Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania L. F., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012r. Nr 20/2012, znak: [...]; odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]maja 2008r., Nr [...], znak: [...]; (sprostowanej postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2008r., znak: [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], pozwolenia na budowę wieży antenowej z systemem RTV o konstrukcji stalowej H-136,1 m npt, budynku technicznego i przyłącza energetycznego na działce nr [...] w obrębie wsi [...] gm. [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Z akt postępowania wynika, że inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a inwestycja jest zgodna z obowiązującym na tym terenie planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2006r.
Obszar oznaczony symbolem [...], na którym położona jest działka inwestycyjna, to teren z podstawowym przeznaczeniem pod zakłady produkcyjne, działalność usługową, rzemieślniczą, a także jako tereny dla baz, składów i magazynów oraz handlu, hurtowni i gastronomi z urządzeniami towarzyszącymi (§ 51 ust. 1 planu miejscowego). Na terenie tym dopuszcza się również urządzenia infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych (§ 51 ust. 3 pkt 2)
Następnie organ wyjaśnił, że zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r., Nr 257, poz. 2573) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji, przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko wymagającymi sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko są instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii emitującej pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:
- a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
- b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
- c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
- d) nie mniej niż 20.000 W. Natomiast zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia z dnia 9 listopada 2004 r., przedsięwzięciami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko mogącymi wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko są instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w §2 ust. 1 pkt 7 z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:
- a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
- b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
- c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
- d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
- e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
- f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
- g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż psi głównej wiązki promieniowania tej anteny.
Przedstawiając powyższe organ wskazał, że w aktach postępowania zakończonego wydaniem pozwolenia na budowę z dnia [...] maja 2008r. znajduje się kwalifikacja spornego przedsięwzięcia dotycząca konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, sporządzona przez biegłą z listy Wojewody [...] w zakresie sporządzania oceny oddziaływania na środowisko – mgr. M. M. (świadectwo Nr [...]).
Z przedłożonej opinii wynika, że inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i w związku z tym nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
Odnosząc się do zarzutów odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883), w przypadkach częstotliwości pola elektromagnetycznego mieszczącej się w przedziale od 300 MHz do 300 GHz, gęstość pola w miejscu dostępnym dla ludności jest dopuszczalna na poziomie nieprzekraczającym 0,1 W/m2.
Zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, przewidywany obszar występowania pól elekromagnetycznych o wartości przekraczającej 0,1 W/m2 znajduje się w wolnej, niedostępnej dla ludzi przestrzeni. Pole o ponadnormatywnej wielkości zlokalizowane jest na wysokości ponad 90 m npt. - nie będzie dostępne dla ludzi i elementów środowiska na powierzchni ziemi otaczającej wieże. Maksymalna wysokość zabudowy w promieniu 300 m wynosi poniżej 20 m."
Organ nadto wskazał, że wbrew wątpliwościom skarżącego rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, ma zastosowanie w niniejszej sprawie gdyż akt prawny utracił moc obowiązującą z dniem 15 listopada 2010r., natomiast zaskarżona decyzja Starosty Ostrołęckiego wydana została w dniu [...] maja 2008r.
Niezasadny jest także zarzut naruszenia przepisów ustawy z dnia 28 marca 2003r., o transporcie drogowym. Z projektu zagospodarowania działki wynika, że wieża antenowa z systemem RTV oraz projektowany budynek techniczny usytuowane są w odległości nie naruszającej art. 53 ust. 2 cyt. ustawy.
Nie doszło także do naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w szczególności § 12 ust. 1 pkt. 4.
Podsumowując dokonaną analizę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że brak jest podstaw do uchylenia bądź zmiany decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] maja 2008r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wieży antenowej, budynku technicznego i przyłącza energetycznego na działce nr [...] we wsi [...], gdyż decyzja ta nie jest dotknięta kwalifikowaną wadliwością, o której stanowi art. 156 § 1 kpa.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł L. F. zarzucając jej naruszenie:
- 1) art. 107 § 3 Kpa w związku z art. 35 ust 1 pkt. 1 ustawy prawo budowlane poprzez uznanie, iż wieża antenowa jest zaliczona do urządzeń infrastruktury technicznej i tym samym nie jest obiektem budowlanym oraz brak wyjaśnienia znaczenia określenia "charakter lokalny",
- 2) art. 6 kpa w związku z art. 7 Konstytucji RP poprzez wskazanie, jako podstawy prawnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 oku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko bez określenia, jakie konkretny przepisy wskazanego rozrządzenia stosował organ wydający pozwolenie na budowę,
- 3) § 4 rozporządzenia cytowanego Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. poprzez jego nie zastosowanie i tym samym pominięcie zjawiska kumulacji pola elektromagnetycznego w środowisku,
- 4) art. 8 w związku z art. 84 kpa w powiązaniu z art. 2 Konstytucji poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie opinię sporządziła biegła w sytuacji, w której inwestor przedłożył prywatną opinię.
- 5) art. 8 w związku z art. 107 § 3 kpa poprzez nie zbadanie jak organ wydający pozwolenie na budowę samodzielnie zakwalifikował inwestycję, jako niewymagającą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasadzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację przedstawiona w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r, poz. 270 dalej p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że zaskarżona decyzja, którą odmówiono stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji z dnia [...] maja 2008r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, wydana została w nadzwyczajnym postępowaniu administracyjnym o stwierdzenie nieważności decyzji.
Postępowanie to jest postępowaniem samodzielnym odrębnym od postępowania, w którym wydana została kontrolowana decyzja, oparte o odrębną podstawą prawną i nie może służyć ponownemu, merytorycznemu rozpoznaniu sprawy zakończonej decyzja ostateczną.
Organ nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zamknięty materiał dowodowy, weryfikuje samo orzeczenie. Organ administracji orzekający w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest związany wnioskiem strony i z urzędu musi zbadać, czy zakwestionowana decyzja nie jest dotknięta chociażby jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a.
Zgodzić się trzeba, iż biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy pierwszoplanowe znaczenie ma ocena kontrolowanej decyzji z punktu widzenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jako wydanej "bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa". W orzecznictwie sądowym dotyczącym pojęcia rażącego naruszenia prawa podkreśla się, iż naruszenie prawa kwalifikowane będzie jako rażące, jeżeli następuje oczywista sprzeczność pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, a treścią przepisu prawnego stanowiącego podstawę tego rozstrzygnięcia. Rażące naruszenie prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej występuje w przypadku, w którym treść przepisu prawnego, którego naruszenia dopuścił się organ może zostać ustalona bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych.
Kolejną przesłanką jest niemożliwość zaakceptowania, z punktu widzenia praworządności, skutków społeczno-gospodarczych naruszenia prawa. Przy ocenie czy naruszenie prawa można zakwalifikować jako rażące znaczenie ma także charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne i gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja (por. wyrok NSA z 20 września 2009r., sygn. akt I OSK 1729/07 niepubl.)
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszego postępowania zaaprobować należy stanowisko Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdzające brak kwalifikowanej wadliwości decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2008r.
Kontrolowaną decyzją zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę wieży antenowej RTV, budynku technicznego i przyłącza energetycznego na działce nr [...] we wsi [...] gm. [...].
Stosownie do art. 35 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania pozwolenia na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego na właściwym organie spoczywa obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska, a także, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi.
Organ miał obowiązek sprawdzić także kompletność projektu budowlanego oraz posiadanie wymagających pozwoleń i uzgodnień.
Sąd podziela stanowisko organu nadzoru przedstawione w zaskarżonej decyzji, iż postępowanie poprzedzające pozwolenie na budowę było prawidłowe, a decyzja z dnia [...] maja 2008r. odpowiada prawu.
Z uzasadnienia kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji wynika, że organ architektoniczno – budowlany rozważył i ocenił projekt budowlany w aspekcie wymogów ochrony środowiska i w oparciu o przedłożona opinię sporządzone przez biegłego posiadającego stosowne uprawnienia uznał, że projektowane przedsięwzięcia nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
W tym miejscu odnieść należy się do zarzutu skargi dotyczącego " prywatnego charakteru" przedłożonej przez inwestora opinii, która w związku z tym nie mogła stanowić dowodu w postępowaniu.
Zarzut ten jest całkowicie nietrafny.
Stosownie do art. 75 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych, oględziny. Organ administracyjny zaś ma obowiązek wyczerpująco zebrać i rozpatrzeć cały materiał dowodowy, który podlega jego ocenie. Ta ocena w niniejszej sprawie została prawidłowo przeprowadzona. Przedłożona opinia została sporządzona przez osobę posiadającą wymagane w danej specjalności uprawnienia i nie może być kwestionowana tylko z tego powodu, że wykonana została na zamówienie inwestora.
Prawidłowe jest także stanowisko organu nadzoru wskazujące, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego gm. [...] uchwalonego uchwałą Rady Gminy z dnia [...] grudnia 2006r.
Nie mógł także być uwzględniony zarzut naruszenia art. 6,8 i 107 § 3 kpa poprzez m. in. pominiecie zjawiska kumulacji pola elektromagnetycznego i oparcie się na przedłożonej w postępowaniu zwykłym opinii biegłego. Zarzuty te, zmierzające w istocie do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, nie mogą odnieść zamierzonego skutku w postępowaniu nadzwyczajnym.
Podsumowując powyższe Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organu co do braku kwalifikowanej wadliwości decyzji z dnia 19 maja 2008r., która nie jest także dotknięta żadną z pozostałych wad określonych w art. 156 § 1 Kpa.
Z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.