Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, po rozpatrzeniu wniosku inwestora Miasta [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę węzła [...] w [...], przebudowa ulicy [...] na terenie gminy m[...] w województwie [...], stanowiącego zadanie III przebudowy drogi krajowej nr [...], w ciągu [...] w Dzielnicy [...] - obiekt budowlany kategorii XXV i XXVIII oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania B. J. oraz [...] Sp. z o.o. decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. znak: [...]; uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...] w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i w tej części umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja Wojewody [...] została wydana w trybie określonym w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, która nie wprowadza żadnych zmian odnośnie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.
Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę dlatego nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności rażąco narusza art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.
Z tego względu organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w tej części i umorzył w powyższym zakresie postępowanie organu pierwszej instancji.
W pozostałej części organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy uznając, iż inwestor spełnił wszystkie wymogi stawiane przez Prawo budowlane niezbędne dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. dołączył: oświadczenie (pod rygorem odpowiedzialności karnej) o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ostateczną decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], L.dz.: [...]; ustalającą lokalizację dla spornego zamierzenia inwestycyjnego; ostateczną decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...], znak: [...]; o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi publicznej o nawierzchni utwardzonej tj. węzła "[...]" zadanie III - będącego odcinkiem drogi krajowej nr [...] w [...], przy ul. [...], ul. [...], ul. [...] i [...] w Dzielnicy [...] wraz z przebudową magistrali służących do przesyłania wody oraz budową sieci kanalizacji deszczowej.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał iż, inwestor zapewnił zgodność projektu budowlanego z: decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], L.dz.: [...]; oraz decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...], znak: [...]; przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zaś projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie uwzględnił zarzutu [...] Sp. z o.o. dotyczącego wydania rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego z naruszeniem art. 21, 64 Konstytucji oraz art. 144 Kodeksu cywilnego, poprzez nieuwzględnienie, że posadowienie wzdłuż działek [...] i [...] ekranów dźwiękochłonnych uniemożliwi skarżącej wybudowanie inwestycji zgodnie z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz spowoduje niedopuszczalną ingerencję w prawo własności spółki.
Zdaniem organu odwoławczego, organ właściwy w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ocenia jedynie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami Prawa budowlanego i nie bada czy będzie ona uniemożliwiać wykonanie przyszłej inwestycji na działkach sąsiednich.
Odnosząc się do zarzutu, że sporna inwestycja spowoduje także niedopuszczalną ingerencję w prawo własności odwołującej się spółki do działek powstałych po podziale, przez obniżenie ich wartości ekonomicznej i urbanistycznej oraz ograniczenie możliwości ich wykorzystania na dotychczas zamierzone cele, organ odwoławczy wyjaśnił, iż na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w przypadku, gdy pozostała część nieruchomości nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił również zarzutu B. J., dotyczącego wydania weryfikowanego rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego z naruszeniem art. 7 i 77 K.p.a.
W ocenie odwołującej się ww. naruszenia polegają na "nieuwzględnieniu braku zasadności rozbudowy wjazdu i zjazdu na działkę [...] z drogi serwisowej’ co narusza jej interes prawny poprzez uniemożliwienie w przyszłości zabudowy jej nieruchomości.
Zdaniem organu odwoławczego, analiza akt sprawy nie wykazała również, wbrew opinii odwołujących się, na wydanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...], znak: [...]; z naruszeniem art. 10 K.p.a., art. 24 ust. 3 oraz 28 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 721 ze zm.) w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 10 maja 2007r. (Dz. U. z 2008 r. Nr 154, poz. 958 ze zm.) poprzez nie wypełnienie obowiązku informacyjnego.
Organ odwoławczy powołując się na art. 24 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych wskazał, iż Wojewoda Mazowiecki zawiadomił o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń, w urzędach gmin i prasie lokalnej co wynika ze znajdującej się w aktach sprawy informacji na temat umieszczenia obwieszczenia w Urzędzie Dzielnicy [...] w dniach od [...] kwietnia do [...] maja 2009 r., opublikowania go w "Gazecie [...]" w dniu [...] kwietnia 2009r. oraz na stronach internetowych [...] Urzędu Wojewódzkiego i Urzędu Dzielnicy [...].
Organ odwoławczy podkreślił, iż w myśl art. 28 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy organ wojewódzki doręczył decyzję o pozwoleniu na budowę wnioskodawcy, zaś pozostałe strony zawiadomił o wydanej decyzji w drodze obwieszczenia, które zostało wywieszone w Urzędzie Dzielnicy [...] w dniach od [...] czerwca 2009 r. do [...] czerwca 2009 r., opublikowane w "Gazecie [...]" w dniu [...] czerwca2009 r. oraz na stronie internetowej Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego.
Ustosunkowując się do zarzutu odwołujących się dotyczącego naruszenia art. 24 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 10 maja 2007 r., poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego obejmującego szerszy zakres prac pomimo braku wniosku inwestora, organ II instancji uznał go za bezzasadny. Jak bowiem wynika z akt sprawy, inwestor we wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 30 marca 2009 r. wskazał na konieczność przebudowy istniejących urządzeń infrastruktury technicznej (strona 2 wniosku), zaś rozstrzygnięcie organu I instancji obejmuje wyrażenie zgody na ww. zakres prac (strona 3 decyzji).
W ocenie organu odwoławczego pozbawiony podstaw jest zarzut dotyczący wadliwego zastosowania w rozpatrywanej sprawie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W ocenie skarżących powyższa ustawa ma zastosowanie w przypadku "budowy", a nie "przebudowy" drogi. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych określa ona "zasady i warunki przygotowania inwestycji", bez dokonywania podziału na budowę czy przebudowę.
Za bezzasadny organ odwoławczy uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. poprzez brak dostatecznego wskazania podstawy prawnej, polegający na powołaniu art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. bez sprecyzowania z jakiej daty przyjęto brzmienie przepisu.
Zdaniem organu II instancji w ramach powołania podstawy prawnej organ administracji jest zobowiązany wskazać wyłącznie konkretne przepisy, tj. artykuły, paragrafy, ustępy itd. oraz miejsce ich publikacji (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1999 r., sygn. akt III SA 8192/98; wyrok NSA z dnia 24 maja 1983 r., sygn. akt II SA 20/83).
W ocenie organu odwoławczego bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 32 i 33 K.p.a. przez brak dostatecznego wykazania przez inwestora umocowania do działania w jego imieniu przez Panią A. P. (p.o. Dyrektora Zarządu Miejskich Inwestycji Drogowych). Jak wynika z § 2 uchwały Rady [...] z dnia 29 maja 2008 r., Nr [...]; w sprawie powołania jednostki budżetowej [...] pod nazwą "Zarząd Miejskich Inwestycji Drogowych" organizację ww. jednostki określa statut. Zgodnie z brzmieniem § 5 ust. 1 pkt 2 statutu zakres działania Dyrektora ZMID obejmuje m.in. reprezentowanie ZMID wobec podmiotów zewnętrznych. W aktach sprawy znajduje się również pełnomocnictwo Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...]; obejmujące umocowanie do działania w imieniu [...] w sprawach objętych przedmiotem działania Zarządu Miejskich Inwestycji Drogowych (§ 2 statutu).
Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli B. J. oraz [...] Sp. z o.o. zaskarżając decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w części w jakiej utrzymuje w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r nr [...].
Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucili wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem:
- 1. art. 64 oraz art. 32 ust 1 Konstytucji RP, oraz art. 144 Kodeksu cywilnego i art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że organ właściwy w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ocenia jedynie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami Prawa budowlanego, nie badając czy będzie ona uniemożliwiać wykonanie przyszłej inwestycji na działkach sąsiednich i tym samym naruszając konstytucyjną zasadę równości wobec prawa.
- 2. art. 34 ustawy Prawo budowlane poprzez niezgodność zaskarżonej decyzji z decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], ustalającą lokalizację dla spornego zamierzenia inwestycyjnego powstałą wskutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 września 2009 r, sygn.akt. IV S.A./Wa 643/09 powyższej decyzji Ministra Infrastruktury w zakresie ustalenia linii rozgraniczającej teren inwestycji na odcinku [...] od km 0+434.38 do km 0+136.67, przebiegu ścieżki rowerowej na tym odcinku, lokalizacji inwestycji na działce nr [...] z obrębu [...] i wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji w tym zakresie.
- 3. art. 1 ust 1 oraz art. 24 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 lipca 2008 r o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw przez uznanie, że ustawa powyższa określa "zasady i warunki przygotowania inwestycji" bez dokonywania podziału na budowę i przebudowę.
- 4. art. 107 § 1 kpa przez uznanie, że organ zobowiązany jest jako podstawę prawną wskazać wyłącznie konkretne przepisy i miejsce ich publikacji bez sprecyzowania z jakiej daty przyjęto brzmienie przepisu.
- 5. art. 32 i art. 33 kpa przez uznanie, ze zostało wykazane dostatecznie umocowanie p. A. P. do działania w imieniu inwestora.
W odpowiedzi na skargi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji wnosząc o ich oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skargi są nieuzasadnione.
Zaskarżona decyzja wydana została w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. nr 80, poz 721 ze zm).
Zgodnie z art. 31 ust 2 powołanej wyżej ustawy w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w dniu [...] maja 2009 r i nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności.
Roboty budowlane zgodnie z wpisem z dziennika budowy zostały rozpoczęte w czerwcu 2009 r, a więc na długo przed rozpoznawaniem skarg przez Sąd.
Zatem przepis art. 31 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. nr 80, poz 721 ze zm.) ma w sprawie pełne zastosowanie.
W tym stanie rzeczy Sąd mógł brać pod uwagę tylko takie wady zaskarżonej decyzji, które przemawiałyby za stwierdzeniem jej nieważności lub mogły stanowić podstawę wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Skarżący nie podnosili istnienia podstaw z art. 156 kpa., a Sąd z urzędu nie stwierdza by zaskarżona decyzja dotknięta była wadą nieważności postępowania.
Sąd nie stwierdza również istnienia podstaw wznowieniowych.
Podstawy wznowieniowej nie stanowi uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawomocnym wyrokiem z dnia 1 września 2009 r, sygn.akt. IV Sa/Wa 643/09 części decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], ustalającej lokalizację dla spornego zamierzenia inwestycyjnego.
Podkreślić należy, iż w obrocie prawnym pozostaje decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r, znak: [...] ustalająca lokalizację pn. budowa węzła [...] w [...], przebudowa ulicy [...] na terenie gminy [...] zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności.
Podnoszone przez skarżących zarzuty nie mogą skutkować uwzględniem skargi z uwagi na przesłanki wskazane w art. 31 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.
Wszelkie inne, niż określone w art. 31 ust 2 w/w ustawy naruszenia prawa nie mogą skutkować uwzględniem skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (wyrok NSA z dnia 17 września 2009 r, sygn. akt II OSK 993/09).
W ocenie Sądu organ odwoławczy trafnie odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a Sąd z urzędu nie stwierdził istnienia przesłanek wskazujących na nieważność kontrolowanej decyzji bądź przesłanek wznowieniowych.
Mając powyższe na uwadze, skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.,Nr 153, poz.1270 ze zm).