Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), nakazał H. i A. S. przedłożenie określonych dokumentów dotyczących budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej - w terminie do dnia 30 września 2004r.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2004r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, po rozpoznaniu odwołania A. S. - utrzymał w mocy w części merytorycznej decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] czerwca 2004r. Nr [...], oraz uchylił w/w decyzję w części dotyczącej terminu wykonania decyzji i orzekł o nowym terminie wykonania nałożonego obowiązku do dnia 30 listopada 2004r.
Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności w/w decyzji Nr [...] wystąpił A. S..
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2005r. znak: [...], na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 Kpa, po rozpatrzeniu w/w wniosku - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004r. Nr [...].
W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 Kpa organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Ma to miejsce wtedy gdy organ odwoławczy w wyniku rozpoznawania sprawy nie podziela całego stanowiska organu I instancji. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiotowej sprawie zachodzi właśnie taka okoliczność.
W związku z powyższym, brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej przedłożenie określonej dokumentacji. Wydanie w/w decyzji nastąpiło na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, w sytuacji istotnego odstąpienia inwestora od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę.
Jak wynika z akt sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2003r. Nr [...] wniósł sprzeciw w sprawie przystąpienia do użytkowania, argumentując powyższe odstępstwami od warunków decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ nadzoru stopnia powiatowego wskazał, że przerwanie budowy nastąpiło na okres dłuższy niż dwa lata. Ponadto budowa szklarni przydomowej prowadzona była bez wymaganego prawem dziennika budowy. W tej sytuacji konieczne było przeprowadzenie postępowania naprawczego w oparciu o art. 51 ustawy prawo budowlane.
Decyzją z dnia [...] listopada 2005r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpoznaniu wniosku A. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy własną decyzję.
W uzasadnieniu organ powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji pierwszo-instancyjnej. Natomiast odnosząc się do zarzutu podniesionego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż przerwa w budowie nie trwała 2 lata, ponieważ budowa była prowadzona systemem gospodarczym, organ wskazał, iż o fakcie prowadzenia budowy decydują wpisy w Dzienniku Budowy. Z dziennika wynika natomiast, iż budowa został przerwana na okres dłuższy niż dwa lata.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. S., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszo-instancyjnej, jako wydanych z naruszeniem art. 8 i 107 § 3 Kpa.
W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 20 listopada 2003r. złożył zawiadomienie o zakończeniu budowy w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego [...]. W związku z w/w zgłoszeniem, organ wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2003r. Nr [...], którą doręczył skarżącemu w dniu 23 lutego 2004r. - po okresie 3 miesięcy od momentu zgłoszenia, a więc z naruszeniem terminu określonego w art. 54 prawa budowlanego. Wobec powyższego, zdaniem skarżącego decyzja Nr [...] nie wywarła skutków prawnych.
Ponadto wskazał, że postępowanie administracyjne, w zakresie nałożonego na niego obowiązku, przeprowadzone zostało z naruszeniem art. 59c i 59d prawa budowlanego, bowiem organ nadzoru budowlanego przeprowadził kontrolę po upływie około 6-ciu miesięcy od dnia doręczenia zgłoszenia, co winien uczynić w ciągu 21 dni, oraz nie pozostawił protokołu dla zainteresowanego mimo jego żądania. Skarżący informował Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przy piśmie z dnia 25 listopada 2004r. o fakcie, że w jednym protokole zostały dopisane następujące słowa: "z następującymi odstępstwami", których jego zdaniem w momencie podpisywania protokołu nie było.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Następnie wyrokiem z dnia 24 maja 2006r. sygn. akt VII SA/Wa 168/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2005r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej przedłożenie dokumentacji.
Po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej A. S. - Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 września 2007r. sygn. akt II OSK 1187/06 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał niniejszą sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
W związku z powyższy, na podstawie art. 185 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga A. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2005r. podlega ponownemu rozpoznaniu przez Sąd I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego w/w przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.
Zgodnie art. 153 w/w ustawy ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.
W związku z powyższym, że wyrokiem z dnia 11 września 2007r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok z dnia 24 maja 2006r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Sąd rozpoznając ponownie skargę A. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2005r. znak: [...] związany jest oceną prawną wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II OSK 1187/06.
Art. 134 § 1 w/w ustawy stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z zupełnie innych przyczyn niż w niej podniesione.
Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 Kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wyjaśnił w sposób nie budzący wątpliwości, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa, a ponadto nie uzasadnił należycie swojego stanowiska zgodnie z art. 107 § 3 Kpa.
W/w decyzje zostały wydane z w trybie stwierdzenia nieważności, który rządzi się swoimi prawami, ponieważ w tym postępowaniu organ nadzorczy orzeka wyłącznie w oparciu o przesłanki wymienione w art. 156 § 1 Kpa. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:
- 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,
- 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa,
- 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,
- 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie,
- 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,
- 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą,
- 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
Jednak przeprowadzone postępowanie administracyjne w ramach trybu stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej winno odpowiadać ogólnym zasadom postępowania administracyjnego wyrażonym m.in. w art. 7, 77 i 107 § 3 Kpa.
Zgodnie z art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Przytoczony wyżej przepis ustanawia zasadę prawdy obiektywnej, która stanowi naczelną zasadę Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z tą zasadą, organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. A więc zawarta w art. 7 Kpa zasada prawdy obiektywnej (materialnej), wyrażona również w innych przepisach Kodeksu, m.in. w art. 6, 10, 77 § 1, 80, ma fundamentalne znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ponieważ na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy organ administracyjny dokonuje jego subsumcji pod stosowną normę prawną. W ten sposób organ przesądza o powstaniu określonego obowiązku bądź prawa, a więc skutków prawnych, które dotyczyć będą wyłącznie faktów uznanych przez organ.
Ponadto art. 77 § 1 Kpa nakłada na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, obejmującego wszystkie jego części składowe, wszystkie środki dowodowe. A więc pominięcie, czy też zlekceważenie jakiegokolwiek dowodu, skutkuje wadliwością podjętej decyzji administracyjnej. Oznacza to, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy i podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2006r., sygn. akt I SA/Wa 432/06, publ. LexPolonica nr 1543146).
W przedmiotowej sprawie kluczowym jest ustalenie, czy organ administracyjny dokonał prawidłowej subsumcji stanu faktycznego pod stosowny przepis prawa budowlanego, a co za tym idzie, czy rzeczywiście brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr 361/2004.
Jak wynika z akt sprawy, bezsporne jest, że inwestor przerwał budowę spornego budynku na okres dłuższy niż 2 lata. Okoliczność ta wynika wprost z wpisów dokonanych w dzienniku budowy nr [...] (przedostatni wpis dokonano w dniu 31 lipca 1984r., natomiast kolejny w dniu 27 listopada 1991r., co wskazuje na przerwanie budowy na okres 6 lat i 4 miesiące).
Na w/w okoliczność faktyczną powołuje się również Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w swoich decyzjach wydanych w trybie stwierdzenia nieważności.
Jak wynika z akt sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zarówno w decyzji pierwszo-, jak i drugo-instancyjnej wskazał, że inwestor zrealizował sporny budynek z istotnymi odstępstwami od warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, za które uznał właśnie okoliczność przerwania budowy na okres więcej niż dwóch lat. Zdaniem organu nadzorczego, w związku z zaistnieniem powyższej okoliczności konieczne było przeprowadzenie postępowania naprawczego na podstawie art. 51 prawa budowlanego i dlatego kontrolowana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja z dnia [...] sierpnia 2004r. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana prawidłowo w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego.
Zdaniem Sądu, organ w stopniu nie wystarczającym wyjaśnił, czy przerwanie budowy na okres więcej niż dwa lata jest istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym na dzień [...] czerwca 2004r., a więc w dacie wydania decyzji Nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]).
W związku z powyższym, należy wskazać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszo-instancyjna zostały wydane z naruszeniem art. 107 § 1 Kpa, który stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Zgodnie za art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.
Na podstawie w/w przepisu organ nadzoru budowlanego przeprowadza postępowanie legalizacyjne w odniesieniu do obiektów, które zostały zrealizowane z istotnymi odstępstwami od decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis ten nie definiuje jednak pojęcia "istotnego odstąpienia", jednak poprzez wskazanie zawarte w art. 36a ust. 5, dokonując wykładni systemowej można ustalić, jak należy rozumieć pojęcie "istotnego odstąpienia", o jakim mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3.
W wyroku z dnia 23 stycznia 2003r., sygn. akt II SA/Po 693/01 Naczelny Sąd Administracyjny - Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu (publ. LexPolonica nr 360617) wskazał, że "istotne odstąpienie" w rozumieniu art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 2000r. Nr 106 poz. 1126 ze zm.) od zatwierdzonego projektu budowlanego należy uznać takie odstąpienie, które spowoduje zmianę ustalonych w decyzji warunków zagospodarowania terenu, zmianę przeznaczenia obiektu budowlanego, jego usytuowania oraz zmianę warunków określonych w art. 5 ustawy, a w przypadku pozwolenia na budowę, warunków w art. 36 ustawy, który to przepis normuje jakie obowiązki na inwestora musi nakładać decyzja o pozwoleniu na budowę.
Ponadto w wyroku z dnia 11 września 2007r. sygn. akt II OSK, który zapadł w niniejszej sprawie po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej A. S. - Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że jeżeli odstępstwo dotyczy zakresu objętego projektem zagospodarowania działki lub terenu, charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego i kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, zmiany zamierzonego sposobu użytkowania lub jego części, ustaleń miejscowego planu zagospodarowania terenu, a nadto gdy wymaga uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, wymaganych przepisami szczególnymi, to w takich przypadkach mamy do czynienia z istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że okoliczność, na którą powołał się Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w swoich decyzjach, tj. przerwanie budowy na okres dłuższy niż 2 lata i prowadzenie robót budowlanych bez dziennika budowy - nie jest istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.
W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego błędnie wskazał, że okoliczność przerwania budowy na okres więcej niż dwóch lat jest przesłanką do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego.
Tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 32 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. (Dz. U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), który obowiązywał w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji - pozwolenie na budowę traci ważność, jeżeli budowa została przerwana na czas dłuższy niż dwa lata. Ustęp 2 w/w przepisu stanowił, że właściwy terenowy organ administracji państwowej może orzec o utracie ważności pozwolenia na budowę w wypadku samowolnego odstąpienia od istotnych warunków pozwolenia oraz w zależności od rodzaju i zakresu dokonanej samowoli - wydać decyzję na podstawie art. 37 lub 40.
Ponadto zgodnie z art. 37 ust 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.), w brzmieniu na datę nałożenia obowiązku, tj. 8 czerwca 2004r. - decyzja o pozwoleniu na budowę wygasa, jeżeli budowa nie została rozpoczęta przed upływem 2 lat od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna lub budowa została przerwana na czas dłuższy niż 2 lata. Natomiast w ustępie 2 artykuł 37 wskazuje, że rozpoczęcie albo wznowienie budowy w przypadkach określonych w ust. 1 i art. 36a ust. 2 może nastąpić po wydaniu nowej decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28, albo decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, o której mowa w art. 51 ust. 3.
W związku z powyższym, należy stwierdzić, że prawo budowlane - z faktem przerwania procesu budowlanego na czas dłuższy niż 2 lata - wiąże określony skutek prawny, i to bardzo restrykcyjny, bowiem w przypadku spełnienia dyspozycji stosownego przepisu prawa budowlanego - decyzja o pozwoleniu na budowę zostaje wyeliminowana z obrotu prawnego z mocy samego prawa. W takim przypadku inwestor winien uzyskać nową decyzję o pozwoleniu na budowę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 7 września 1982r., sygn. akt SA/Wr 313/82, publ. LexPolonica nr 296915, ONSA 1982/2 poz. 81).
Tak więc, jeżeli inwestor pomimo wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na budowę prowadził roboty budowlane, to zgodnie z prawem budowlanym roboty te należy traktować jako samowolę budowlaną, jednak nie w rozumieniu art. 48 prawa budowlanego z 1994r., czy odpowiednio art. 37 prawa budowlanego z 1974r. Dlatego organ administracyjny w takim przypadku winien przeprowadzić postępowania naprawcze na podstawie art. 50 i 51 prawa budowlanego z 1994r., czy odpowiednio na podstawie art. 37 i 40 prawa budowlanego z 1974r.
Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że skoro z mocy samego prawa została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja o pozwoleniu na budowę, to organ administracyjny nie mógł przeprowadzić postępowania naprawczego w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego z 1994r., ponieważ nie można było w ogóle stwierdzić wystąpienia "istotnych odstępstw" od decyzji o pozwoleniu na budowę. Takiej decyzji, w dacie wydania decyzji o nałożeniu określonego obowiązku kontrolowanej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego - nie było w obrocie prawnym.
Ponadto skoro właściwy organ nałożył na inwestora określone obowiązki w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3, to zgodnie z art. 36a ust. 2 winien uchylić decyzję o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie organ nie mógł wykonać ciążącego na nim z mocy ustawy obowiązku, ponieważ w obrocie prawnym brak było stosownej decyzji o pozwoleniu na budowę, która de facto wygasła w dniu 1 sierpnia 1986r.
Jak wynika z akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w postępowaniu prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności zupełnie pominął wymienione wyżej okoliczności, które mogą mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy. Tak więc w uzasadnieniu swoich decyzji powołując się na fakt przerwania budowy na czas dłuższy niż 2 lata, organ pominął brzmienie art. 37 prawa budowlanego, tj. że w takiej sytuacji pozwolenie na budowę wygasło w ogóle, a więc go nie ma. Dlatego z tego względu mówienie o odstąpieniu od projektu budowlanego w sensie istotnym, czy - nieistotnym jest bezprzedmiotowe, gdyż go nie ma. Tak więc organ oczywiście winien przeprowadzić postępowanie naprawcze na podstawie art. 51 prawa budowlanego, jednak na pewno nie w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 3.
W związku z powyższym, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przy ponownym rozpoznaniu wniosku o stwierdzenie nieważności będzie zmuszony zbadać, czy decyzje organów nadzoru budowlanego wydane w postępowaniu legalizacyjnym są prawidłowe, tj. czy doszło do naruszenia prawa w ogóle i czy też miało ono charakter rażącego naruszenia prawa.
W świetle powyższych ustaleń, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.
W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 w/w ustawy.