Uzasadnienie
Skarżący S. w. (zwany dalej "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. W niniejszej skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zmianami), dalej cyt. jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.
Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z tym po stronie skarżącego leży obowiązek wykazania przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. W niniejszej sprawie skarżący, w uzasadnieniu wniosku wskazał, że skutkiem wydania zaskarżonej decyzji jest zwolnienie go z pracy i utrata źródła utrzymania.
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na żądającym wstrzymania aktu administracyjnego. Podkreślić należy, iż do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno zatem wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I FSK 182/12 "obowiązkiem sądu jest ocena argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie zaś prowadzenie postępowania dowodowego co do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.". Zauważyć ponadto należy, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności decyzji, zatem strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12).
W sprawie niniejszej, w ocenie Sądu, przedstawione przez stronę okoliczności, a mianowicie uniemożliwienie wykonywania pracy zarobkowej i pozbawienie go i jego rodziny środków do życia, nie uzasadniają konieczności zastosowania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Skarżący bowiem nie wskazał gdzie aktualnie wykonuje pracę, w jakim charakterze, czy stanowisku. Nie sposób zatem stwierdzić, że istotnie wykonuje zawód związany z wykonywaniem ochrony fizycznej, czy też zatrudniony jest w zupełnie innym charakterze. Równocześnie skarżący, jako uzasadnienie swojego wniosku lakonicznie wskazał, że zawieszenie przedmiotowych uprawnień pozbawia go możliwości utrzymania siebie oraz rodziny. Nie wskazał jednak kogo z najbliższej rodziny ma na utrzymaniu. Te okoliczności sprawy, zdaniem Sądu, wskazują, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności, z których wynika zaistnienie przesłanek określonych w powołanym wyżej przepisie tj. niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzeczono jak w sentencji.