Uzasadnienie
Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.
Decyzją z dnia [...] maja 2010r., nr [...]., wydana na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] nakazał T. W. usuniecie stwierdzonych nieprawidłowości tj. kolizji drzew i krzewów rosnących w strefie kontrolowanej czynnego gazociągu stalowego przy ul. A. [...] w W., poprzez przebudowę gazociągu zgodnie z projektem budowlanym (szczegółowo opisanym).
Do przeprowadzenia postępowania w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane organ został zobowiązany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 13 marca 2008r., sygn. akt VII SA/Wa 2241/07.
J. R. pismem z dnia 26 lipca 20101r., wystąpił o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2011r., nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji objętej ww. wnioskiem.
Organ stwierdził, że w odniesieniu do decyzji opartej o przepis art. 66 ustawy Prawo budowlane J. R. nie jest podmiotem uprawnionym do żądanie stwierdzenia jej nieważności z uwagi na brak interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane stroną jest wyłącznie właściciel lub zarządca obiektu budowlanego, który zgodnie z przepisem art. 61 jest zobowiązany do utrzymania obiektu budowlanego.
Ponadto, organ wskazał, że działka o nr ew. [...], której jednym ze współwłaścicieli jest J. R. położona przy ul. A. [...] w W. nie graniczy bezpośrednio z działką pod nr [...] przy tej ulicy, oznaczoną nr ew. [...], stanowiącą własność T. W. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] maja 2011r., znak [...] utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzje [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2011r.
W uzasadnieniu decyzji organ w pełni podtrzymał, jako zasadną, argumentację organu pierwszej instancji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł J. R., dochodząc uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wskazał na naruszenie przepisów art. 157§ 3 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i 28 k.p.a. w zw. z art. 66 ustawy Prawo budowlane przez odmowę wszczęcia postępowania w okolicznościach braku pełnego zbadania, czy skarżący należy do osób posiadających interes prawny w kwestionowaniu decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności oraz błędne ustalenie, że w sprawie krąg stron określa przepis art. 61 ustawy Prawo budowlane.
W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że decyzja, której stwierdzenia nieważności dochodzi nie została oparta na przepisie art. 66 ustawy Prawo budowlane, a T. W. nie był inwestorem gazociągu, ani jego właścicielem. T. W., został uznany za sprawce samowoli w postaci nasadzeń w strefie gazociągu, zatem decyzja podjęta została nie w oparciu o art. 66 ustawy Prawo budowlane, a w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane.
Zdaniem skarżącego w sprawie organy powinny zbadać nie wskazaną przez organ, a faktyczną podstawę prawną decyzji, objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, sygn. akt II GSK 433/09 zgodnie z którym, gdy przesłanki istnienia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego wymagają dokonania szeregu ustaleń, obejmujących ustalenie ewentualnego wpływu decyzji, której stwierdzenia nieważności domaga się wnioskodawca właściwy organ zobligowany jest do wszczęcia postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez Sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa, zapadły na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. obowiązującego w dacie orzekania.
Zgodnie z dyspozycja ww. przepisu odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następowała w drodze decyzji.
Przepis ten został uchylony ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r., o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 10 stycznia 2011 r.), która weszła w życie 11 kwietnia 2011r.
Zgodnie z przepisem art.
3. ww ustawy w sprawach, w których do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy została wydana decyzja, a zgodnie z przepisami ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, powinno być wydane postanowienie, właściwą formą załatwienia sprawy jest decyzja.
Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, stąd prawidłowo wydano mimo, że już po zmianie przepisu art. 157 k.p.a. zaskarżony akt w formie decyzji.
Sąd stwierdza, w okolicznościach niniejszej sprawy, że zasadnie doszło do odmowy wszczęcia postępowania.
Objęta wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzja zapadła w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane. Ustalenie organu w tym zakresie nie jest, wbrew twierdzeniom skarżącego, wadliwe. Wynika ono z literalnie wskazanej w decyzji podstawy prawnej, ponadto z faktu, że organ zobowiązany został do orzeczenia w tym trybie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 13 marca 2008r., w sprawie o sygnaturze akt VII SA/Wa 2241/07.
Sąd w pełni podziela argumentacje organów, że w odniesieniu do decyzji wydanej w trybie wynikającym z art. 66 ustawy Prawo budowlane, skarżący nie ma przymiotu strony w postępowaniu zmierzającym do stwierdzenia jej nieważności.
W świetle utrwalonego orzecznictwa i wykładni przepisu art. 66 i art. 61 ustawy Prawo budowlane, stroną postępowania w tym trybie jest wyłącznie właściciel nieruchomości i jej zarządca. Inny podmiot zainteresowany funkcjonowaniem obiektu w tego typu sprawie posiada wyłącznie interes faktyczny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).