty z działalnością sieci aptek [...].
Gazetki odnosiły się do oferty handlowej sieci aptek ogólnodostępnych. Poprzez ich dystrybucję w aptekach i miejscach publicznych strona chciała zachęcić osoby zapoznające się z ich treścią do zakupu oferowanych produktów w aptekach oznaczonych logo [...]. Budowanie i utrzymywanie świadomości konkretnej marki w umysłach konsumentów w taki sposób, aby dana marka była kojarzona z oferowanymi przez firmę produktami czy usługami, według GIF, jest jedną z technik marketingowych. W rozstrzyganej sprawie rozpoznawalną marką miało być logo [...],wykorzystane w gazetkach reklamowych w celu reklamy aptek ogólnodostępnych.
Mając na uwadze zakres informacji podany w omawianych gazetkach, GIF uznał, że jest inny niż wynikający z art. 52 ust. 3 pkt 4 p.f. i dlatego gazetek tych nie można uznać za listy cenowe. O ile apteka może reklamować produkt leczniczy w zgodzie z warunkami ustawowymi, to jednak niedopuszczalne jest, ze względu na treść art. 94a ust. 1 p.f., takie prowadzenie reklamy leków (i innych towarów), które nawiązuje do oferty handlowej apteki czy też w jakikolwiek sposób zachęca do ich zakupu w danej aptece (sieci aptek).
Organ odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a., gdyż zebrano w całości materiał dowodowy i nie było potrzeby jego uzupełniania w zakresie wskazywanym przez stronę, tym bardziej, że nie przedstawiła żądanych przez [...]WIF informacji i dokumentów, jednocześnie podnosząc, że to na organie spoczywa obowiązek gromadzenia materiału dowodowego. Organ II instancji zaakcentował, że aktywnie dążył do zabrania materiałów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, jednocześnie zapewniając stronie możliwość zapoznania się z aktami sprawy. Strona nie może więc na swoim zaniechaniu opierać zarzutu naruszenia powyższych przepisów procesowych.
Konsekwencją stwierdzonego naruszenia są sankcje: nakazanie zaprzestania prowadzenia reklamy (art. 94a ust. 3 p.f.) oraz nałożenie kary pieniężnej (art. 129b ust. 1 i 2 p.f.), do czego wystraczające jest ustalenie faktyczne, że reklama była prowadzona wbrew przepisom.
Organ odwoławczy zaakceptował nałożoną przez [...]WIF karę w wysokości 42.000 zł. Przy ustalaniu jej wysokości uwzględniono okoliczności: rodzaj działalności reklamowej polegający na powtarzalnym kolportażu gazetek reklamowych w sieci aptek [...], a także w miejscach publicznych (m.in. na ulicach[...]), udowodniony okres prowadzenia reklamy (od marca 2014 r. do kwietnia 2015 r.), prowadzenie reklamy regularnie, w zorganizowany sposób i kontynuowanie działalności w toku niniejszego postępowania, jak i uzyskanie dowodów, że strona prowadziła akcje marketingowe w ogólnopolskiej sieci aptek [...] (na dzień wydania decyzji przez GIF posiadała ponad [...] zezwoleń na prowadzenie aptek), a nie tylko na terenie województwa [...].
Na powyższą decyzję pismem z dnia [...] lipca 2016 r. S. złożyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosło o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia wraz z poprzedzającą je decyzją i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:
- 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a. mające istotny wpływ na prawidłowość wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji do podniesionych przez skarżącą zarzutów w zakresie naruszenia art. 80 k.p.a. (zarzut pierwszy), art. 7 i 77 k.p.a. (zarzut trzeci) oraz art. 129 p.f. (zarzut piąty) – co miało istotny wpływ na wynik sprawy jako, ze podniesione w skardze zarzuty, miały istotne znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie zarówno przez organ I oraz II instancji podjęcia wszelkich niezbędnych czynności do wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie, w szczególności przez:
- - zaniechanie ustalenia czy oferta poszczególnych aptek, których działanie strona miała rzekomo reklamować, w jakimkolwiek stopniu odpowiadała treści foderu informacyjnego;
- - zaniechanie ustalenia obszaru, na jakim dochodzić miało do kolportowania folderu informacyjnego;
- - zaniechanie ustalenia czasookresu prowadzenia przypisanej stronie działalności w odniesieniu do poszczególnych aptek,
- - co doprowadziło do wydania decyzji na materiale niepełnym, który nie dowodzi prowadzenia przez [...] apteki wymienione w decyzji, jakiejkolwiek działalności, a tym bardziej – działalności o charakterze reklamowym;
- 3) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. – poprzez przyjęcie, iż bierność S. w zakresie gromadzenia materiału dowodowego może stanowić podstawę do zaniechania wyjaśnienia sprawy w sposób wnikliwy, wyczerpujący i zgodny z zasadą prawdy materialnej, podczas gdy tego rodzaju rozumowanie jest bezwzględnie niedopuszczalne w odniesieniu do postępowań, w których stosowane są normy o charakterze represyjnym;
- 4) niewłaściwe zastosowanie art. 80 k.p.a. polegające na dokonaniu oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny i sprzeczny z zasadami logicznego myślenia, poprzez przyjęcie, iż kolportowanie folderu informacyjnego zawierającego ceny i opis działalnia produktów leczniczych i suplementów diety stanowiło reklamę działalności [...] aptek prowadzonych na terenie województwa [...], podczas gdy jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym oświadczeń producentów leków, treści folderu oraz oświadczeń samej strony – folder informacyjny nie dotyczyły oferty żadnej apteki, stanowił zaś wyłącznie reklamę produktów leczniczych prowadzoną na zlecenie podmiotów odpowiedzialnych w dozwolonym przez prawo zakresie;
- 5) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a. przez przyjęcie, iż folder informacyjny stanowił reklamę [...] aptek szczegółowo wymienionych w decyzji, podczas gdy organ nie zgromadził materiału dowodowego wystarczającego do wykazania, by folder ten miał związek z działalnością którejkolwiek z tych aptek, opierając ustalenia w tym zakresie wyłącznie na domniemaniach poczynionych na niekorzyść strony;
- 6) naruszenie art. 129b ust. 1 p.f. poprzez dokonanie niewłaściwej oceny przesłanek uwzględnianych przy ustalaniu wysokości nałożonej przez stronę kary pieniężnej, co doprowadziło do nałożenia kary w wysokości rażąco zawyżonej w stosunku do charakteru przypisywanego działania.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga S. z siedzibą we [...] nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy zaznaczyć, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.).
Uwaga ta ma istotne znaczenie, zważywszy, że Stowarzyszenie nie podniosło zarzutu naruszenia wszystkich przepisów, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, np. art. 94a p.f.
Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. był przepis art. 94a p.f. oraz art. 129b ust. 1 i 2 w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2012 r.
Przepis art. 94a został wprowadzony do p.f. ustawą z dnia 30 marca 2007 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2007 r. Nr 75, poz. 492) w konsekwencji implementacji m.in. dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. (2004/27/WE), zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi i obowiązywał od dnia 1 maja 2007 r. Sformułowany w nim zakaz dotyczył reklamy działalności aptek lub punktów aptecznych, skierowanej do publicznej wiadomości, która w sposób bezpośredni odnosi się do produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na wykazach leków refundowanych, lub produktów leczniczych lub wyrobów medycznych o nazwie identycznej z nazwą produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na tych wykazach.
Przepis ten został zmieniony z dniem 1 stycznia 2012 r. przez art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. Nr 122, poz. 696). Obecnie art. 94a ust. 1 p.f. stanowi o zakazie reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Zakaz ten nie obejmuje jedynie informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Oznacza to, że zakaz ten został rozszerzony w kierunku jakiejkolwiek reklamy aptek, punktów aptecznych oraz ich działalności. Przy czym zakazując jakiejkolwiek reklamy, ustawodawca nie zdefiniował reklamy apteki i jej działalności, tak jak to uczyniono w art. 52 ust. 1 p.f. - w zakresie reklamy produktu leczniczego.
Obecnie obowiązujący zakaz dotyczy także reklamy określanej mianem "skojarzeniowej". Ustawodawca, formułując w art. 94a ust. 1 p.f. generalnie zakaz reklamy aptek i punktów aptecznych, nie miał obowiązku wyraźnego wskazania, że obejmuje on także formę tzw. reklamy skojarzeniowej. Zastrzeżenie takie byłoby konieczne, gdyby z ogólnego zakazu ustawodawca zamierzał wyłączyć określoną formę reklamy, czego jednak nie uczynił. Poza tym, oceniając treść gazetki, należy zawsze mieć na uwadze, że odbiorcą przekazu jest przeciętny konsument, który otrzymuje komunikat w kontekście ogólnie i powszechnie przyjętych praktyk marketingowych stosowanych na rynku. Dlatego w rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie miał sposób informowania potencjalnych pacjentów o ofercie cenowej, która przybrała formę gazetki sugerującej, że zawiera ona okresową ofertę cenową obowiązującą przede wszystkim w sieci aptek [...]W tytule folderu informacyjnego eksponowane było logo sieci aptek [...]Nazwa [...]znajdowała się także w nazwie S., która aczkolwiek pisana mniejszą czcionką, spinała tytuł folderu.
Zatem prawidłowe pozostawało stanowisko organu, że występowanie zbieżnej nazwy w nazwie S. i loga aptek: [...]powodowało, że wskazane w gazetkach produkty lecznicze wraz z ich cenami, które nie miały charakteru jedynie przykładowego, orientacyjnego, obowiązywały w aptekach należących do skarżącej spółki, stanowiły informację adresowaną do pacjentów, nakierowaną na zakup wymienionych produktów w konkretnych aptekach. Umieszczanie przy reklamie niektórych produktów w danej gazetce loga sieci aptek [...]tylko potęgowało skojarzenie odbiorców, że dany produkt po przedstawionej cenie można nabyć z pewnością w tej sieci aptek (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 74/14 i z dnia 25 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GSK 152/15, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Z oświadczeń podmiotów odpowiedzialnych: [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2015 r. i [...] lutego 2015 r., [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2015 r., [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...]z dnia [...] lutego 2015 r., [...]Sp. z o.o. z dnia [...] marca 2015 r., [...]Sp. z o.o. z dnia [...] lutego 2015 r., [...]S.A. z dnia [...] marca 2015 r., [...]Sp. zo.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] marca 2015 r. wynikało, że współpraca trwała przez cały 2014 r. i dotyczyła cyklicznego wydawania gazetek reklamowych na obszarze całego kraju.
Notatka służbowa z dnia [...] kwietnia 2015 r. potwierdziła tylko, że działalność reklamowa S. trwała i w 2015 r., zwłaszcza że do tej notatki dołączono gazetkę analogiczną do tych, wcześniej dołączonych do akt administracyjnych. Nadto do akt dołączono foldery reklamowe S. dotyczące okresów: [...]lutego 2015 r. i [...] czerwca 2015 r., z tym, że organ nie wyjaśnił w jakich okolicznościach wszedł w ich posiadanie. W świetle powyższego materiału dowodowego prawidłowe było stanowisko organu, że działalność reklamowa miała charakter cykliczny i była przeprowadzana na terenie całego kraju. Potwierdzenie to stanowisko znajdowało również w ustaleniach, że ulotki były rozpowszechniane "do skrzynek pocztowych odbiorców indywidualnych" (zawiadomienie [...]z dnia [...] kwietnia 2014 r. w aktach adm.), jak i przez hostessy na ulicach (notatka służbowa z dnia [...] kwietnia 2015 r. w aktach adm.).
W tej sytuacji nieumieszczenie w rozpowszechnianych gazetkach adresów aptek oraz ich pełnej nazwy nie mogło odegrać przesądzającego znaczenia w świetle prawidłowo ustalonego przez organy stanu faktycznego sprawy – zaakceptowanego przez Sąd, a nie podważonego przez skarżącego. Dla pacjentów świadomych funkcjonowania aptek posługujących się logo [...]ulotki były w rzeczywistości ich reklamą, czego nie zmienia brak pełnych nazw aptek ani adresów ich lokalizacji. (por. wyrok NSA w sprawie II GSK 74/14).
Zebrany w sprawie materiał dowodowy, wbrew poglądowi S., był wystarczający dla wykazania, że strona naruszała zakaz z art. 94a p.f. w okresie przyjętym przez organ. Należy zauważyć, że w świetle treści art. 53 p.f. i art. 94a ust. 1 p.f. konieczne jest wyraźne rozgraniczenie zakazanej reklamy aptek i działalności aptecznej od dopuszczalnej prawem reklamy produktów leczniczych prowadzonych w lokalu apteki przez podmiot odpowiedzialny, bądź na jego zlecenie.
Natomiast, poza twierdzeniem strony, że materiał był niewystarczający i budzący wątpliwości a także, że należało go uzupełnić – S. tak naprawdę nie wykazało mankamentów przeprowadzonego postępowania dowodowego. Nie wskazało - choćby przykładowo - dowodów, jakich nie przeprowadzono, a które należało jego zdaniem przeprowadzić. S. nie wykazało, aby prowadziło reklamę produktów leczniczych. Zgromadzony materiał dowodowy tylko potwierdził prowadzenie zakazanej reklamy aptek i ich działalności. Mimo wezwań organu, S. nie przedstawiło żadnych dowodów w tym zakresie. W tym kontekście prawidłowe było stanowisko organów, że bierność strony nie pozwoliła na wyjaśnienie okoliczności przez nią podnoszonych, szczególnie gdy dowody zebrane z urzędu przez organ przeczyły jej argumentacji. Materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, po czym został wnikliwie i w całokształcie rozważony przez organy.
Dlatego Sąd nie znalazł podstaw do uznania, aby postępowanie zostało przeprowadzone niezgodnie z art. 7 (W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.), art. 77 § 1 (Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.), czy art. 80 (Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.). Oceniana decyzja spełnia także wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Organ ustalił i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczność, że skarżący odmiennie ocenił czynności organów, nie stanowi potwierdzenia jego stanowiska – S. powinno było jednoznacznie wykazać mankamenty postępowania, skoro nie przedstawiło dowodów przeciwnych.
Wobec prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i stwierdzenia, że S. prowadziło niedozwoloną w świetle art. 94a ust. 1 p.f. reklamę aptek [...]i ich działalności - udowodnioną, że także na terenie województwa [...] - to konsekwencją takiego stanowiska był obowiązek nałożenia przez organ kary na Stowarzyszenie na podstawie art. 129b ust. 1 p.f. (Karze pieniężnej w wysokości do 50.000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności.).
Nałożona kara spełniała kryteria z art. 129b ust. 2 p.f. (Przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów.). Organ przedstawił przesłanki nałożenia kary w wysokości 42.000 zł, które w świetle poczynionych przezeń ustaleń nie budziły wątpliwości i były na tyle ważkie, że pozwalały na wymierzenie kwestionowanej kary. Dlatego Sąd nie dopatrzył się naruszenia i tego przepisu.
Z powyższych względów na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę jako niezasadną należało oddalić.