Uzasadnienie
VII SA/WA 1385/10
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r nr [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm.) stwierdził nieważność ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. G. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...], przy ul. [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, że w toku postępowania nieważnościowego wszczętego na wniosek P. S. ustalił, iż kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...] obarczona jest wadą rażącego naruszenia przepisu art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r - Prawo budowlane.
Rażące naruszenie art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r - Prawo budowlane polega na braku zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2002 r., o warunkach zabudowy.
Z załącznika nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy stanowiącym jej integralną wynika, że projektowany budynek gospodarczo-garażowy powinien posiadać maksymalnie jedną kondygnację nadziemną.
Tymczasem z dokumentacji projektowej zatwierdzonej kontrolowaną decyzją o pozwoleniu na budowę wynika, że przedmiotowa inwestycja obejmuje swym zakresem realizację budynku gospodarczo-garażowego z poddaszem użytkowym o wysokości poddasza 2 m.
W ocenie Wojewody [...] objęty projektem budynek składa się z dwóch kondygnacji nadziemnych co rażąco narusza ustalenia zawarte w decyzji o warunkach zabudowy.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania inwestora M. P. ([...]), decyzją z dnia [...] maja 2010 r znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji dotyczące zaprojektowania budynku gospodarczo-garażowego o dwóch kondygnacjach nadziemnych.
Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaprojektowane poddasze (pod którym umieszczono strop), o maksymalnej wysokości w świetle 2,00 m, (przekrój A-A i opis warstw budowlanych projektu technicznego) jest kondygnacją w rozumieniu przepisu § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Organ odwoławczy uznał, iż kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...] narusza nie tylko art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r - Prawa budowlanego lecz również art. 55 w związku z art. 64 ust 1 ustawyz dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Jednocześnie organ odwoławczy analizując wskazane naruszenie ocenił je jako rażące i wywołujące skutki szczególnie poważne z uwagi na lokalizację obiektu bezpośrednio przy granicy działki od południowej strony działki sąsiedniej.
W ocenie organu takie usytuowanie projektowanego obiektu powoduje, że wszelkie uregulowania dotyczące wielkości, zwłaszcza wysokości planowanego budynku powinny być traktowane szczególnie restrykcyjnie.
Organ wskazał, iż jakiekolwiek przekroczenie dopuszczalnych norm w powyższym zakresie wiąże się z poważnymi uciążliwościami dla nieruchomości sąsiedniej np. zacienienie, spływ wód opadowych oraz ograniczeniami w zakresie możliwości jej użytkowania i zagospodarowania.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. P. domagając się uchylenia obu zaskarżonych decyzji i zasądzenia kosztów postępowania sądowego.
Zdaniem skarżącej zaprojektowany budynek posiada jedną kondygnację gdyż pomieszczenie strychowe nad budynkiem nie jest zaliczane do kondygnacji w świetle § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Skarżąca nie zgodziła się z oceną organu, że zaprojektowany w granicy działki budynek stwarza poważne uciążliwości.
W ocenie skarżącej zaprojektowane poddasze jako użytkowe, posiada wysokość 2 m i służy wyłącznie celom gospodarczym, nie jest przeznaczone na pobyt ludzi tym samym nie jest kondygnacją.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r, znak: [...] i utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r, nr [...] stwierdzająca nieważność ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. G. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr ewid. [...], przy ul. [...].
Obie decyzje wydane zostały w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności, które ma charakter nadzwyczajny, a jego celem jest wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą nieważności.
Zgodzić należy się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż kontrolowana w postępowaniu nadzwyczajnym decyzja o pozwoleniu na budowę jest obarczona wadą rażącego naruszenia art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r - Prawa budowlanego skutkującego koniecznością stwierdzenia jej nieważności.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy.
W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2002 r, o warunkach zabudowy z której wynika, że projektowany budynek gospodarczo-garażowy powinien posiadać maksymalnie jedną kondygnację nadziemną (załącznik nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy).
Organ odwoławczy trafnie ustalił, iż niezgodność z decyzją o warunkach zabudowy polega na zaprojektowaniu dodatkowej drugiej kondygnacji.
Wbrew zarzutowi skargi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wykazał ponad wszelką wątpliwość, iż zaprojektowane poddasze jest kondygnacją w w rozumieniu przepisu § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Z definicji pojęcia " kondygnacja" zawartego w przepisie § 3 pkt 16 w/w rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.wynika, że przez pojęcie kondygnacji należy rozumieć " poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą między górną powierzchnią stropu lub warstwy wyrównawczej na gruncie, a górną powierzchnią stropu lub stropodachu znajdującego się nad tą częścią (...)", podczas gdy dalsza część definicji obejmuje jedynie przykładowe wyliczenie tych części budynku, które mają charakter kondygnacji (" poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą wysokość w świetle nie mniej niż 2,00 m") oraz tych, których za kondygnację uznać nie można.
Projekt architektoniczno - budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę wskazuje, że zaprojektowany budynek gospodarczo-garażowy o powierzchni całkowitej 68 m 2 składa się z pomieszczeń parterowych oraz poddasza pod którym umieszczono strop o wysokości 2 m.
Z projektu architektoniczno - budowlanego w szczególności z przekroju A-[...], rys Nr [...] i opisu warstw budowlanych wyraźnie wynika, że zaprojektowane poddasze jest kondygnacją.
Zarzuty dotyczące dotyczące błędnego zakwalifikowania poddasza jako kondygnacji są nieuzasadnione.
Podnoszona przez skarżącą okoliczność, iż zaprojektowane poddasze o wysokości 2 m jest poddaszem nieużytkowym służącym wyłącznie celom gospodarczym pozostaje bez wpływu dla kwalifikacji przedmiotowego poddasza jako kondygnacji.
Zdaniem sądu organ dokonał prawidłowej oceny skutków społeczno -gospodarczych wywołanych kontrolowaną decyzją.
Zaprojektowany budynek usytuowany jest bezpośrednio przy granicy działki od południowej strony działki sąsiedniej.
Wskazane usytuowanie budynku powoduje, że odstępstwa od wiążących warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy w szczególności podwyższenie budynku o dodatkową kondygnację wiąże się z poważnymi uciążliwościami dla nieruchomości sąsiedniej np. zacienienie, spływ wód opadowych oraz ograniczeniami w zakresie możliwości jej użytkowania i zagospodarowania.
W rozpoznawanej sprawie zarówno Wojewoda [...] jak i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonali analizy spełnienia wszystkich przesłanek rażącego naruszenia prawa co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm).