Uzasadnienie
W dniu 15 lipca 2013 r. T. K. (dalej także: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], na podstawie której organ ten utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] maja 2013 r. nakładającą na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3.000 złotych za wykonywanie przejazdu po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Zaskarżona decyzja administracyjna została wydana na podstawie przepisów art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., a także art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zam., dalej także jako: "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Należy wskazać, iż postanowieniem z dnia 17 maja 2013 r., wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 201/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisów art. 193 Konstytucji RP i art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z następującym pytaniem prawnym: "Czy art. 13k ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1981 r. o drogach publicznych jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP". W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia WSA w Warszawie podniesiono, że wątpliwość Sądu budzi przede wszystkim konstrukcja normy prawnej zawarta w wyżej przywołanym przepisie obligująca organ do nakładania kar pieniężnych na podmiot generalnie niemający wpływu na zaistnienie naruszenia prawa polegającego na nieuiszczeniu opłaty elektronicznej przez kierującego pojazdem mechanicznym. W sformułowanym pytaniu prawnym Sąd podkreślił, że o ile można się zgodzić z unormowaniem nakładającym sankcję na kierującego (osoby niebędącej przedsiębiorcą lub niewykonującej przewozu w jego imieniu), który podlega przepisom obligującym do wnoszenia opłaty z uwagi na przekroczenia rzeczywistej masy całkowitej (ponad 3,5t), to budzi zasadnicze wątpliwości przyjęty w ustawie o drogach publicznych automatyzm, polegający na nakładaniu kar na kierującego, a nie na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy w ramach działalności swojego przedsiębiorstwa.
Na gruncie niniejszej sprawy przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nakładająca na skarżącego karę pieniężną za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej, której podstawę materialnoprawną stanowiły m. in. przepisy art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Ponadto ze stanu faktycznego niniejszej sprawy wynika, iż skarżący wykonywał przedmiotowy przejazd jako pracownik.
W świetle powyższego, w ocenie Sądu, należało uznać, iż skoro przedmiotem pytania skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego jest kwestia zgodności z Konstytucją RP przepisu stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji administracyjnej, a równocześnie sytuacja skarżącego (kierowca pracujący dla przedsiębiorcy wykonującego przejazd) jest tożsama z hipotezą zawartą w powołanym wyżej pytaniu prawnym, to rozstrzygnięcie zawisłej przed tutejszym Sądem sprawy w pełni zależne jest od wyniku postępowania zainicjowanego pytaniem do Trybunału Konstytucyjnego.
Mając powyższe na uwadze, należało stwierdzić, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w przepisie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, uzasadnione jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym.