Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej kpa, po rozpatrzeniu odwołań G. F., J. F., K. F., A. B. i W. B. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. G. pozwolenia na dobudowę garażu do istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w K., gm. S., w granicy z działkami nr ew. [...] i [...]– utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją Wójta Gminy S. z dnia [...] listopada 2003 r., Nr [...] odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę garażu usytuowanego w granicy z działkami sąsiednimi, dobudowanego do istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości K. w gminie S. Po uchyleniu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., Starosta [...], który przejął prowadzenie przedmiotowej sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2004 r., Nr [...] zatwierdził przedstawiony projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę garażu w ostrej granicy z działkami sąsiednimi.
Po ponownym uchyleniu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] września 2004 r., znak: [...], Starosta [...] pismem z dnia 7 lutego 2005 r. wystąpił do Ministra Infrastruktury o udzielenie zgody na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych. Minister Infrastruktury pismem znak: [...] Nr [...] upoważnił Starostę [...] do wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Starosta [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. udzielił zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie(Dz.U. z 2002 r. Nr 75. poz.690), dalej "rozporządzenie wykonawcze" i zezwolił na usytuowanie budynku garażowego bezpośrednio przy granicy z dz. nr ew. [...] i [...] obr.
K. gm. S. Starosta [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na dobudowę garażu, następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2005 r., znak: [...] utrzymał ją w mocy. Zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1668/05 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...].
W dniu [...] czerwca 2007 r. decyzją Nr [...] Wojewoda [...], uchylił w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2005 r. Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Ponownie rozpoznając sprawę Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na dobudowę garażu do istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w K., gm. S., w granicy z działkami nr ew. [...] i [...].
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r., Nr [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, nakazując m.in. uzupełnić braki w dokumentacji projektowej zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 1948/13 uchylił tą decyzję.
Ponownie rozpoznając sprawę, biorąc pod uwagę wytyczne Sądu zawarte w wyrokach sygn. akt VII SA/Wa 1668/05 oraz sygn. akt VII SA/Wa 1948/13 Wojewoda [...] uznał, że argumenty podnoszone przez skarżących nie mogą skutkować uchyleniem przedmiotowej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.
Organ wskazał, że inwestorzy wypełnili wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego oraz uzyskali zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych w zakresie § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czyni przedmiotową inwestycję zgodną z przepisami prawa.
Oceniając dopuszczalność zgody na odstępstwo, organ wyjaśnił, że działka nr ew. [...] położona w K. jest działką narożną, graniczącą z liniami rozgraniczającymi dwóch ulic. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyznaczając nieprzekraczalne linie zabudowy uniemożliwia, racjonalne zlokalizowanie garażu w innym miejscu działki. Wpływ na ewentualne usytuowanie garażu ma także "szczupłość działki" wynikająca z istniejącego uzbrojenia terenu. Przez działkę inwestycyjną przebiegają instalacje mediów zewnętrznych tj. gaz i woda, obsługujące również nieruchomości będące własnością skarżących.
Należy podkreślić, iż usytuowanie kwestionowanego garażu w innym miejscu wymagać będzie przebudowy istniejących sieci, i związanej z tym koniecznością poniesienia kosztów, nie tylko przez Inwestora, ale również osoby korzystające w wody i gazu. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej istniejące zagospodarowanie działki sieciami (służącymi do zaspokojenia potrzeb okolicznych sąsiadów, w tym skarżących) oraz budynkiem jednorodzinnym parterowym z poddaszem użytkowym, przylegającym do ściany w ostrej granicy do istniejącego budynku na działce nr ew. [...], w ocenie Wojewody [...], istnieje szczególnie uzasadniony przypadek dla wyrażenia zgody na odstępstwo od przepisów techniczno - budowlanych tj. § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Podniesiono, że budowa garażu w żaden sposób nie narusza interesów osób trzecich, pozostaje bez negatywnego wpływu na nieruchomości sąsiednie i nie ogranicza dowolnego dysponowania i korzystania przez sąsiadów z własnych nieruchomości, przez co czyni ją zgodną z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego.
Projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów położonych na działkach sąsiednich nr ew. [...] i [...] związanych z dostępem światła (§ 60 ww. rozporządzenia). Istniejące relacje rzucanego cienia od istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...] na działki sąsiednie, zmienione zostają poprzez wprowadzenie projektowanej bryły garażu tylko w znikomym zakresie, nie naruszając § 13 ww. rozporządzenia.
Wojewoda zaznaczył, że obecnie stan prawny uległ zmianie, albowiem na terenie objętym przedmiotową inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi K., S., J. i K., przyjęty uchwałą Rady Gminy S.Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. § 8 ust. 3 pkt 7 planu dopuszcza sytuowanie zabudowy ze ścianą bez otworów przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5m od tej granicy.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli W. B.i J. F., który dochodząc uchylenia decyzji organów obu instancji, zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:
- - art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego, poprzez brak identyfikacji projektu budowlanego podlegającego zatwierdzeniu:
- - art. 35 ust. 1-4 Prawa budowlanego, poprzez brak nałożenia na inwestora obowiązków usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym;
- - art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 kpa, poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności dotyczących zgodności usytuowania obiektu budowlanego z przepisami.
Skarżący podnieśli, że Wojewoda w swojej decyzji kasatoryjnej z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...] wskazał szereg wadliwości projektu budowlanego. Zatem po uchyleniu tej decyzji przez Sąd wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014 r. organ zobowiązany był do uzupełnienia materiału dowodowego w toku postępowania odwoławczego i z obowiązku tego się nie wywiązał przed wydaniem obecnie zaskarżonej decyzji, ponieważ w treści swojej nie odnosi się do kwestii wadliwości projektu budowlanego, omówionych w poprzedniej swojej decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r.
Skarżący wskazali, że projekt budowlany z 2012 r. nie został oznaczony przez organ jako załącznik do decyzji udzielającej pozwolenia na budowę - co uniemożliwia jego identyfikację.
Zdaniem skarżących projekt zagospodarowania terenu inwestycji zarówno w części rysunkowej, jak i opisowej nie spełnia wymogów § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. Część rysunkowa nie została sporządzona na oryginale bądź potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zaś projekt budowlany przedłożony do zatwierdzenia nie zawiera opisu technicznego sporządzonego zgodnie z §1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z dnia z dnia 3 lipca 2003 r.
Zarzucono organowi nie odniesienie się do ekspertyzy technicznej. Poza tym wątpliwości co do jej wiarygodności budzi fakt, że sporządził ja ojciec inwestorki.
W skardze podniesiono, że inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym, ponieważ § 8 pkt 3.7 planu dopuszczający sytuowanie zabudowy przy granicy działki lub w odległości nie mniejszej niż 1.5 m od granicy - nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Dla dobudowy garażu właściwe są przepisy § 8 pkt 3.8 planu, które określają przypadki kiedy i co wolno budować w granicy działki i gdzie nie przewiduje się dobudowy. Skarżący podkreślili, że przepis § 8 ust. 3 pkt 7 planu jest normą o charakterze ogólnym, który w § 8 ust. 3 pkt 8a i b doznaje uszczegółowienia w zakresie usytuowania określonych budynków. Mający zastosowanie do stanu faktycznego występującego w niniejszej sprawie § 8 ust. 3 pkt 8"b" zezwala na dobudowę do istniejącego na działce sąsiedniej budynku, usytuowanego w granicy działki - budynku o tej samej funkcji i gabarytach.
Skarżący z uwagi na motywy zawarte w wyroku WSA z dnia 13 kwietnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1668/05 zakwestionowali również wydaną zgodę na odstępstwo, gdyż ich zadaniem w sprawie nie zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi jest decyzja z Wojewody [...] z [...] maja 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I-ej instancji, która zatwierdzono projekt budowlany i zezwolono na dobudowę garażu do istniejącego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce Nr [...] w K. Decyzja ta została wydana w toku postępowania toczącego się od roku 2003 r.
W dniu [...] kwietnia 2005 r. Starosta [...] zatwierdził przedłożony projekt budowlany i i udzielił pozwolenia na dobudowę garażu. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ II - ej instancji, a następnie uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1668/05.
W Sąd przy ponownym rozpoznaniu sprawy nakazał zbadać w sprawie zasadność udzielonej zgody na odstępstwo oraz zbadać zasadność zarzutu zacienienia pomieszczeń mieszkalnych w kontekście ewentualnego naruszenia § 13 rozporządzenia wykonawczego.
Po wyroku, w toku postępowania, organ I –ej instancji w dniu [...] stycznia 2013 r. wydał kolejną decyzję zatwierdzająca projekt budowlany i zezwalająca na dobudowę garażu do istniejącego budynku mieszkalnego, zlokalizowanego na działce Nr [...] w K. Decyzja ta została następnie uchylona decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r., który nakazał w sprawie sprawdzenie dokumentacji projektowej pod kątem jej kompletności i prawidłowości.
Skargę na powyższą decyzję rozpoznał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 stycznia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1948/13, który uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i nakazał rozpoznanie sprawy przez organ II –ej instancji podkreślając, iż organ ma wystarczający materiał do wydania rozstrzygnięcia, a jeśli widzi konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, to może uczynić to we własnym zakresie. Nadto wskazano, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r. nie została uchylona ze względu na daleko idące braki w dokumentacji projektowej ale ze względu na ponowną analizę zastosowania art. 9 Prawa budowlanego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
W decyzji z dnia [...] maja 2014 r. ponownie rozpatrując sprawę Wojewoda [...] odwołał się do dotychczasowego przebiegu postępowania i wskazał, że inwestorzy wypełnili wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego oraz art. 35 Prawa budowlanego i uzyskali zgodę na odstępstwo, co czyni przedmiotową inwestycję zgodną z przepisami prawa. Inwestycja nie narusza postanowień planu zagospodarowania przestrzennego.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji, iż została ona wydana w oparciu o nieprawidłową dokumentacje projektową, czym naruszono art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego.
Zdaniem Skarżących załączony projekt zagospodarowania przestrzennego nie został sporządzony zgodnie z § 8 ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, a część rysunkowa nie została sporządzona na kopii aktualnej mapy przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.
Podnosi się także, iż w dokumentacji brak jest opisu technicznego sporządzonego zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, brak jest oświadczenia projektanta z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, brak jest informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 1 pkt b Prawa budowlanego.
W ocenie Sądu rozpatrując sprawę ponownie należy mieć na uwadze przepis art. 153 p.p.s.a. wytyczne zawarte w wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2006 r. oraz wyroku tego Sądu z dnia 30 stycznia 2014 r.
Badając zarzuty w odniesieniu do naruszenia art § 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego wskazać należy, że zgodnie z tym przepisem "Projekt architektoniczno- budowlany powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową". Przedłożona dokumentacja architektoniczno - budowlana zawiera część opisową projektu, która nie była kwestionowana przez Sądu w 2006 r.
Zarzuca się także, że w projekcie brak jest oświadczenia projektanta z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Jednakże podkreślić należy, iż w toku postępowania (przez 9 lat) brak ten nie został przez organ dostrzeżony. Braku tego nie nakazał uzupełnić badający projekt Sąd w wyroku z dnia 13 kwietnia 2006 r. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie – brak oświadczenia projektanta z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego – stwierdzony po upływie 9 lat od sporządzenia projektu dobudowy garażu, nie może prowadzić do uchylenia decyzji, zwłaszcza, że jak wskazał organ, to projektant ponosi nadal odpowiedzialność za prawidłowość sporządzenia projektu.
W skardze Skarżący podnoszą, iż sporządzona w 2013 r. na podstawie art. 206 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego ekspertyza techniczna rozbudowywanego budynku mieszkalnego została sporządzona w sposób nieprawidłowy, gdyż nie zawiera dokładnych wyliczeń, a dodatkowo jej autorem jest ojciec p. M.i G. – inwestorki, co także budzi wątpliwości odnośnie jej prawidłowości.
Wskazać należy, że przepis § 206 rozporządzenia wykonawczego nie wskazuje, w jaki sposób powinna być sporządzona ekspertyza. Stanowi bowiem, że " w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5 (wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie innego budynku), budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku.
W ocenie Sądu zarzutu tego nie można uznać za słuszny. Ekspertyza została podpisana przez osobę mającą wiedzę i odpowiednie uprawnienia, która za sporządzoną ekspertyzę ponosi odpowiedzialność. Przepisy prawa administracyjnego nie zabraniają osobie najbliższej dla Wnioskodawcy sporządzać projektów i ekspertyz. Brak opisania takiej ekspertyzy " jako załącznika do decyzji projektu budowlanego" także nie może stanowić przesłanki do uznania jej za nieprzydatną. Została bowiem złożona na wezwanie organu w konkretnej zidywidualizowanej sprawie.
W ocenie Sądu zarzut nieuzupełnienia dokumentacji w części rysunkowej należy także uznać za chybiony. Przypomnieć należy, że jak wynika z akt postępowania, w toku toczącego się od 2003r. postępowania administracyjnego organ wezwał wnioskodawcę (w dniu 2 marca 2005 r.) do sporządzenia projektu zagospodarowania działki oraz dołączenia części opisowej do projektu zagospodarowania działki. Dokumentacja ta została uzupełniona. W aktach sprawy znajduje się opisany jako załącznik do decyzji z [...] kwietnia 2005 r. projekt budowlany, który zawiera dołączoną do projektu mapę sytuacyjno – wysokościową wydaną przez Przedsiębiorstwo Usług Geodezyjnych i Geotechnicznych "G." Sp z o.o. sporządzoną w skali 1:500 dla celów projektowych z miesiąca kwietnia 2003r. Mapa ta została jednak uznana za dokumentującą stan prawny na gruncie, albowiem została ostemplowana i opisana ponownie przez pracownika PUGiG "G.". Na mapie znajduje zapis "Potwierdzam aktualność mapy w zakresie ABCD" na dzień 16.03.2005" oraz podpis i pieczęć pracownika - technika geodety J.B.
W skardze Strona Skarżąca kwestionuje także zgodność projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi K., S., J. i K. uchwalonym przez Radę Gminy S.w dniu 07.04.2011 r., twierdząc, że dla projektowanej inwestycji właściwy jest przepis § 8 pkt 3.8 planu, który określa przypadki kiedy i co wolno budować w granicy działki i gdzie nie przewiduje się dobudowy.
W ocenie Sądu powyższy zarzut nie jest uzasadniony.
Przypomnieć należy, jak słusznie wskazał organ, z uchwały Nr [...] Rady Gminy S.z dnia [...] czerwca 2011 r. w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego gminy S.wynika, że plan dopuszcza lokalizowanie funkcji garażowej i gospodarczej w bryle budynku mieszkalnego; dopuszcza także sytuowanie garaży i budynków gospodarczych poza bryłą budynku mieszkalnego w przypadku grupowania ich przy granicach działek. Plan dopuszcza także w § 8 ust. 3 pkt 7 także sytuowanie zabudowy ze ścianą bez otworów przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy.
Projektowana inwestycja te właśnie wymogi spełnia.
Skarżący podnoszą, że w sprawie winien mieć zastosowanie § 8 ust.3 pkt 8 lit b Uchwały, który uszczegóławia, ich zdaniem, wyżej cytowany § 8 ust. 3 pkt 7 Uchwały. W ocenie Sądu Skarżący nie mają racji. Przepis § 8 ust. 3 pkt 8 stanowi, że "usytuowanie następujących budynków lub ich elementów uznaje za wynikające z ustaleń planu:
- a) nadbudowę lub przebudowę istniejącego budynku usytuowanego przy granicy działki, której celem jest wymiana dachów lub stropodachów na dachy o spadku 20 -60 stopni,
- b) dobudowę do istniejącego na działce sąsiedniej budynku, usytuowanego w granicy działki - budynku o tej samej funkcji i gabarytach,
- c) budowę jednego segmentu budynku mieszkalnego jednorodzinnego bliźniaczego, jeżeli ze względu na wymiary działki niemożliwe jest zbudowanie go jako wolnostojącego.
W ocenie Sądu, wskazany przez Skarżących przepis § 8 ust. 3 pkt 8 lit b stanowi o możliwości dobudowy do istniejącego na działce sąsiedniej budynku, a nie jak to ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, dobudowy budynku do budynku posadowionego na działce własnej inwestora. Przepis ten, zatem nie może być uszczegółowieniem § 8 ust. 7 Uchwały.
Kolejnym zarzutem skargi jest brak wykazania przez organ, że w sprawie w sprawie zachodzi przypadek szczególnie uzasadniony w rozumieniu art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego, który uzasadniałby udzielenie zgody na odstępstwo.
Przypomnieć należy ponownie, że postępowanie w sprawie toczy się w istocie od 2003 r. W roku 2005 Starosta [...] wystąpił do Ministra Infrastruktury o wyrażenie zgody na odstępstwo, albowiem przepis § 12 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego w dacie wystąpienia stanowił, że "sytuowanie ściany budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy, jeżeli:
- 1) wynika to z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo
- 2) nie jest możliwe zachowanie odległości, o której mowa w ust. 1 pkt 2, ze względu na rozmiary działki.
W uzasadnieniu wniosku Starosta wskazał, iż szczupłość działki, uzbrojenie terenu, a także okoliczność, że inwestor nabył działkę z rozpoczętą budową i nie miał wpływu na sytuowanie budynku mieszkalnego, są przyczyną dla której wnosi o udzielenie zgody.
W piśmie z dnia 16 lutego 2005 r. Minister Infrastruktury przychylił się do wniosku i wyraził zgodę na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego, pod warunkiem poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu interesów osób trzecich.
Organ rozpatrując sprawę zbadał, w ocenie Sądu należycie wskazaną wyżej okoliczność. Wskazał, że działka inwestora położona w Kwirynowie jest działką narożną, graniczącą z liniami dwóch ulic. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyznaczając nieprzekraczalne linie zabudowy uniemożliwia racjonalne zlokalizowanie garażu w innym miejscu. Wskazał także, że kształt działki – jej szczupłość uniemożliwia usytuowanie projektowanego garażu w innym miejscu. Przez działkę inwestycyjną przebiegają także media zewnętrzne tj. gaz i woda, obsługujące nieruchomości Skarżących i inne. Organ wskazała także, że sporządzona ekspertyza zacienienia potwierdza, że projektowana inwestycja tylko w znikomym stopniu zacienia działki sąsiednie. Powyższe nie oznacza jednak, że dochodzi do naruszenia § 13 rozporządzenia, albowiem powyższa inwestycja nie zacienia pomieszczeń mieszkalnych ani użytkowych znajdujących się na tych działkach.
Biorąc pod uwagę zagospodarowanie działki sieciami oraz usytuowanie budynku rodzinnego na działce przylegającego do ściany w ostrej granicy do istniejącego budynku na działce nr [...] Wojewoda także uznał, że istnieje szczególnie uzasadniony przypadek dopuszczający udzielenie zgody na odstępstwo.
Jak wynika z materiału dowodowego Skarżący (F.) w toku postępowania wskazywali, że nie zgadzają się na realizację inwestycji, albowiem w ich ocenie w sprawie dojdzie do sytuacji, w której teren rekreacyjny zostanie zabudowany nieruchomościami tracąc swoje walory. Skarżący – Państwo B. także nie zgadzają się z projektowaną inwestycją wskazując, że ulica M. w K. jest jedną z najładniejszych ulic w okolicy. Na skutek starań władz uzyskano takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno – gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Dobudowa garażu w jego projektowanym kształcie i formie powstały ład zaburzy.
Brak zgody państwa B. na projektowaną inwestycję istnieje od chwili złożenia wniosku. Jak wynika z materiału dowodowego. W dniu 20 października 2003 r. Państwo B. podnieśli, iż "Niemałym nakładem sił i pieniędzy założyliśmy ogród. Dokonaliśmy nasadzeń wielu roślin – drzewek, krzewów, kwiatów itp., otoczyliśmy ochroną istniejące rośliny (np. imponujących rozmiarów włoski orzech, z którego pożytków korzystamy z sąsiadami z działki [...])....Tę harmonię burzy nam planowana przez sąsiada budowa garażu w granicy działki...Co z naszym spokojem i wypoczynkiem? Jaki będzie relaks pod litą ścianą o długości 12m i wysoką prawie na 3,5 m."
Organ II – ej instancji odniósł się do tych zarzutów i zasadnie wskazał, że działki na których powstać ma inwestycja mają charakter działek budowlanych, przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe – jednorodzinne, a nie rekreacyjnych. Powyższe oznacza, że służą one nie tylko zaspokajaniu potrzeb "rekreacyjnych", ale ich funkcją jest zapewnienie możliwości budowy w celu realizacji potrzeb mieszkaniowych lub usługowych w zależności od ich przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
Wyjaśnić także należy, że aktualne brzmienie przepisu § 12 rozporządzenia wykonawczego jest inne niż w 2005 r., albowiem rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 marca 2009 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2009, Nr 56 poz.461) zmieniona została treść w/wym przepisu, który aktualnie stanowi, że "Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu."
Jednocześnie wskazać należy, że jak wynika z § 2.w/wym rozporządzenia zmieniającego "Przepisów rozporządzenia nie stosuje się, jeżeli przed dniem jego wejścia w życie:
- 1) został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów;
- 2) zostało dokonane zgłoszenie budowy lub wykonania robót budowlanych w przypadku, gdy nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę.
W sprawie wniosek o pozwolenie na budowę został opracowany na podstawie dotychczasowych przepisów, a zatem przepis rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania nie może mieć zastosowania w sprawie.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.