Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267), zwanej dalej kpa po rozpatrzeniu odwołania A. W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013r., znak: [...] w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2013r, sygn. akt VII SA/Wa 859/13 – uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013r., znak: [...] w części stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. nr [...] z dnia [...] lutego 2010r., znak: [...], w zakresie dotyczącym nakazu rozbiórki odcinka kanalizacji sanitarnej na działce o nr ewid. [...] przy ul. M. w P. i w tej części odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] lutego 2010r.
Na wstępie uzasadnienia decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że przedmiotowa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z dnia [...] maja 1994r., nr [...] Kierownik Urzędu Rejonowego w S. udzielił Gminie [...] pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej w P. przy ul. P., K. i M..
Decyzją z dnia [...] listopada 2006r., znak: [...], Starosta [...] na podstawie przepisów art. 36a ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) uchylił ww. decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w S. z dnia [...] maja 1994r. z uwagi na nałożenie na Gminę [...] obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu zamiennego w związku z dokonanymi przez inwestora istotnymi odstępstwami od ww. pozwolenia na budowę.
Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] września 2008r., znak: [...] nałożył na inwestora - Gminę [...] obowiązek wykonania robót budowlanych polegających na alternatywnym poprowadzeniu kanalizacji sanitarnej w celu ominięcia działki nr ewid. [...] przy ul. M. w P., zgodnie z zaleceniami wynikającymi z przedłożonej ekspertyzy technicznej, opracowanej przez mgr inż. W. P.oraz sporządzenia projektu zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót oraz roboty budowlane, które zostały nakazane niniejszą decyzją organu powiatowego w terminie do [...] grudnia 2009r.
Wobec niewykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji organu powiatowego z dnia [...] września 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010r., znak: [...] nakazał inwestorowi Gminie [...] doprowadzenie kanalizacji sanitarnej przy ul. M. w P. do stanu poprzedniego, tj. zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] maja 1994r., wydaną przez Urząd Rejonowy w S. poprzez wykonanie kanalizacji sanitarnej zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę oraz rozbiórkę odcinka kanalizacji sanitarnej na działce nr ewid [...] przy ul. M. w P..
Pismem z dnia [...] października 2012r. Gmina [...] wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...].
Decyzją z dnia [...] stycznia 2013r., znak: [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 5 kpa, stwierdził nieważność ww. decyzji organu powiatowego z dnia [...] lutego 2010 r.
Odwołanie od powyższej decyzji organu wojewódzkiego złożył
A. W. Decyzją z dnia [...] lutego 2013r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013r., w części stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2010r., w zakresie dotyczącym nakazu rozbiórki odcinka kanalizacji sanitarnej na działce o nr ewid. [...] przy ul. M. w P. i w tej części odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu powiatowego z dnia [...] lutego 2010r., natomiast w pozostałej części utrzymał w mocy ww. decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] stycznia 2013r.
Wyrokiem z dnia 7 listopada 2013r., sygn. akt VII SA/Wa 859/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013r., w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2010r., w zakresie nakazu rozbiórki odcinka kanalizacji sanitarnej na działce o nr ewid. [...] przy ul. M. w P..
Wskutek powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpatrzył odwołanie A. W. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013r. i podjął powołaną na wstępie decyzję w dniu [...] kwietnia 2014r., znak: [...].
W merytorycznym uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności powołał przepis art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Wyjaśnił instytucję stwierdzenia nieważności decyzji. Wskazał, że organ orzeka o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji tylko wtedy, jeżeli równocześnie stwierdzi, że wystąpiła przynajmniej jedna z podstaw stwierdzenia nieważności, wyczerpująco wyliczonych w art. 156 § 1 kpa oraz w przypadku, gdy nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanej decyzji, ani też decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Organ podkreślił także, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji uwzględnia się stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie jej wydania.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonując analizy stanu faktycznego i prawnego w niniejszej sprawie stwierdził, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2010 r. w części dotyczącej nakazu rozbiórki odcinka kanalizacji sanitarnej na działce nr ew. [...] przy ul. M. w P., nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 kpa, obligującą organ do stwierdzenia nieważności decyzji.
Zdaniem organu kontrolowane rozstrzygnięcie nie jest obarczone wadą wynikającą z art. 156 § 1 pkt 1 kpa, gdyż nie doszło do naruszenia przepisów o właściwości. Podkreślił, iż stosownie do art. art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego - Do właściwości powiatowego inspektora nadzoru budowlanego jako organu pierwszej instancji należą zadania i kompetencje, o których mowa m.in. w art. 48-51.
Dalej organ wskazał, że brak jest również podstaw do stwierdzenia nieważności badanej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Organ wyjaśnił, że przez pojęcie decyzji wydanej bez podstawy prawnej rozumie się decyzję, wydaną w sytuacji, gdy brak było w przepisach prawa powszechnie obowiązującego właściwej materialnej lub formalnej podstawy do dokonania rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej. Nie może być natomiast uznana za wypełnienie dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 kpa sytuacja, gdy w decyzji nie wskazano podstawy prawnej rzeczywiście istniejącej albo niewłaściwie powołano podstawę prawną. Podkreślił, że wydanie decyzji bez wskazania podstawy prawnej nie może być utożsamiane z wydaniem decyzji bez podstaw prawnych. Wydanie decyzji bez wskazania podstawy prawnej, gdy podstawa ta istnieje w przepisach prawa i zostały spełnione przesłanki do jej zastosowania nie może być uznane za takie naruszenie prawa, które mogło stanowić podstawę do zastosowania art. 156 §1 pkt 2 kpa.
Ponadto organ wyjaśnił, że w świetle orzecznictwa sądowo-administracyjnego, o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki które wywołuje decyzja.
Dalej organ wskazał, że w niniejszej sprawie zapadło szereg decyzji, a więc podjęto cały ciąg działań prawnych, których celem jest legalizacja w trybie art. 51 Prawa budowlanego robót budowlanych, poprzez doprowadzenie ich do stanu zgodnego z prawem.
Zaznaczył, że z akt sprawy wynika, że budowa przedmiotowej kanalizacji sanitarnej, miała przebiegać wzdłuż ulic: K., P. i M. w P.. W trakcie realizacji powyższych robót budowlanych, zmieniono przebieg kanalizacji, przeprowadzając ją przez działkę nr ewid [...] przy ul. M. w P.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że niewątpliwie zmiana lokalizacji sieci kanalizacyjnej, stanowi istotne odstępstwo o zatwierdzonego projektu budowlanego. W związku z tym uznał, że organ powiatowy słusznie wdrożył procedurę postępowania naprawczego, przewidzianą w art. 50-51 Prawa budowlanego.
Zauważył, że w trakcie prowadzonego postępowania organ powiatowy dążył do doprowadzenia przedmiotowej kanalizacji do stanu zgodnego z prawem wydając m.in. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego decyzję z dnia [...] września 2008r. nakładającą na inwestora Gminę [...] obowiązek wykonania określonych robót budowlanych. Inwestor jak wynika z akt sprawy nie wykonał nałożonego obowiązku, czego konsekwencją było wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, inkryminowanej decyzji z dnia [...] lutego 2010r.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że decyzja, o której mowa w art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego ma charakter związany, co oznacza, że organ nadzoru budowlanego nie może odstąpić od jej wydania w przypadku stwierdzenia niewykonania w terminie obowiązku nałożonego na mocy art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Użycie przez ustawodawcę w komentowanym przepisie alternatywy rozłącznej "bądź" tożsamej z "albo" wskazuje, że organ może zastosować tylko jedno z trzech wymienionych rozstrzygnięć.
W dalszych rozważaniach w uzasadnieniu skarżonej decyzji organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie, organ powiatowy nie mógł nakazać doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego, gdyż taki stan nie istniał, a ewentualny nakaz zaniechania dalszych robót budowlanych nie spowodowałby doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Zastosował zatem inną dyspozycję zawartą w art. 51 ust 5 Prawa budowlanego tj. rozbiórkę obiektu, której celem jest wyeliminowanie samowoli budowlanej. Nadmienił, że z brzmienia powyższego przepisu wynika m.in., że również rozbiórkę obiektu budowlanego można nakazać w części.
W związku z powyższym organ uznał, że badane rozstrzygnięcie nie zostało wydane bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.
Ponadto, organ stwierdził, że nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania przepis art. 156 § 1 pkt 3 kpa, zgodnie z którym organ stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Na podstawie akt przedmiotowej sprawy organ ocenił, że taka sytuacja nie zaistniała w badanej sprawie. Organ nie stwierdził także naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 kpa, ponieważ badana decyzja została skierowana do osób będących stroną w sprawie.
Organ ocenił również, że nie zachodzi w sprawie przesłanka wynikająca z art. 156 § 1 pkt 5 kpa. Zaznaczył, że zdaniem Gminy (skarga na decyzję GINB z dnia [...] lutego 2013r.) badana decyzja organu powiatowego z dnia [...] lutego 2010r. jest decyzją niewykonalną, a jej niewykonalność ma charakter trwały, ponieważ wykonanie nakazu rozbiórki części kanalizacji sanitarnej, doprowadziłoby do niemożności i niemożliwości korzystania z tej sieci przez władających innymi nieruchomościami podłączonymi do sieci.
Organ odnosząc się do powyższego wskazał, że organ powiatowy, na podstawie pisma Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] września 2005r., znak: [...] ustalił, że inwestor nie dokonał zgłoszenia zakończenia budowy przedmiotowej kanalizacji sanitarnej. W związku z powyższym stwierdzono, że inwestor nie posiada legitymacji prawnej do użytkowania przedmiotowej sieci kanalizacyjnej.
W świetle powyższego argumenty Gminy [...] o niewykonalności decyzji oparte na tezie, że nakaz rozbiórki części kanalizacji sanitarnej doprowadzi do niemożliwości korzystania z tej sieci przez władających innymi nieruchomościami podłączonymi do sieci, w sytuacji gdy przedmiotowa sieć zgodnie z prawem nie może być użytkowana organ uznał za bezzasadne. Na koniec organ stwierdził, że badana decyzja w razie jej wykonania nie wywołałaby czyny zagrożonego karą, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 6 kpa. Ocenił także, że nie znajduje w sprawie zastosowania przepis art. 156 § 1 pkt 7 kpa.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wniosła Gmina [...] wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji.
Zaskarżonej decyzji Gmina [...] zarzuciła:
- - naruszenie przepisu art. 153 p.p.s.a w związku z przepisem art. 77 i 7 oraz art. 107 § 3 kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji niezgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartymi w wyroku tego Sądu z dnia 7 listopada 2013r., sygn. akt VII SA/Wa 859/13.
Zdaniem strony skarżącej uzasadnienia zaskarżonej nie można uznać za uczynienie zadość wytycznym i wskazaniom Sądu. Skarżąca podała, że wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób szczegółowy opisany został stan faktyczny sprawy, jednakże uzasadnienie prawne w jej ocenie ogranicza się do zacytowania przepisów i przytoczenia poglądów judykatury w kwestii interpretacji art. 156 kpa oraz przepisu art. 51 Prawa budowlanego, co już uczynił organ w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. Strona skarżąca podniosła, że sama subsumcja ustalonego stanu faktycznego co do obowiązujących przepisów w dalszym ciągu została w decyzji dokonana w sposób bardzo lakoniczny. Podała, że organ wskazał, jedynie, że na podstawie pisma Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] września 2005r., że Gmina nie dokonała zgłoszenia zakończenia budowy kanalizacji. Z tego zaś organ wywiódł, że argumenty Gminy [...] o niewykonalności decyzji oparte na podnoszonej tezie należy uznać za bezzasadne.
Zdaniem strony skarżącej organ nie zrozumiał wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaznaczyła, że twierdzenia te sprowadzały się bowiem do uznania, że jedynie odcinek kanalizacji przebiegający przez działkę nr [...] jest nielegalny, gdy tymczasem organ w zaskarżonej decyzji czyni zarzuty nielegalności wobec całej kanalizacji. Zdaniem skarżącej w okolicznościach sprawy oraz w świetle wytycznych wyroku WSA w Warszawie jest to całkowicie nieuprawnione. Strona skarżąca podniosła, że powyższe oznacza to, że organ dokonał nowych ustaleń i to w sposób sprzeczny z ustaleniami poczynionymi przez Sąd, który nie kwestionował, że jedynie kanalizacja na odcinku działki nr [...] powinna zostać rozebrana.
W ocenie strony skarżącej uzasadnienie zaskarżonej decyzji w dalszym ciągu pozostaje lakoniczne, nadal nie wyjaśnia ono istoty problemu rozstrzyganego w niniejszej sprawie.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga nie została uwzględniona.
Wskazać należy, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. wydana została w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a.
Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nieważnościowe, ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności. Przypadki te dotyczą zaś takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną wadliwością, że jej trwałość i związana z tym pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności.
Przesłanki stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 pkt 1 - 7 kpa. Przy czym niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca, zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności orzeczeń wyrażonej w art. 16 kpa i wymaga niekwestiowanego ustalenia, iż decyzja administracyjna jest obarczona jedną z wad wymienionych w powołanym przepisie.
Aby stwierdzić nieważność decyzji należy ustalić, że wada taka tkwi w samej decyzji, np. decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, mającej charakter rażący. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma miejsce wtedy, gdy w toku postępowania wyjaśniającego organ prowadzący postępowanie ustali, że nie występuje żadna z ustawowych przyczyn stwierdzenia nieważności.
Rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa (zob. np. wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 363/11, Lex nr 1145109; wyrok NSA z dnia 7 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1522/10, Lex nr 965193; wyrok NSA z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1381/10, Lex nr 966249).
W tym miejscu należy podkreślić, iż poprzednie rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2013r., którą organ uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora nadzoru budowlanego z dnia [...] stycznia 2013r. w części stwierdzającej nieważność decyzji organu powiatowego Nr [...] z dnia [...] lutego 2010r., w zakresie dotyczącym nakazu rozbiórki odcinka kanalizacji sanitarnej na działce o nr ew. [...] przy ul. M. w P. i w tej części odmówił stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji, w pozostałym zakresie utrzymując ja w mocy, była przedmiotem kontroli tutejszego Sądu. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2013r.w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 859/13 Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w części odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji PINB w [...] z dnia [...] lutego 2010r. w zakresie nakazu rozbiórki odcinka kanalizacji sanitarnej na działce o nr ew. [...] przy ul. M. w P..
Należy więc już w tym miejscu podkreślić, iż rozstrzygniecie organu kontrolowane przez Sąd w sprawie niniejszej mogło i dotyczyło jedynie części rozstrzygnięcia uchylonego przez Sąd, co determinuje także zakres skargi. Tak więc zarzut skargi, iż organ w zaskarżonej decyzji czyni zarzuty nielegalności wobec całej kanalizacji, do którego to Sąd nie może się odnieść, nie mogą zostać uwzględnione, bowiem pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.
Oceniając legalność zaskarżonej decyzji uwzględnić należy także treść art. 153 ppsa - zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ, którego działania lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Związanie sądu oceną prawną oznacza, że orzeczenie sądu wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika nie tylko z sentencji orzeczenia, ale również z jego uzasadnienia (wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2004 r. FSK 349/2004).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, iż w uzasadnieniu wyroku Sądu wskazano na nierzetelność i lakoniczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji co przesadzało o naruszeniu art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 7-9 i 11 kpa oraz art. 77 i 80 kpa.
Oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję należy uznać, iż organ wypełnił wytyczne Sądu, wbrew zarzutom skargi wnikliwie uzasadniając swoje rozstrzygniecie z dnia [...] kwietnia 2014r.
Należy podzielić ocenę organu, iż decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2010 r. w części dotyczącej nakazu rozbiórki odcinka kanalizacji sanitarnej na działce nr ew. [...] przy ul. M. w P., nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1pkt 1- 7 kpa, obligującą organ do stwierdzenia nieważności decyzji. Na marginesie należy wskazać, iż nawet strona skarżąca nie przedstawia odmiennych argumentów poza podniesieniem niewykonalności decyzji w kwestionowanej części.
W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy rozstrzyganej w postępowaniu zwykłym nie budził wątpliwości.
Inwestor realizował inwestycje polegającą na budowa przedmiotowej kanalizacji sanitarnej, która miała przebiegać wzdłuż ulic: K., P. i M. w P. na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 1994r.. W trakcie realizacji powyższych robót budowlanych, zmieniono przebieg kanalizacji, przeprowadzając ją przez działkę nr ew. [...] przy ul. M. w P., czym dokonano istotnych odstępstw od projektu budowlanego.
W tej sytuacji organ powiatowy wdrożył procedurę postępowania naprawczego, przewidzianą w art. 50-51 Prawa budowlanego.
Dążąc do doprowadzenia przedmiotowej kanalizacji do stanu zgodnego z prawem wydał na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego decyzję z dnia [...] września 2008r. nakładającą na inwestora Gminę [...] obowiązek wykonania określonych robót budowlanych. Inwestor jak wynika z akt sprawy nie wykonał nałożonego obowiązku, czego konsekwencją było wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego, kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji z dnia [...] lutego 2010r. w części nakazującej rozbiórkę kanalizacji sanitarnej na działce nr ew. [...].
W sytuacji gdy wystąpiło istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę (ust. 1 pkt 3), o którym mowa w art. 36a,właściwy organ nakłada na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego (do projektu tego odpowiednie zastosowanie mają przepisy dotyczące projektu budowlanego)w zakreślonym terminie. Dalsze postępowanie prowadzone jest zgodnie z przepisami ust. 4 bądź 5. Należy zauważyć, że w omawianym przypadku organ administracji architektoniczno-budowalnej, zgodnie z art. 36a ust. 2, jest zobowiązany do uchylenia pozwolenia, gdy decyzja z art. 51 ust. 1 pkt 3 stanie się ostateczna. W ust. 4 uregulowana została natomiast dalsza procedura związana z istotnym odstąpieniem, która jest jednak możliwa do kontynuowania dopiero po uchyleniu pierwotnego pozwolenia na budowę.Właściwy organ po sprawdzeniu wykonania obowiązku wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu zamiennego oraz pozwolenie na wznowienie robót. Niewykonanie obowiązku – co miało miejsce w sprawie niniejszej oznacza nakaz jak w ust. 1 pkt 1 - ust. 5 art. 51 Prawa budowlanego.
Należy więc uznać, iż organ nie naruszył i to w sposób rażący normy art. 51 ust 5 Prawa budowlanego.
Odnosząc się do podnoszonego zarzutu niewykonalności decyzji w części nakazującej rozbiórkę, to należy wyjaśnić, iż zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 13 lutego 1986 r., III SA 1146/85, ONSA 1986, nr 1, poz. 12, s. 73–74, "trwała niewykonalność decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązków i uprawnień zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze". Decyzja jest niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. wówczas, gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest faktycznie niemożliwa do wykonania np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej"; (wyrok NSA z dnia 29 września 2010 r., II GSK 686/09, LEX nr 746103). Niewykonalność decyzji jako przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. oznacza, iż rozstrzygnięcie z przyczyn prawnych bądź faktycznych nie może zostać wykonane, przy czym niewykonalność ta musi istnieć już w dacie jego wydania, zaś przeszkody powodujące niewykonalność trwają cały czas aż do czasu stwierdzenia jej nieważności.
Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji (NSA z 13 listopada 2008r., II OSK 1365/07).
Wskazywane więc przez skarżącą okoliczności związane z konsekwencjami jakie rozbiórka kanalizacji na działce nr [...], dla pozostałych jej użytkowników nie mogą być zakwalifikowane jako decydujące o niewykonalności decyzji rozbiórkowej. Brak jest bowiem przeszkód prawnych jak i technicznych uniemożliwiających jej wykonanie, co czyni niezasadnym zarzut wypełnienia dyspozycji art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.
Uznając za prawidłowe stanowisko organu o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2010 r. w części dotyczącej nakazu rozbiórki, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).