Uzasadnienie
Skarżąca, B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną od wyroku oddalającego jej skargę w sprawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej. Jednocześnie skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.
Postanowienie referendarza sądowego z 28 września 2015 r. o odmowie przyznania stronie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, wraz z pouczeniem o sposobie oraz terminie jego zaskarżenia skutecznie doręczono skarżącej 9 października 2015 r. (z.p.o. k. 171). Pismem z 12 października 2015 r. skarżąca wniosła zażalenie od ww. postanowienia referendarza sądowego. W wykonaniu zarządzenia Sądu, pismem z 2 listopada 2015 r. wezwano stronę do wskazania z imienia i nazwiska osoby podpisanej pod pismem oraz nadesłania pełnego odpisu z KRS skarżącej spółki. Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej 7 listopada 2015 r. (z.p.o. k. 179). Pismem z 19 listopada 2015 r. (nadanym 20 listopada 2015 r.) skarżąca przedłożyła pobraną w oparciu o art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1186) informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu KRS (stan prawny na 20 listopada 2015 r.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zażalenie podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W myśl art. 259 § 1 p.p.s.a. od postanowienia referendarza sądowego wydanego w przedmiocie prawa pomocy strona przysługuje środek odwoławczy w postaci sprzeciwu. W sprawie bezspornym jest, iż postanowieniem z 28 września 2015 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Jak wynika z akt sprawy, w treści pisma z 29 września 2015 r. Sąd prawidłowo pouczył stronę o rodzaju przysługującego jej od ww. postanowienia środka zaskarżenia oraz terminie i sposobie jego wniesienia (k. 170 akt sądowych).
Niezależnie od powyższego, pismem z 12 października 2015 r. skarżąca, działając z zamiarem zaskarżenia ww. postanowienia wniosła, za pośrednictwem tutejszego Sądu, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Zdaniem Sądu, nie ma wątpliwości, iż ww. pismo wniesione przez spółkę w reakcji na postanowienie referendarza sądowego - podpisane przez osobę uprawnioną do działania w jej imieniu - było zażaleniem, nie zaś sprzeciwem. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano, iż zarówno sprzeciw, jak i zażalenie są środkami zaskarżenia o charakterze mniej sformalizowanym, niż skarga do sądu administracyjnego lub skarga kasacyjna. Nie oznacza to jednak, że ustawa nie stawia tym pismom sądowym jakichkolwiek wymogów formalnych, a jedynym elementem odróżniającym te środki jest ich nazwa.
Można postawić tezę, że nie nazwa środka odwoławczego, lecz jego treść rozstrzyga o jego dopuszczalności i zasadności. W stanie faktycznym sprawy stwierdzenie to przemawia jednak na niekorzyść strony skarżącej. Podkreślić należy, iż skarżąca nie tylko zatytułowała pismo jako "zażalenie", ale również zaadresowała je do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz domagała się uchylenia postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji.
W świetle powołanej wyżej regulacji wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie referendarza sądowego należało ocenić jako niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy przedmiotowe zażalenie, podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.