Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia (...) marca 2011r., znak (...), nr (...) Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. - na podstawie 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jednolity Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), po rozpatrzeniu odwołania z dnia (...) lutego 2011r.,. C. B. od decyzji NR (...), znak: (...) Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (...) z dnia (...) stycznia 2011r. - o braku podstaw do stwierdzenia u C. B. choroby zawodowej: zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa, wywołane przez substancje chemiczne - utrzymał w mocy decyzję NR (...) z dnia (...) stycznia 2011r.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił, co następuje.
C. B. był kolejno zatrudniony w okresie: sierpień 1976r. - lipiec1979r. jako maszynista typograficzny i inspektor BHP w Zakładach (...), lipiec 1979r. - grudzień 1980r. jako instruktor ds. wydawniczych w Stowarzyszeniu (...), styczeń 1981r. - luty 1982r. jako w mistrz w oddziale maszyn typograficznych w Drukarni (...), maj 1982r. - czerwiec 1988r. jako referent operacyjny w Wojewódzkim Urzędzie Spraw Wewnętrznych w G., październik - grudzień 1988r. jako specjalista ds. poligrafii w PHU (...), styczeń - kwiecień 1989r. jako specjalista d/s usług w Ośrodku Doradztwa i Wdrożeń (...), 1990-1992r. przebywał za granicą, kwiecień - czerwiec 1991r. jako kierownik sitodruku w (...), czerwiec 1991r. – lipiec 1992r. jako mistrz w Zakładach (...), 1992r. - 1996r. prowadzi indywidualną działalność gospodarczą: produkcja sprzedaż tkanin w B., sierpień 1995r – marzec 1996r. jako szef produkcji w Wydawnictwie (...), kwiecień – maj 1996r. jako zastępca kierownika produkcji Firmie (...), czerwiec – sierpień 1996r. na stanowisku kierownika introligatorni w Zakładzie (...), sierpień 1996r. – listopad 1997r. na stanowisku dyrektora ds. poligrafii w Przedsiębiorstwie (...), luty – maj 1998r. na stanowisku dyrektora ds. handlowych i produkcyjnych w (...), czerwiec 1998r. - czerwiec 2000r. na stanowisku kierownika oddziału w (...), marzec - lipiec 2000r. jako przedstawiciel handlowy w (...), październik 2000r. – kwiecień 2004 r. jako regionalny przedstawiciel handlowy w (...).
W związku ze zgłoszeniem podejrzenia choroby zawodowej u C. B., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (...) wszczął postępowanie w sprawie choroby zawodowej, dokonał szczegółowej oceny jego narażenia zawodowego w przebiegu zatrudnienia, a następnie w dniu (...) maja 2006r., wydał postanowienie znak: (...), w którym uznał, że jest organem niewłaściwym do wydania decyzji w sprawie i przekazał sprawę do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny W. wydał w dniu (...) maja 2007r. postanowienie znak: (...), uchylające postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (...) i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (...) uzupełnił ocenę narażenia zawodowego i dokonaną na jej podstawie zbiorczą kartę narażenia zawodowego przesłał do Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. wraz z pismem przewodnim, zawierającym informację o aktualnym miejscu zamieszkania C. B. O fakcie przesłania oceny narażenia zawodowego zostały poinformowane strony postępowania.
W dniu (...) listopada 2007r. do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w (...) wpłynęło - wystawione przez wzmiankowaną powyżej jednostkę orzeczniczą – orzeczenie lekarskie nr (...) z dnia (...) sierpnia 2007r., o braku podstaw do stwierdzenia u C. B. choroby zawodowej. W wyniku ustaleń klinicznych, dotyczących choroby w stosunku do której prowadzono postępowanie, u pacjenta stwierdzono ograniczone uszkodzenie centralnego układu nerwowego o niejasnej etiologii i orzeczono-obserwację negatywną w kierunku zatrucia przewlekłego, wywołanego przez substancje chemiczne.
W związku z odwołaniem się C. B. od orzeczenia lekarskiego, wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w G., sprawa choroby zawodowej została rozpatrzona przez Instytut Medycyny Pracy w Ł.. Jednostka orzecznicza II stopnia wystawiła w dniu (...) lipca 2008r., orzeczenie lekarskie nr (...) o braku podstaw do rozpoznania u C. B. choroby zawodowej pod postacią przewlekłego zatrucia substancjami chemicznym lub jego następstw.
Na podstawie - ocen narażenia zawodowego i ostatecznego orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy w Ł. - Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. wydał w dniu (...) września 2008r., decyzję nr (...) o braku podstaw do stwierdzenia u C. B. choroby zawodowej: zatrucia ostre albo przewlekłe lub ich następstwa wywołane przez substancje chemiczne m. in. węglowodory alifatyczne i aromatyczne.
Po rozpoznaniu odwołania od ww. decyzji Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w W. wydał w dniu (...) marca 2009r. decyzję Nr (...) utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji.,
Po rozpoznaniu skargi C. B., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 października 2009r., sygn. akt VII SA/Wa 1060/09 - uchylił zaskarżoną decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w W. oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Sąd stwierdził, że uwzględnił skargę bez jej merytorycznej oceny, a tylko na tej podstawie, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008r., sygn. akt P 23/07 uznał, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach jest niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Rozpoznając sprawę ponownie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (...) pismem z dnia (...) marca 2010r. zwrócił się do C. B. o udzielenie odpowiedzi, czy po rozwiązaniu zatrudnienia w (...) podjął pracę w innym zakładzie ponieważ powyższe dane są niezbędne do uzupełnienia oceny narażenia zawodowego. C. B. w piśmie z dnia (...) marca 2010r. poinformował, że od momentu rozwiązania umowy o pracę z firmą (...) nie podjął zatrudnienia i przebywa na rencie.
Następnie Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. zwrócił się do jednostek orzeczniczych I i II stopnia o udzielenie odpowiedzi, czy w świetle rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych aktualna jest treść orzeczeń lekarskich, wydanych w związku z podejrzeniem choroby zawodowej u C. B. Do pism dołączono informację, iż z racji nie podjęcia przez w/w zatrudnienia, ocena narażenia zawodowego nie uległa zmianie.
W odpowiedzi zarówno Mazowiecki Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w G. jak i Instytut Medycyny Pracy w Ł. podtrzymały swoje stanowisko, zawarte w wydanych wcześniej orzeczeniach lekarskich o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.
Na podstawie formularzy oceny narażenia zawodowego oraz orzeczenia lekarskiego nr (...) dnia (...) lipca 2008r. Instytutu Medycyny Pracy w Ł. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w (...) decyzją NR (...) znak (...) z dnia (...) stycznia 2011r., orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u C. B. choroby zawodowej: zatrucia wywołanego przez substancje chemiczne.
Po rozpoznaniu odwołania C. B., zapadła zaskarżona decyzja.
Organ II instancji stwierdził, że C. B. w trakcie zatrudnienia na stanowisku: maszynisty typograficznego w Zakładach (...) (6 miesięcy), kierownika sitodruku w Agencji (...) (2 miesiące), mistrza w zakładach (...), kierownika introligatorni w zakładzie (...) (2 miesiące), dyrektora ds. poligrafii w Przedsiębiorstwie (...) (15 miesięcy), kierownika w (...) (2 lata), miał kontakt z substancjami chemicznymi, zawartymi w farbach drukarskich, rozpuszczalnikach, klejach i innych poligraficznych produktach pomocniczych. W okresie zatrudnienia w latach 2000 - 2004 w (...) jako regionalny przedstawiciel handlowy na teren Polski północnej, w/w prowadził rozmowy z klientami, współuczestniczył w prezentacjach prowadzonych u klienta przez technologa firmy oraz sporadycznie samodzielnie przeprowadzał prezentacje poszczególnych produktów poligraficznych przez ich zastosowanie w procesie druku. Drogę do klientów odbywał samochodem służbowym typu kombi, przewoził też w mm próbki typowych produktów firmy (w oryginalnych opakowaniach).
W formularzu "Karty oceny narażenia zawodowego" podano m.in. szczegółowy czas prezentacji, częstotliwość prezentacji w czasie roku oraz ich formę jak również sumaryczną wagę produktów prezentowanych przez w/w w trakcie 3,5 okresu zatrudnienia w charakterze przedstawiciela regionalnego (zestawienia dokonano na podstawie rejestru wszystkich zamówionych przez C. B. produktów).
Organ II instancji podkreślił, że jak wynika z zebranej w sprawie dokumentacji C. B. miał wykonane badania profilaktyczne i nie orzekano o przeciwwskazaniach zdrowotnych do wykonania pracy na stanowisku przedstawiciela regionalnego. Z wywiadu z pacjentem wynika, że pierwsze objawy (bóle i zawroty głowy, nudności i wymioty oraz zaburzenia pamięci wystąpiły w 2003r. Natomiast pierwsze udokumentowane dolegliwości w/w datują się od 2004r., tj. od momentu hospitalizacji – rozpoznano wówczas m.in. napięciowe bóle głowy, zespół zawrotowy i neurastenię. Zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej: "toksyczny zespół móżdżkowy" zostało dokonane przez Poradnię Neurologiczną NZOZ G. Centrum Zdrowia w październiku 2005r. tj. w 1,5 roku po ustaniu zatrudnienia w (...)).
Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 235¹ znowelizowanego Kodeksu Pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeśli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowaną działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia sposobem wykonywania pracy, zwanych ",narażeniem zawodowym".
Zdaniem organ II instancji w przypadku C. B. powyższe przesłanki nie zostały spełnione. Jak wynika z 6 ust. 1 cytowanego na wstępie rozporządzenia Rady Ministrów lekarz właściwy do orzekania w zakresie chorób zawodowych wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, na podstawie wyników badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. C. B. został przebadany przez dwie uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych jednostki służby zdrowia: Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. i Instytut Medycyny Pracy w Ł. Lekarze orzecznicy po rozpatrzeniu zebranej dokumentacji: danych ze szczegółowej oceny narażenia zawodowego, zaświadczeń o zdolności do pracy, dokumentacji dostarczonej przez pacjenta, informacji uzyskanych od pracodawcy oraz samego zainteresowanego i wskazanych przez strony świadków, po przeprowadzeniu badań lekarskich i wykonaniu specjalistycznych badań diagnostycznych, nie znaleźli podstaw do stwierdzenia zawodowej etiologii rozpoznanego pacjenta schorzenia ośrodkowego układu nerwowego.
Jak wynika z ostatecznego orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy w Ł. u C. B. rozpoznano organiczne uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego z dominującym zespołem móżdżkowym, zanik korowo-podkorowy w obrazie CT. W konkluzji orzeczenia stwierdzono, że warunki pracy na stanowisku regionalnego przedstawiciela były bezpieczne, a narażenie na związki chemiczne miało charakter śladowy. Schorzenie rozpoznane u pacjenta nie jest następstwem wykonywanej pracy gdyż w świetle przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego nie wykazano istotnego narażenia na działanie substancji chemicznych. Nie można bezspornie ani też z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, iż choroba pacjenta została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy.
Ustosunkowując się do podniesionej w odwołaniu kwestii zakresu obowiązków Wojewódzki Inspektor Sanitarny w (...) stwierdził, że we wcześniejszym odwołaniu z dnia (...) listopada 2008, skarżący powoływał się na rozbieżności protokołu z dnia (...) marca 2006r. z przesłuchania świadka, a zawartą następnie interpretacja tego dowodu.Organ po ponownym zapoznaniem się z protokołem stwierdził, że zawarte w nim informacje pokrywają się z ustaleniami oceny narażenia zawodowego, która została dokonana w oparciu o opis czynności zawodowych, faktycznie wykonywanych przez w/w w trakcie świadczenia pracy w charakterze przedstawiciela handlowego.
Odnosząc się do zarzutu C. B. odnośnie braku wyników badań środowiskowych czynników szkodliwych w kabinie samochodu osobowego, którym poruszał się on w trakcie wykonywania pracy, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w (...) stwierdził, że do badań środowiskowych typowane są stanowiska pracy, na których istnieje domniemanie emisji szkodliwych dla zdrowia czynników. Po odbyciu prezentacji, przewożone przez w/w produkty pozostawały nadal w zamkniętych (chociaż nie hermetycznie) opakowaniach. W zbiorczej Karcie oceny narażenia zawodowego jest zawarta lista substancji niebezpiecznych, zawartych w produktach (...), a do akt sprawy dołączono ich karty charakterystyki. Z akt sprawy nie wynika, żeby C. B. podczas zatrudnienia w (...) zgłasza fakt incydentalnej nawet ekspozycji na czynniki szkodliwe, zawarte w materiałach poligraficznych w skutek rozszczelnienia, uszkodzenia opakowań z chemikaliami w trakcie ich transportu.
W ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w (...), z punktu widzenia możliwości uwalniania się lotnych substancji z zamkniętych, szczelnych opakowań stężeniach mogących zagrażać zdrowi osób mających kontakt z tymi produktami, nie znajduje merytorycznego uzasadnienia przeprowadzenie badań w kabinie samochodu.
Organ podkreślił, że lekarze orzecznicy - specjaliści medycyny pracy, dysponując pełną wiedzą na temat narażeń zawodowych C. B., oceniając szczegółową ocenę narażenia zawodowego również nie potwierdził, że środowisko pracy mogło przyczynić się do powstania rozpoznanego u skarżącego schorzenia. W orzeczeniu lekarskim Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. podano, że brak jest danych by w czasie zatrudnienia, kiedykolwiek rozpoznano u C. B. objawy ostrego lub podostrego zatrucia substancjami chemicznymi (zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej wniesiono w 1,5 roku po ustaniu zatrudnienia (...)). Jak wynika z oceny narażenia zawodowego C. B. miał wykonywane badania profilaktyczne - nie były orzekane przeciwwskazania do pracy.
Ponadto dokonywano okresowo przeglądów technicznych użytkowanego przez niego samochodu; uwagi lekarza profilaktyka dotyczyły wyłącznie konieczności wyposażenia samochodu w specjalny fotel z regulacją, ze względu na stwierdzone u w/w zmiany zwyrodnieniowe w odcinku szyjnym kręgosłupa. Należy zaznaczyć, że po otrzymaniu zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego w sprawie, C. B. nie wniósł zastrzeżeń, co do zebranych materiałów i dowodów, w tym do dokonanej oceny narażenia zawodowego.
Odnosząc się do zawartego w odwołaniu stwierdzenia, że lekarze orzecznicy nie zanegowali występowania u niego rozpoznanego wcześniej schorzenia, a jedynie stwierdzili, że w świetle przeprowadzonego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego dochodzenia epidemiologicznego, nie jest ono skutkiem istotnego narażenia na działanie substancji chemicznych występujących podczas wykonywania pracy, organ drugiej instancji stwierdził, że w przypadku C. B. nie został spełniony warunek konieczny do wydania przez państwowego powiatowego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Warunkiem tym jest otrzymanie orzeczenia lekarskiego, w którym uprawnieni przez ustawodawcę lekarze z jednostek orzeczniczych potwierdzą bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba pacjenta została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy i wydadzą orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej.
Zgodnie z wykładnią Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznanie chorób zawodowych stanowi zagadnienie medyczne i orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów Inspekcji Sanitarnej, prowadzi więc do odmowy stwierdzenia choroby.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł C. B. Podniósł, że postępowanie w jego sprawie w znacznym stopniu opierało się na niezgodnych z prawdą dowodach i wyjaśnieniach składanych przez firmę (...), a jego wyjaśnienia nie były brane pod uwagę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm).
Zgodnie z art. 235¹ znowelizowanego Kodeksu Pracy, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeśli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowaną działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym".
Sąd podziela stanowisko organów, że w odniesieniu do C. B. powyższe przesłanki nie zostały spełnione.
Jak wynika z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), lekarz właściwy do orzekania w zakresie chorób zawodowych wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, na podstawie wyników badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego.
C. B. został przebadany przez dwie uprawnione do orzekania sprawach chorób zawodowych jednostki służby zdrowia: Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. i Instytut Medycyny Pracy w Ł. Lekarze orzecznicy po rozpatrzeniu zebranej dokumentacji: danych ze szczegółowej oceny narażenia zawodowego, zaświadczeń o zdolności do pracy, dokumentacji dostarczonej przez pacjenta, informacji uzyskanych od pracodawcy oraz samego zainteresowanego i wskazanych przez strony świadków, po przeprowadzeniu badań lekarskich i wykonaniu specjalistycznych badań diagnostycznych, nie znaleźli podstaw do stwierdzenia zawodowej etiologii rozpoznanego pacjenta schorzenia ośrodkowego układu nerwowego. Jak wynika z ostatecznego orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy w Ł. u C. B. rozpoznano organiczne uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego z dominującym zespołem móżdżkowym, zanik korowo-podkorowy w obrazie CT schorzenie rozpoznane u pacjenta nie jest następstwem wykonywanej pracy, gdyż w świetle przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego nie wykazano istotnego narażenia na działanie substancji chemicznych.
Wskazano, że nie można bezspornie, ani też z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, iż choroba pacjenta została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących środowisku pracy.
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie doszło do bardzo starannego opracowania oceny narażenia zawodowego, w związku z podejrzeniem choroby zawodowej.
Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze, ocena ta uwzględniła szczegółowo cały materiał dowodowy, w tym oświadczenia skarżącego oraz okoliczności prawidłowo ustalone w oparciu o dowód z zeznań świadków.
Ustalenia oceny narażenia zawodowego bezpośrednio nawiązały do danych jakie skarżący przedstawił w swoim piśmie z dnia (...) września 2005r. oraz w piśmie z dnia (...) grudnia 2006r. Tak opracowana, szczegółowa i uwzględniająca wszechstronnie zebrany materiał dowodowy karta oceny narażenia zawodowego, dwukrotnie opracowywana, była w dyspozycji lekarzy orzeczników.
Jak wskazano powyżej o tym, czy schorzenie jest chorobą zawodową decyduje spełnienie dwóch przesłanek, a mianowicie: schorzenie musi być wymienione w wykazie chorób zawodowych oraz praca musi być wykonywana w warunkach narażających na powstanie tego schorzenia.
Sąd podziela prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko, zgodnie z którym organy inspekcji sanitarnej są związane negatywnym orzeczeniem lekarskim.
W odniesieniu do skarżącego orzeczenia lekarskie uprawnionych jednostek zgodnie stanowiły o tym, że brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią przewlekłego zatrucia substancjami chemicznymi lub jego następstw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.(Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.)