Uzasadnienie
Skarżąca – B. Spółka z o.o. z siedzibą w W., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w prawidłowym trybie i terminie, skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą nałożono na nią karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Wobec tego, że skarga zawierała braki formalne, Sąd wezwał do ich uzupełnienia pod rygorem odrzucenia skargi (k. 22 oraz z.p.o. k. 23 w zw. z k. 26-27 akt). Następnie postanowieniem z 30 lipca 2013 r. (k. 30 akt) Sąd odrzucił skargę, gdyż stwierdził, że skarżąca nie uzupełniła jej braków formalnych. Postanowienie to wraz z uzasadnieniem zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 19 sierpnia 2013 r. (z.p.o. k. 37 akt).
Pismami z 16 września 2013 r. (k. 39 oraz k. 52 akt) skarżąca złożyła jednocześnie skargę kasacyjną od ww. postanowienia oraz wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, załączając do tego wniosku owe braki formalne, o które wzywał Sąd. Jak wynika z akt oba pisma zostały nadane na adres Sądu 17 września 2013 r. (k. 62 akt). W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że w rzeczywistości uzupełniła braki formalne, o które wzywał ją Sąd, ponieważ dnia 12 czerwca 2013 r. nadała na adres Sądu - za pośrednictwem Poczty Polskiej SA, poświadczone za zgodność z oryginałami kopie żądanych dokumentów. Wskazała przy tym, że owa korespondencja zawierała dokumenty przeznaczone do pięciu spraw, z czego w dwóch z nich wystąpił problem nieuzupełnienia braków formalnych. Na potwierdzenie skarżąca załączyła do wniosku kopię potwierdzenia nadania dnia 12 czerwca 2013 r. na adres Sądu m.in. korespondencji oznaczonej VISA/Wa 1560/13.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Dyspozycja art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2012 r. poz. 270), dalej p.p.s.a., stanowi, że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 cyt.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 cyt.). Przy czym art. 88 p.p.s.a. mówi, że spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Na wstępie należy podnieść, że Sąd przed rozpoznaniem wniosku o przywrócenie terminu w pierwszej kolejności obowiązany jest zbadać czy został on złożony w terminie oraz czy jest dopuszczalny.
Jak już wskazano skarżąca domaga się przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, która ostatecznie została odrzucona. Postanowienie wraz z uzasadnieniem powodów, które legły u podstaw odrzucenia skargi, doręczono skutecznie pełnomocnikowi skarżącej 19 sierpnia 2013 r. Wobec tego w dniu doręczenia owego postanowienia – 19 sierpnia 2013 r., skarżąca – jej pełnomocnik, powzięła informację, dlaczego skarga została odrzucona. Z tego powodu Sąd przyjął, że siedmiodniowy termin do skutecznego złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi rozpoczął bieg 20 sierpnia 2013 r., a jego ostatnim dniem był 26 sierpnia 2013 r. Mając powyższe na względzie oraz fakt, że skarżąca wniosek o przywrócenie terminu nadała na adres Sądu 17 września 2013 r., Sąd stwierdza, że wniosek ów podlega odrzuceniu jako wniesiony z uchybieniem terminu do jego złożenia. Jednocześnie Sąd podnosi, że wobec uchybienia ww. terminowi bezzasadnym było badanie innych względów owego wniosku.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 88 p.p.s.a. odrzucił wniosek.