Uzasadnienie
E. P. w dniu [...] stycznia 2009 r. (data nadania), złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej, skargę na uchwałę ww. organu z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie skreślenia z listy aplikantów adwokackich.
Zaskarżona uchwała została doręczona stronie skarżącej dnia [...] grudnia 2008 r., wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od doręczenia uchwały.
Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej pismem z dnia [...] lutego 2009 r. w trybie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, dalej jako p.p.s.a) przekazało skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę wnosząc o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z § 2 ww. przepisu przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Z wymienionego unormowania prawnego wynika więc jednoznacznie, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest m.in. wyczerpanie środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, iż w dacie podjęcia uchwały Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia [...] grudnia 2008 r. obowiązywał przepis artykułu 46 ust. 2 ustawy o adwokaturze (Dz. U. z 2002, poz. 123, Nr 1058 j.t.), który stanowił, iż od uchwały Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej służy zainteresowanemu odwołanie do Ministra Sprawiedliwości, zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego, a zatem zawarte w treści zaskarżonej uchwały pouczenie o możliwości jej zaskarżenia do WSA uznać należy za wadliwe.
Skarżąca stosując się do pouczenia, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, mimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami E. P. powinna skorzystać bowiem z możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w formie odwołania do Ministra Sprawiedliwości. Wskutek błędnego pouczenia, skarżąca nie wyczerpała prawidłowo trybu, jaki przysługiwał jej na mocy ustawy Prawo o adwokaturze, w dacie podjęcia uchwały z dnia [...] grudnia 2008 r.
Niemniej jednak należy mieć na uwadze, iż art. 46 ust. 2, mający zastosowanie w niniejszej sprawie został uchylony przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2009 r. (Dz. U. z 2009, poz. 37, Nr 286) zmieniającej ustawę Prawo o adwokaturze z dniem 25 marca 2009 r. W obecnym stanie prawnym, skarżącej co prawda nie przysługiwałoby odwołanie do Ministra Sprawiedliwości, a skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Należy jednak zwrócić uwagę, że sąd administracyjny dokonuje kontroli legalności rozstrzygnięcia na dzień jego wydania, bada zatem zgodność rozstrzygnięcia z prawem obowiązującym w dacie jego wydania i ewentualne zmiany w stanie faktycznym lub prawnym, które zaistniały po tej dacie nie mogą być brane pod uwagę (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2008 r., sygn. akt 1659/07).
Wobec powyższego, z uwagi na brak wyczerpania trybu zaskarżenia, skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.
Sąd podkreśla jednocześnie, że skarżąca nie może jednak ponosić negatywnych konsekwencji, spowodowanych zastosowaniem się do błędnego pouczenia zawartego w zaskarżonej uchwale. Istotą regulacji art. 112 k.p.a jest zapewnienie ochrony interesu strony postępowania administracyjnego, która zastosowała się do błędnego pouczenia organu co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W tej sytuacji okoliczność błędnego pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego może stanowić uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt l OSK 271/05, LEX 188813; wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 lutego 1998 r., sygn. akt IV SA 792/96, LEX 45670).
Wobec powyższego, z uwagi na szczególne okoliczności sprawy spowodowane zmianą stanu prawnego, skarżącej przysługuje możliwość wniesienia za pośrednictwem organu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu.
W tych warunkach, mając na względzie powyższy stan faktyczny, Sąd skargę uznał za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.