Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 28 października 2015 r. odrzucił skargę kasacyjną spółki B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (nazywanej dalej: spółka, skarżąca) od wyroku Sądu z 10 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3174/13.
Pismem z 13 listopada 2015 r. skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.
Następnie we wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym na urzędowym formularzu PPPr skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W odpowiedzi na nadesłany w terminie wypełniony formularz PPPr, skarżąca zarządzeniem z 24 lutego 2016 r. została wezwana do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez przedłożenie w terminie 14 dni: rocznego sprawozdania finansowego spółki za rok 2014, dokumentu wskazującego na wysokość osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w 2015 r. i w 2016 r. – np. odpisu z księgi rachunkowej na koniec grudnia 2015 r. oraz koniec stycznia 2016 r., wyciągów z posiadanych przez skarżącą spółkę rachunków bankowych za okres ostatnich 3 miesięcy, obejmujących informację o wszystkich transakcjach dokonanych na rachunkach w objętych wezwaniem terminie.
Postanowieniem starszego referendarza sądowego z 4 maja 2016 r. odmówiono skarżącej, na podstawie art. 246 § 2 pkt. 1 p.p.s.a. prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W uzasadnieniu postanowienie podano, że skarżąca nie przedstawiła na wezwanie dodatkowych dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego oraz dochodów, co uniemożliwiało dokonanie oceny spełnienia ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy.
Pismem z 24 maja 2016 r. Skarżąca wniosła sprzeciw na postanowienie z 4 maja 2016 r., w którym zawarła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., nazywanej dalej: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 86 § 2 p.p.s.a. przywrócenie terminu nie jest jednak dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Z kolei w myśl art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Należy podzielić prezentowany w doktrynie pogląd, że przesłanką uniemożliwiającą przywrócenie terminu jest ustalenie, że uchybienie nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (Dauter Bogusław [w] Dauter Bogusław Gruszczyński Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, tezy do art. 86, por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 16 października 2009 r., o sygn. akt II FZ 421/09).
Tym bardziej niedopuszczalne jest przywrócenie terminu w sytuacji, kiedy ustawa nie przewiduje dla danej czynności procesowej żadnego terminu. Taka sytuacja ma miejsce w odniesieniu do wniosku o przyznanie prawa pomocy, który w myśl art. 243 § 1 p.p.s.a. może być złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego trakcie i wniosek taki wolny jest od opłat sądowych. Brzmienie tego przepisu oznacza, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalny w każdym stadium postępowania sądowoadministracyjnego, aż do czasu jego zakończenia. Z powyższego wynika, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie jest określone żadnym ustawowym terminem, zatem wszelkie terminy w tej kwestii traktować należy, jako terminy instrukcyjne. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie mamy do czynienia z niedopuszczalnością przywrócenia terminu.
W związku z powyższym wniosek Skarżącej z 11 maja 2016r. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 88 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.