Uzasadnienie
Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2004r, znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w [...] pozwolenia na rozbudową, nadbudową i budowę budynku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na działkach o nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...] obr. [...] z przyłączami: elektrycznym, wody, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, sieci ciepłowniczej i drenażem na działkach nr ewid. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] obr [...] przy ul. [...] w [...].
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] [...] 2005r., znak: [...], odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] [...] 2005r., znak: [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I-ej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia [...] [...] 2006r., w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 1480/05, uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] [...] 2005r., znak: [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] [...] 2005r., znak: [...].
W uzasadnieniu w/w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wskazał, że wprawdzie skarżący H. S. jako członek spółdzielni w obrocie publicznoprawnym reprezentowany jest przez zarząd tej spółdzielni, to wyjątkowo możliwe jest dopuszczenie go do udziału w postępowaniu jako strony w przypadku gdy podnosi on, iż w związku z naruszeniem przepisów prawa materialnego naruszony został jego zindywidualizowany i skonkretyzowany interes.
Rozpoznając sprawę, ponownie po w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...], Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] [...] 2006r., znak: [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] [...] 2004r., znak: [...], wyżej opisanej. W uzasadnieniu decyzji organ I-ej instancji stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie nie dopatrzył się, aby wydana decyzja przez Prezydenta Miasta [...] dotknięta była jedną z wad określonych w art. 156 § 1 Kpa, dających podstawę do stwierdzenia jej nieważności.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] [...] 2006r., znak [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] [...] 2006r., znak: [...].
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że Prezydent Miasta [...] wydał przedmiotową decyzję - z dnia [...] [...] 2004r, po złożeniu wniosku i przedłożeniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] ważnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] [...] 2003r. znak: [...], wydanej przez Prezydenta Miasta [...], dokumentacji technicznej projektowanych obiektów wraz z niezbędnymi dokumentami i uzgodnieniami, oraz dokumentu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany został pozytywnie zaopiniowany przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i opracowany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, a jego kontrola zgodnie z obowiązkiem określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, nie wykazała braków ani uchybień.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że skoro inwestor spełnił obowiązki wymagane do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, zatem właściwy organ tj. Prezydent Miasta [...] - w świetle art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity ustawy Dz. U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016 z późn. zm.) - nie mógł odmówić wydania takiej decyzji.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w związku z prowadzonym postępowaniem z wniosku H. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] [...] 2004r.,znak: [...], na zlecenie organu wojewódzkiego została wykonana "ekspertyza naświetlenia światłem dziennym i nasłonecznienia budynków mieszkalnych wielorodzinnych zlokalizowanych odpowiednio przy ul. [...] i ul. [...] w [...]". Z w/w ekspertyzy wynika zaś, że przedmiotowa rozbudowa siedziby Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] nie narusza warunków naświetlenia światłem dziennym i nasłonecznienia dla budynku usytuowanego przy ul. [...] w [...], oraz nie wpływa negatywnie na warunki naświetlenia światłem dziennym budynku usytuowanego przy ul. [...] w [...].
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w świetle powyższych ustaleń, decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] [...] 2004r., znak: [...], nie narusza § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] [...] 2002r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75 poz. 690 z późn. zm.).
Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego projektowany budynek spełnia także wymagania określone w § 12 ust. 3 pkt 1a w/w rozporządzenia. Z załączonego projektu zagospodarowania działki wynika, iż wprawdzie budynek został zlokalizowany w odległości 2,12 m od granicy z działką [...] ze ścianą bez żadnych otworów okiennych i drzwiowych (zamiast 3m), lecz na takie usytuowanie wyraził zgodę Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] [...] 2004r., znak: [...], po uprzednim upoważnieniu wydanym przez Ministra Infrastruktury.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na w/w decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł H. S..
Skarżący dochodził uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Podniósł, że decyzja pozwolenia na budowę zapadła z obrazą przepisów art. 5 ust.1 ustawy Prawo budowlane oraz §13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] [...] 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wskazał, że budynek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] zacienia usytuowane po stronie zachodniej dwa pokoje jego mieszkania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z dyspozycją art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153,poz.1269) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Zdaniem Sądu zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, można postawić zarzutu naruszenia prawa, który skutkuje jej uchylenie. Doszło bowiem do naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt.1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002r (DZ. U. nr153, poz.1270).
W ocenie Sądu, niniejsze postępowanie dotknięte zostało obrazą przepisów art.7, 77 i 107 kpa. wobec braku dokładnego wyjaśnienia sprawy i wobec braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, oraz właściwego uzasadnienia decyzji.
Zgodnie z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 tej ustawy organ ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wskazać należy, że tylko realizując powyższe zasady organ prowadząc postępowanie administracyjne może trafnie ocenić istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawidłowo rozstrzygnąć o prawach strony.
W zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kontrolowana w postępowaniu nie ważnościowym decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] [...] 2004r.,znak: [...] nie zawiera którejkolwiek z wad opisanych w art.156 kpa.
Zdaniem Sądu twierdzenie to nie zostało poparte przekonywującą analizą materiału dowodowego i prawidłowym uzasadnieniem.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał się na to, że budynek, objęty kontrolowaną decyzją pozwolenia na budowę, został zlokalizowany w odległości 2,12m od granicy z działką [...] ze ścianą bez żadnych otworów okiennych i drzwiowych (zamiast 3m), lecz na takie usytuowanie wyraził zgodę Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] [...] 2004r., znak: [...], po uprzednim upoważnieniu wydanym przez Ministra Infrastruktury na dokonanie odstępstwa od warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Organ nie wziął pod uwagę tego, że postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] [...] 2004r., znak: [...], odnosi się do działki opisanej numerem ewidencyjnym [...], nie zaś [...].
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, ponownie rozpoznając sprawę, rozważy zatem, czy w świetle powyższej treści postanowienia Prezydent Miasta [...] z dnia [...] [...] 2004r. dopuszczalne było zatwierdzenie projektu budowlanego, który przewidywał zbliżenie budynku w odległości 2,12m od granicy z działką [...] (a nie z działka [...]).
Wskazać należy że gdyby nawet Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że opis numeru działki w w/w postanowieniu jest oczywista pomyłką, to rzeczą organu będzie zbadanie, w kontekście rażącego naruszenia prawa, czy zatwierdzony kontrolowaną decyzją pozwolenia na budowę projekt zachowuje poszanowanie dla uzasadnionych interesów osób trzecich. Należy zauważyć, że opisane wyżej postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] [...] 2004r., zawiera klauzulę z której wynika, że wyrażenie objętej nim zgody nastąpiło pod warunkiem - cyt. " zachowania uzasadnionych interesów osób trzecich". Także decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 29 [...] 2003r.w pkt. 4 nakazuje zapewnienie poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich przez ochronę przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Nieodzowne jest zatem także rozpoznanie, w powyższym kontekście, zgodności kontrolowanej decyzji pozwolenia na budowę z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zdaniem Sądu ponownej analizy i oceny wymaga kwestia warunków naświetlenia światłem dziennym pokoi w mieszkaniu skarżącego, z uwzględnieniem regulacji zawartej w § 13, §57, §60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] [...] 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75 poz. 690 z późn. zm.).
Organ szczegółowo musi odnieść się do tego, czy objęta przedmiotową decyzją inwestycja niedopuszczalnie wpływa na zapewnienie naturalnego oświetlenia pokoi w mieszkaniu skarżącego, a w szczególności czy skutkuje to ocenę kontrolowanej decyzji pozwolenia na budowę jako tej, która dotknięta jest rażącym naruszeniem prawa. Organ w tym kontekście musi odnieść się do poglądu zawartego we wnioskach ekspertyzy w zakresie stanu naświetlenia (...), która ograniczenie dostępu promieni słonecznych wiąże z ociepleniem budynku, podczas gdy skarżący wskazuje, że budynek gdzie ulokowane jest jego mieszkanie został ocieplony na przełomie lat 1996/1997.
Rozpoznając sprawę ponownie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego będzie miał na uwadze, że prowadzi postępowanie w trybie nieważnościowym, a celem tego postępowania nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie kontroli ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, tj. tego czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych i opisanych w zamkniętym katalogu w art.156§ 1 pkt 1-7 kpa. Organ prowadzący postępowanie nieważnościowe nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum, jego zadaniem jest rozpoznanie sprawy w granicach określonych dyspozycją art. 156 § 1 kpa to znaczy, że nie może rozpoznawać sprawy "co do istoty" jak w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] [...] 1985r I SA 89/85, ONSA 1985, Nr 1, poz. 30).
Wśród przesłanek enumeratywnie wymienionych, w art. 156 § 1 pkt 2 kpa jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Stwierdzenie nieważności decyzji możliwe jest wtedy, gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie jest każde naruszenie prawa, ale tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Treść wadliwej decyzji i czynności ją poprzedzające stanowią wtedy zaprzeczenie stanu prawnego. Ponadto dla oceny, czy doszło do naruszenia prawa o charakterze rażącym nie bez znaczenia jest zbadanie skutków społeczno-ekonomicznych, jakie naruszenie prawa pociąga.
Rozpoznając sprawę ponownie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego będzie miał na uwadze powyższe rozważania i wskazania Sądu.
Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art.145 §1pkt.1 lit. C, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U.153 poz. 1270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.