Uzasadnienie
Postanowieniem z 31 sierpnia 2015 r. starszy referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowienie doręczono skarżącemu 23 września 2015 r. 1 października 2015 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym) skarżący wniósł sprzeciw od ww. postanowienia.
Postanowieniem z 22 października 2015 r. Sąd odrzucił ww. sprzeciw skarżącego. Powyższe postanowienie zostało odebrane przez skarżącego 9 listopada 2015 r. (k. 49 akt)
Pismem z 26 listopada 2015 r. (data prezentaty biura podawczego) nadanym 18 listopada 2015 r. skarżący wniósł o "przywrócenie terminu i ponowne rozpoznanie" oraz o "uchylenie postanowienia". (k. 50, 51 akt)
Zarządzeniem z 26 listopada 2015 r., doręczonym skarżącemu 22 grudnia 2015 r. wezwano go do sprecyzowania w terminie 7 dni czy pismo z 18 listopada 2015 r. stanowi wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia starszego referendarza z 31 sierpnia 2015 r., czy intencją skarżącego było złożenie zażalenia na postanowienie Sądu z 22 października 2015 r. pod rygorem uznania, że wnosi o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu.
Powyższe zarządzenie nie zostało wykonane przez skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Wniosek o przywrócenie terminu podlega odrzuceniu.
Jak stanowi art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a.", czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z treścią art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1).
W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Z kolei, w myśl art. 88 p.p.s.a. zdanie pierwsze spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Z przywołanych powyżej przepisów postępowania, wynika, że przystąpienie do merytorycznej oceny wniosku złożonego przez skarżącego, musi zostać poprzedzone sprawdzeniem dopuszczalności i terminowości wniosku. Spełnienie tych warunków jest konieczne do badania zasadności samego wniosku.
W sprawie niniejszej Sąd stwierdza, że istnieje przeszkoda do merytorycznej oceny przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu, gdyż zachodzi jedna z przyczyn wyrażona w art. 88 p.p.s.a., a mianowicie uchybienie siedmiodniowemu terminowi do jego złożenia (art. 87 § 1 p.p.s.a.).
Akta sprawy wskazują, że postanowienie Sądu z 22 października 2015 r. w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu, z uwagi na uchybienie termu do jego wniesienia, zostało odebrane osobiście przez skarżącego 9 listopada 2015 r. Od tego dnia należy zatem liczyć siedmiodniowy termin do złożenia przedmiotowego wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Termin ten upływał 16 listopada 2015 r., tymczasem pismo procesowe, w którym skarżący zawarł żądanie przywrócenia terminu, zostało nadane 18 listopada 2015 r., a więc po upływie terminu, określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a.
W świetle powyższego, na podstawie art. 88 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia