Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 listopada 2009 r., wydanym w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 1742/09, po rozpoznaniu skargi T. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2008 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej w pkt I uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; w pkt II stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Ponadto Sąd, w pkt III wymienionego wyroku zasądził od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej T. S. kwotę 2510 zł (dwa tysiące pięćset dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Skarżąca T. S. złożyła zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 23 listopada 2009 r. w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zawarte w ww. wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 10 czerwca 2010 r., wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 261/10, po rozpoznaniu wymienionego zażalenia, uchylił pkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1742/09, w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego i przekazał w tym zakresie sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Rozpoznając wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zauważyć należy, iż stosownie do treści art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – zwanej dalej ppsa - strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie z treścią art. 200 wymienionej ustawy w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego, w myśl art. 205 § 2 ustawy ppsa, zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Zgodnie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6 rozporządzenia. Stosownie do § 6 pkt 5 rozporządzenia stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 10. 000 zł do 50. 000 zł – 2.400 zł.
Biorąc pod uwagę, iż w przedmiotowej sprawie w związku z uwzględnieniem skargi przez Sąd pierwszej instancji, czynności radcy prawnego objęły sporządzenie skargi oraz reprezentowanie strony skarżącej na rozprawie, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy ppsa, Sąd postanowił o zasądzeniu od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz T. S. kwoty 3900 zł (trzy tysiące dziewięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na kwotę tę składa się uiszczony przez skarżącą wpis w kwocie 1500 zł oraz kwota 2400 zł stanowiąca wynagrodzenie radcy prawnego.
Odnosząc się do wniosku strony skarżącej reprezentowanej przez radcę prawnego T. K., zawierającego żądanie zasądzenia zwrotu kosztów postępowania przed Sądem II instancji, Sąd zauważa, iż wniosek ten jest bezprzedmiotowy, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 listopada 2009 r., wydanym w sprawie sygn. akt II OSK 1298/09, przesądził o braku możliwości zasądzenia w niniejszej sprawie zwrotu kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Sądem II instancji.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji, na podstawie powołanych powyżej przepisów.