Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 lutego 2013 r. przyznano skarżącemu D. S. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie pełnomocnikiem skarżącego wyznaczyła adwokata M. L..
Wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. W. i D. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2012 r.
Adw. M. L. w dniu 9 października 2013 r. złożył w imieniu D. S. skargę kasacyjną od ww. wyroku, w której zawarł wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W trakcie rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 17 czerwca 2015 r. adw. M. L. ponowił wniosek o przyznanie kosztów udzielonej pomocy prawnej.
W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady otrzymywania przez adwokatów wynagrodzenia, o którym mowa w powołanym przepisie, określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 461). Jego stosowanie w niniejszej sprawie związane jest z brzmieniem § 22 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia nakazuje stosowanie przepisów dotychczasowych do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
Stosownie do treści § 20 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Wynika z tego, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi, konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści. Tylko takie oświadczenie pozwala bowiem określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. akt II GZ 133/09 LEX nr 563521).
Wymaga przy tym podkreślenia, że brak stosownego oświadczenia nie stanowi uchybienia formalnego, które podlegałoby uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a. Oświadczenie, że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości lub w części jest bowiem nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. II OZ 17/15 LEX nr 1640576, z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. I OZ 390/08 LEX nr 493827, z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. I OZ 615/08 LEX nr 527807).
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że zawarty w skardze kasacyjnej wniosek adw. M. L. o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zawiera oświadczenia, o którym mowa w powołanym przepisie. Takiego oświadczenia pełnomocnik nie złożył również ponawiając wniosek w trakcie rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Z uwagi na powyższe, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.