Uzasadnienie
Burmistrz Miasta W. decyzją z dnia [...] marca 1996 roku, nr [...], działając na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. uznał "konieczność korzystania" przez I. S. z działek nr [...] i [...] obr. [...] położonych w W. przy ul. [...] "w zakresie umożliwiającym przejazd ekip budowlanych, czasowe złożenie materiałów budowlanych oraz doprowadzenie energii elektrycznej z sieci miejskiej i energetycznej, wody z hydrantu miejskiego w okresie budowy". Dodatkowo dopuścił "czasowe składowanie materiałów budowlanych wyłącznie w części działki nr [...] na długości przylegającej do granicy działki inwestora i głębokości ok. 3,0 m".
W uzasadnieniu organ I instancji podkreślił, że I. S. decyzją z dnia [...] listopada 1987 roku uzyskał zatwierdzenie planu realizacyjnego i pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] z obr. [...] oraz, że w dacie wydawania tej decyzji działki nr [...] i [...] stanowiły drogę lokalną.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł H. S., zarzucając jej naruszenie art. 107 § 1 i 3, 105 § 1 i 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Odwołujący wskazał, iż brak jest podstaw do wydania decyzji w oparciu o art. 47 Prawa budowlanego, ponieważ I. S. posiada dostęp do swojej działki, sprawę rozstrzyga zaś merytorycznie Sąd Rejonowy w przedmiocie ustanowienia służebności drogi koniecznej i przeprowadzenia przyłączy.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 1997 roku, Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazano, iż Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 1995 roku, Nr [...], po rozpatrzeniu odwołania B. J. i H. S., uchylił decyzję Burmistrza Miasta W. z dnia [...] marca 1995 roku, nr [...] zezwalającą I. S. na wykonanie przyłącza wodociągowego i do dnia wydania decyzji Burmistrza Miasta W. uznającej konieczność korzystania z działek [...] i [...] nie zostało zakończone postępowanie w sprawie pozwolenie na budowę przyłącza wodociągowego. Z tego powodu Wojewoda [...] stwierdził, że decyzja z dnia [...] marca 1996 roku, nr [...], Burmistrza Miasta W. została wydana przedwcześnie, a postępowanie przed tym organem było obciążone poważnymi wadami formalnoprawnymi, a mianowicie naruszony został art. 107 k.p.a. oraz w uzasadnieniu decyzji organ I instancji nie wyjaśnił należycie motywów swego rozstrzygnięcia.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył I. S. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Ponadto w skardze podkreślił, iż decyzja wydana z upoważnienia Burmistrza Miasta W. z dnia [...] marca 1996 roku "była słuszna nie tylko ze względu na społeczno gospodarcze przeznaczenie prawa ale także z uwagi na to, iż była to jedyna możliwość wykonania prawomocniej decyzji o podziale działki nr [...] na trzy działki budowlane, czyli była to jedyna możliwość korzystania przeze mnie z mojej własności" a także, że decyzja Wojewody [...] czyni jego prawo własności nieużytecznym i narusza istotne przepisy prawa budowlanego, które wymagają, aby podział geodezyjny zapewniał nabywcy gruntu dostęp do drogi publicznej.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
W piśmie z dnia 12 listopada 2006 roku zatytułowanym "uaktualnienie danych" skarżący podał, że jest właścicielem działki nr [...] w obr. [...] oraz współwłaścicielem w ½ działki drogowej nr [...], natomiast współwłaścicielami pozostałej części są właściciele sąsiednich nieruchomości a ich udziały wynoszą odpowiednio po ¼. Ponadto, wyjaśnia, iż polubowne próby załatwienia sporu nie przyniosły rezultatu. Z przyłącza energetycznego usytuowanego na działce drogowej nr [...] są zasilani pozostali współwłaściciele działki drogowej oraz właściciele kilkudziesięciu domków jednorodzinnych, a skarżący jako jedyny jest pozbawiony dostępu do energii elektrycznej oraz przyłącza wodociągowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Przedmiotowa sprawa została rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zwanej w skrócie Przepisami wprowadzającymi. Przepis ten stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z nieco innych powodów, niż w niej wskazane.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z poźn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy uznał bowiem, iż w sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania, o której jest mowa w art. 105 k.p.a. z tego powodu, iż skarżący nie uzyskał ostatecznego pozwolenia na budowę przyłączy.
Jak wynika natomiast z akt sprawy, w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek I. S. z dnia 10 stycznia 1996 roku. Jako podstawę prawną wniosku skarżący wskazywał art. 47 ust. 2 i 3 Prawa Budowlanego. Konieczność ochrony uprawnień skarżącego w procesie inwestycyjnym związana była, jak trafnie przyjął to organ I instancji, z pozwoleniem na budowę budynku mieszkalnego, nie zaś jak uznał to organ odwoławczy z budową przyłączy.
Skutkiem takich ustaleń dokonanych przez organ II instancji z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. było błędne przyjęcie, iż sprawa stała się bezprzedmiotowa wskutek uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę przyłączy. Za podstawę orzekania organ odwoławczy przyjął bowiem inny stan faktyczny niż wynikało to z akt sprawy i ustaleń Burmistrza Miasta W. Wskazać jednakże należy, iż nawet ten błędnie ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny sprawy nie dawał podstaw do przyjęcia, iż w sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., to brak przedmiotu postępowania. W niniejszej sprawie, wszczętej na żądanie uprawnionego podmiotu, tym przedmiotem jest konkretna sprawa – rozstrzygnięcie na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Organ uznając niezasadność żądania winien był odmówić przyznania stronie uprawnień określonych w art. 47 Prawa budowlanego, nie zaś umarzać postępowanie (zobacz: wyrok NSA z 26 marca 1998 roku., sygn. akt IISA70/98, Lex nr 43205, wyrok WSA w Warszawie z 17 marca 2004 roku, sygn. akt IV SA 3439/02, LEX nr 156962).
Odnosząc się natomiast do pisma skarżącego z dnia 12 listopada 206 r. zawierającego "uaktualnienie danych", wskazać należy iż decyzja Burmistrza Miasta W. badana w niniejszym postępowaniu, nie dawała skarżącemu uprawnień do budowy stałych przyłączy na działce nr [...]. Skarżący może co najwyżej rozważyć konieczność wystąpienia do właściwego Sądu Rejonowego z wnioskiem opartym o art. 199 Kodeksu cywilnego.
Mając powyższe rozważania na uwadze, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 7, 77, 80, 105, 138 § 1 pkt 2 k.p.a., co powoduje konieczność jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.). Rozstrzygnięcie w pkt II wyroku oparto na treści art. 152 cytowanej ustawy.