Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 listopada 2015 r. przyznano A. M. prawo pomocy poprzez ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w Warszawie pełnomocnikiem skarżącej wyznaczyła r.pr. A. H..
R.pr. A. H. złożyła w imieniu A. M. pismo z dnia 17 lutego 2016 r., stanowiące uzupełnienie skargi, w którym jednocześnie wniosła o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Postanowieniem z dnia 13 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. M. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r.
W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W odniesieniu do radców prawnych powyższe zasady od dnia 2 listopada 2016 r. określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715). Jednakże na mocy § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W związku z powyższym zawarty w piśmie z dnia 17 lutego 2016 r. wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej należało rozpoznać w oparciu o rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805).
Stosownie do treści § 3 rozporządzenia z 22 października 2015 r. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zawiera oświadczenie, że opłata nie została zapłacona w całości lub w części (również w powołanym na wstępie rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. zawarty został § 3 w takim samym brzmieniu).
Wynika z tego, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi, konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści. Takie oświadczenie pozwala bowiem określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. akt II GZ 133/09 LEX nr 563521). Oświadczenie, że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości lub w części jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 stycznia 2015 r. sygn. II OZ 17/15 LEX nr 1640576, z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. I OZ 390/08 LEX nr 493827, z dnia 28 sierpnia 2008 r. sygn. I OZ 615/08 LEX nr 527807).
Warto jednocześnie zauważyć, że z brzmienia § 3 ww. rozporządzenia wynika, że sama treść żądania zawierająca zawarte w tym przepisie sformułowanie: "nieopłaconej pomocy prawnej" nie może być utożsamiana ze złożeniem oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy wskazać należy, że zawarty w piśmie z dnia 17 lutego 2016 r. wniosek o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zawiera oświadczenia, o którym mowa w powołanym przepisie.
Z uwagi na powyższe, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.