Uzasadnienie
W maju 2015 r. skarżąca – B. Spółka z o. o. z siedzibą w W., czyniąc to w terminie i prawem przewidzianym trybie, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargą, którą Sąd postanowieniem z 7 października 2015 r. odrzucił. Powodem odrzucenia był fakt nieuiszczenia przez skarżącą należnego wpisu od skargi.
Pismem z 20 października 2015 r. (data wpływu 26 października 2015 r.) skarżąca wniosła m.in. "o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu oraz zwolnienia w całości od opłaty sądowej – wpisu od przedmiotowego zażalenia w wysokości 100 złotych".
Referendarz sądowy zarządzeniem z 21 marca 2016 r. pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na fakt niewypełnienia przez nią urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr) i nienadesłania go w wyznaczonym siedmiodniowym terminie. Odpis tego zarządzenia z uzasadnieniem osobiście odebrał w imieniu skarżącej Prezes jej zarządu dnia 9 kwietnia 2016 r. (z.p.o. k. 138 akt).
Skarżąca z zachowaniem terminu (15 kwietnia 2016 r. k. 143 akt) złożyła od rozstrzygnięcia Referendarza sądowego sprzeciw, do którego nie załączyła wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr).
Wobec powyższego Sąd przesłał skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązując ją jednocześnie do jego wypełnienia i odesłania do Sądu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Sąd pouczył skarżącą także o treści art. 257 p.p.s.a. Wezwanie to Sąd uznał za doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a dnia 24 maja 2016 r. (k. 158 akt).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Niniejsze postępowania zainicjowane zostało przez skarżącą w maju 2015 r. Fakt ten powoduje, że zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., w brzmieniu mającym zastosowanie do postępowań sądowych wszczętych przed dniem 15 sierpnia 2015 r., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie prawnej w zakresie częściowym może nastąpić, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Zgodnie zaś z art. 252 § 2 p.p.s.a wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.
Z powyższych regulacji wypływa jednoznaczny wniosek, że to na wnioskodawcy – skarżącej, spoczywał ciężar po pierwsze złożenia o przyznanie prawa pomocy na odpowiednim formularzu oraz wykazania – w znaczeniu udowodnienia, przedstawienia czegoś w sposób przekonujący, unaocznienia, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów tego postępowania. Tym samym los i rozstrzygnięcie przedmiotowego wniosku zależy w gruncie rzeczy od tego, w jakiej formie oraz co zostało przez skarżącą udowodnione.
Zgodnie z art. 257 p.p.s.a., o treści którego skarżąca została pouczona, wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, pozostawia się bez rozpoznania.
Sąd zauważa, że skarżąca wprawdzie jego wezwania do złożenia wniosku na stosownym formularzu nie odebrała osobiście – zostało uznane za doręczone w trybie art. 73 p.p.s.a. dnia 24 maja 2016 r., jednakże ma ona wiedzę, że dla skuteczności swojego żądania, obowiązana była złożyć wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr). Wiedzę tą posiadła m.in. z wezwania Referendarza sądowego (k. 124 akt) oraz zarządzenia tego Referendarza sądowego (k. 134 akt), które w jej imieniu odebrał osobiście Prezes zarządu (z.p.o. k. 125 i k. 138 akt).
W związku z tym oraz z uwagi na to, że do chwili obecnej skarżąca nie wykonania wezwania Sądu – tj. nie nadesłała wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniosek ów należało na podstawie art. 257 p.p.s.a. w zw. z art. 260 p.p.s.a (w brzmieniu sprzed nowelizacji), pozostawić wniosek bez rozpoznania.