Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zwany dalej "GINB", utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia [...] listopada 2007r., Nr [...], o stwierdzeniu nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "PINB". Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., Nr [...], PINB w P., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118), nałożył na E. i P. N. obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w budynku mieszkalnym dwulokalowym na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w K., uznając, że inwestycja ta jest realizowana z istotnym odstępstwem, o jakim mowa w art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego, od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r., Nr [...], w zakresie ustalenia nowej rzędnej terenu +/- 0,00 jako 101,95, wobec planowanej 100,95 m.
Pismem z dnia 13 września 2007 r. [...] WINB zawiadomił strony postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji.
Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...],[...] WINB, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), stwierdził nieważności decyzji PINB w P. Nr [...].
W uzasadnieniu organ nadzorczy wskazał, że PINB w P. przedwcześnie podjął działania mające na celu przeprowadzenie postępowania naprawczego w stosunku do przedmiotowego budynku albowiem w obrocie prawnym pozostawała nieostateczna - objęta odwołaniem decyzja Starosty Powiatowego w [...] Nr [...] o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego dla ww. budynku. Organ I instancji wyjaśnił, że Starosta [...] w dniu [...] stycznia 2007 r. decyzją Nr [...] wadliwie uchylił na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego własną decyzję Nr [...], ponieważ w pierwszej kolejności Wojewoda [...] winien rozpatrzeć od tej decyzji odwołanie. Co prawda w dniu 1 lutego 2007 r. Wojewoda [...] rozpoznał odwołanie od decyzji o pozwoleniu na budowę, to jednak w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 619/07, decyzja Nr [...] nie jest ostateczna.
W ocenie [...] WINB, uchylenie w trybie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego własnej decyzji przez Starostę Powiatowego w P. w sytuacji, gdy od tej samej decyzji nie zostało jeszcze rozpatrzone odwołanie przez Wojewodę [...] stanowiło rażące naruszenie prawa.
Wobec powyższego wszczęcie przez organ nadzoru budowlanego postępowania naprawczego i nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego jest niedopuszczalne z uwagi na to, że decyzja o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego (pierwotnego) nie stała się decyzją ostateczną, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Ponadto w ocenie organu nadzorczego, PINB w [...] swoich działań nie podporządkował treści artykułów 7 i 77 K.p.a.
Z tych względów, organ I instancji uznał, że decyzja PINB w [...] Nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
Odwołanie od ww. decyzji złożyli E. i P. N. Następnie odwołujący się złożyli do organu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r., znak: [...], GINB odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. znak: [...], GINB stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 203/11 (prawomocnym od dnia 7 lipca 2011 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 391/09, uchylił ww. oba postanowienia GINB, wskazując, że w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka zawarta w art. 58 § 1 K.p.a.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. GINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu ww. odwołania E. N. i następców prawnych zmarłego P. N. – J. M. i J. P., utrzymał w mocy decyzję [...] WINB Nr [...].
W uzasadnieniu organ odwoławczy, przywołał stan fatyczny sprawy, wskazując poza ustaleniami organu I instancji, że po decyzji Starosty [...] Nr [...], wydanej w trybie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, PINB w [...] wydał decyzję z dnia [...] stycznia 2007 r., Nr [...], którą wobec wykonania przez inwestora obowiązku nałożonego decyzją PINB w [...] Nr [...], zatwierdził zamienny projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...],[...]WINB, uchylił decyzję PINB w [...] Nr [...]i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wyrokiem z dnia 26 marca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 84/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję [...] WINB Nr [...].
Natomiast pismem z dnia 14 września 2007 r. [...] WINB wystąpił do Wojewody [...] o zbadanie zgodności z prawem decyzji Starosty [...] Nr [...], uchylającej decyzję własną Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. o pozwoleniu na budowę. Ponadto z akt sprawy wynika, że w dniu 25 czerwca 2008 r. inwestorzy złożyli zawiadomienie o zakończeniu budowy.
Przechodząc do merytorycznego rozpoznania ww. odwołania, GINB stwierdził, że w niniejszej sprawie inwestor rozpoczął roboty budowlane w oparciu o nieostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Organ odwoławczy powołując się na stanowisko orzecznictwa wskazał, że ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, na podstawie której można rozpocząć roboty budowlane (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego), może być: - decyzja organu pierwszej instancji od której nie wniesiono odwołania, lub wniesiono odwołanie po terminie, co stwierdzone zostało postanowieniem wydanym na podstawie art. 134 K.p.a.; - decyzja organu pierwszej instancji, jeżeli organ odwoławczy umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.; - decyzja organu drugiej instancji utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję lub uchylająca zaskarżona decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzekająca co do istoty sprawy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 K.p.a. (patrz wyrok NSA z dnia 23 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1488/06). Ponadto, w myśl art. 130 § 1 i 2 K.p.a. przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu. Wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji.
Następnie GINB powołał się ustalenia zawarte w wyroku WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa 619/07, zgodnie z którymi Starosta [...] nie doręczył decyzji o pozwoleniu na budowę stronie postępowania, tj. Gminie K., zamiast tego przesłał decyzję do wiadomości Urzędowi Miasta i Gminy K. GINB, powołując się na treść art. 50 ust. 1-4 i art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, stwierdził, że PINB w [...] nie był uprawniony do żądania projektu zamiennego, w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, w stosunku do robót realizowanych w oparciu o nieostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Trudno bowiem mówić w takim przypadku o odstępstwach, czy zgodności zrealizowanych robót budowlanych z zatwierdzonym projektem budowlanym skoro projekt ten nie posiadał w chwili orzekania przez organ powiatowy, waloru urzędowo zatwierdzonego dokumentu.
Na marginesie organ odwoławczy wskazał, że do dnia dzisiejszego Wojewoda [...] nie rozpatrzył odwołania Gminy K. od decyzji Starosty [...] Nr [...]. Natomiast w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Starosty [...] Nr [...], uchylająca własną decyzję Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę inwestorowi – E. i P. N., dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego dwulokalowego na działce nr ew. [...], obręb [...], przy ul. [...] w K. Mając na uwadze powyższe, GINB stwierdził, że decyzja PINB w [...] Nr [...], nakładająca na E. i P. N. obowiązek sporządzenia i przedłożenia w terminie dwóch miesięcy od dnia uprawomocnienia się tej decyzji, projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych w budynku mieszkalnym dwulokalowym usytuowanym na terenie działki nr ewid. [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] w K., wydana została z rażącym naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.
Ustosunkowując się do argumentów skarżących zawartych w odwołaniu, GINB stwierdził, że w świetle powyższych rozważań nie mają one wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyły E. N., J. M., J. P., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że decyzja Nr [...] PINB w [...] została wydana z rażącym naruszeniem tego przepisu w sytuacji, gdy podstawy do wydania tej decyzji wystąpiły w momencie stwierdzenia, że zamierzenie budowlane odbiega od pierwotnego projektu budowlanego, co w konsekwencji implikowało zastosowanie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.
- - art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez błędne przytyjecie. iż zachodzą okoliczności do stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] Nr [...] na podstawie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie ww. decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa;
- - art. 6 w zw. z art. 7 K.p.a., poprzez rażące naruszenie zasady praworządności i nieuwzględnienie słusznego interesu strony skarżącej w skutek pominięcia faktu wykonania zobowiązania organu wynikającego z decyzji nakładającej obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego, a następnie pominięcie faktu, że obiekt ten został dopuszczony do użytkowania na podstawie prawomocnej i ostatecznej decyzji; naruszenie w/w przepisów poprzez niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy będącego podstawą rozstrzygania w niniejszej sprawie;
- - art. 8 w zw. z art. 12 § 1 K.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania strony skarżącej, w szczególności poprzez procedowanie przez kilka lat co powoduje, że strona skarżąca nie ma pewności co do podjętych rozstrzygnięć zapadłych w toku postępowania oraz w związku z tym brak podejmowania przez organy I i II instancji nadzoru budowlanego odpowiednich działań zmierzających dc umożliwienia inwestorom zgodnego z prawem posiadania i korzystania z przedsięwzięcia inwestycyjnego;
- - art. 107 § 3 K.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji sposób niezgodny z prawem w szczególności poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej oraz niewskazanie dowodów, na których Organ oparł swoje rozstrzygnięcie oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił mocy dowodowej.
Z ostrożności procesowej strona skarżąca wskazała również na naruszenie art. 156 § 2 in fine K.p.a., poprzez jego nie przyjęcie i brak uznania, ze w sprawie zachodzą nieodwracalne skutki prawne wynikające z faktu następczego wydania decyzji o zamiennym pozwoleniu na budowę, która była w dacie wydawania decyzji ostateczna a także braku sprzeciwu właściwego organu przy zgłoszeniu obiektu budowlanego do użytkowania.
W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zw. "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja z [...] lutego 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję stwierdzającą nieważność decyzji z [...] grudnia 2006 r. w przedmiocie obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego robót budowlanych w budynku mieszkalnym dwulokalowym na działce w K. Jak wynika z materiału dowodowego po wykonaniu przez inwestora obowiązku nałożonego decyzją nr [...] z [...] grudnia 2006 r., decyzją nr [...] r. z dnia [...] stycznia 2007 r. PINB w [...] zatwierdził zamienny projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.
Decyzja organu I –ej instancji – [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzająca nieważność w/wym decyzji z [...] grudnia 2006 r. została wydana [...] listopada 2007 r. w czasie, gdy toczyło się postępowanie odwoławcze od decyzji z [...] stycznia 2007 r. nr [...] zatwierdzającej zamienny projekt budowlany.
Z uzasadnienia decyzji organu I –ej instancji stwierdzającej nieważność decyzji nr [...] wynika, że od decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego dwulokalowego, Gmina K. wniosła odwołanie, na skutek którego Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I –ej instancji. Nieco wcześniej, wobec wykonania projektu zamiennego przez inwestora, decyzją nr [...] z [...] stycznia 2007 r. działając na podstawie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, Starosta [...] uchylił tę samą decyzję z [...] kwietnia 2006 r. nr [...].
W tym stanie faktycznym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że PINB w [...], przedwcześnie podjął działania mające na celu przeprowadzenie postępowania naprawczego, albowiem w obrocie prawnym pozostawała jeszcze objęta odwołaniem - decyzja nieostateczna, zatwierdzająca projekt budowlany i zezwalająca na budowę, a wydanie decyzji przez Starostę [...] na podstawie art. 36 a ust. 2 Prawa Budowlanego, w sytuacji gdy nie zostało jeszcze rozpatrzone odwołanie od tej decyzji złożone w trybie zwykłym, stanowiło rażące naruszenia prawa. Konkludując organ stwierdził, iż w takiej sytuacji nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego jest niedopuszczalne.
Badając, na skutek wniesionego odwołania zgodność z prawem decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nieważności, organ II-ej instancji - Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w sprawie jest bezsporne, iż inwestor rozpoczął roboty budowlane w oparciu o nieostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Wskazał także, iż w takiej sytuacji PINB w [...] nie był uprawniony do żądania projektu zamiennego w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, albowiem nie może dojść do odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, jeśli projekt ten nie posiada w chwili orzekania waloru urzędowo zatwierdzonego dokumentu. "Mając powyższe na uwadze, organ II – ej instancji podsumował, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2006 r. nakładająca na inwestorów obowiązek sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego robót budowlanych w budynku mieszkalnym dwulokalowym na działce w K., została wydana z rażącym naruszeniem art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.
Należy przypomnieć, że decyzja będąca przedmiotem kontroli Sądu została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań - postępowaniu nieważnościowym, które stanowi odstępstwo od zawartej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnej. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156§1k.p.a. W niniejszej sprawie organ uznał, że kontrolowana w postępowaniu odwoławczym decyzja jest nieważna, albowiem została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
Należy jednakże podkreślić, że zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jak i doktrynie reprezentowany jest jednolity pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 §1 pkt. 2 k.p.a. decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Konkretyzując powyższe i mając na względzie wskazane poglądy należy podkreślić, że organ nadzorczy oceniając, że kontrolowana przez niego decyzja PINB została wydana z rażącym naruszeniem prawa zobowiązany jest wskazać przepis prawa, który w jego ocenie został naruszony oraz wykazać, że naruszenie to miało charakter rażący.
Organy orzekające w niniejszej sprawie - z naruszeniem zasad określonych w art. 7 i 8 k.p.a. nie wykazały powyższego. Ani uzasadnienie organu I –ej instancji, ani uzasadnienie organu odwoławczego nie wyjaśnia, dlaczego naruszenie prawa miało charakter rażący. Wprawdzie organ II –ej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania trybu naprawczego określonego w art. 51 ust. 1 pkt. 3 Prawa budowlanego, jednakże samo to twierdzenie nie przesądza o takim naruszeniu przepisu, które uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego ostatecznej decyzji. Uzasadnienia takiej oceny próżno także doszukiwać się w uzasadnieniu decyzji organu I instancji tj. tu, bowiem wskazano, iż rażącym uchybieniem prawa jest wydanie decyzji w trybie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego (nr [...]), a nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia projektu zamiennego w sytuacji, gdy decyzja udzielająca pozwolenia na budowę nie stała się ostateczna, było niedopuszczalne.
Podnieść także należy, że decyzja stwierdzająca nieważność decyzji o nałożeniu obowiązku sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zamiennego dotyczącego robót budowlanych w budynku mieszkalnym dwulokalowym na działce w K., została wydana w sytuacji, gdy nie uległy zakończeniu postępowania odwoławcze toczące się w związku z inwestycją.
A mianowicie jak wcześniej Sąd wskazał decyzja nr [...] z [...] kwietnia 2006r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została zaskarżona przez Gminę K., następnie organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie. Na skutek skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzja, wyrokiem z 10 lipca 2007 r. (sygn. akt VII SA/Wa 619/07), także decyzja wydana w postępowaniu odwoławczym została uchylona. Jak wynika z odpowiedzi na skargę Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Wojewoda [...] nie rozpatrzył odwołania od decyzji nr [...]. w przedmiocie pozwolenia na budowę. W obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Starosty [...] uchylająca na podstawie art. 36 ust. 2 Prawa budowlanego.
Nie rozstrzygnięto ostatecznie kwestii sporządzenia projektu zamiennego. Jak wynika z odpowiedzi na skargę, decyzja z dnia [...] stycznia 2007 r. zatwierdzająca projekt budowlany została uchylona decyzją [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] listopada 2007 r. Wyrokiem z 26 marca 2008 r. (sygn. akt VII SA/Wa 84/08), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił w/wym decyzję. Do dnia wydania wyroku organ II – ej instancji nie rozpatrzył ponownie odwołania w tej sprawie.
Reasumując, w ocenie Sądu, organ II –ej instancji powinien raz jeszcze dokonać w sprawie kompleksowej oceny materiału dowodowego, mając na uwadze konieczność dokonania analizy trzech przesłanek: oczywistości naruszenia prawa, charakteru (jednoznaczności) przepisu, który został naruszony. Mając na uwadze sposób procesowania w tej sprawie oraz fakt, iż 25 marca 2008r. Skarżący złożyli zawiadomienie o zakończeniu budowy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego winien zwłaszcza zbadać aspekt skutków ekonomiczno – społecznych decyzji, której nieważność ma zamiar stwierdzić i ocenić, czy w praworządnym społeczeństwie, w zaistniałej sytuacji są one możliwe lub – nie - do zaakceptowania.
Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, iż rację ma pełnomocnik Skarżących wskazując, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 8 k.p.a. w zw z art. 12 § 1 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Brak prawidłowego uzasadnienia rozstrzygnięcia uniemożliwia jego kontrolę Stronom i Sądowi.
W tej sytuacji jako przedwczesne Sąd uznał odnoszenie się do pozostałych – merytorycznych zarzutów skargi.
Mając powyższe na uwadze - na podstawie art. 145 §1 pkt. 1 lit. c oraz art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 i 205 tej ustawy.