Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane po rozpatrzeniu odwołania spółki [...] S.A. reprezentowanej przez radcę prawnego G. F. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nakazującej firmie [...] S.A. z siedzibą w [...] przy ul. [...], całkowitą rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego podświetlanego z jednostronną ekspozycją, usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] róg ul. [...] w [...], stanowiącej działkę o nr ewid. [...] z obrębu [...], utrzymał w mocy ww. decyzję.
Organ odwoławczy podniósł, iż na skutek pisemnej informacji organu administracji architektoniczno - budowlanej zostało wszczęte postępowanie administracyjne z zakresu nadzoru budowlanego w sprawie nośnika reklamowego usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] róg ul. [...] w [...], stanowiącej działkę o nr ewid. [...] z obrębu [...].
W toku czynności wyjaśniających ustalono, że na przedmiotowej nieruchomości usytuowany jest wolnostojący trwale z gruntem związany nośnik reklamowy - podświetlona tablica reklamowa i słup wsporczy konstrukcji stalowej przymocowany do stopy betonowej zagłębionej w ziemi.
Z uwagi, iż inwestor - spółka [...] S.A. - zrealizował przedmiotowe prace nie występując o zgodę do właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej, powiatowy organ nadzoru budowlanego postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia wskazanych dokumentów w celu zalegalizowania stwierdzonej samowoli budowlanej.
Wobec braku przedłożenia wymaganej dokumentacji w wyznaczonym terminie organ I instancji nakazał rozbiórkę przedmiotowego nośnika reklamowego.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji stwierdził, że przedmiotowe urządzenie reklamowe zostało zrealizowane z naruszeniem art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, tj. inwestor przystąpił do wykonania prac bez uzyskania ostatecznej decyzji właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej.
Wskazał, iż zgodnie z ogólnie przyjętą linią orzecznictwa sądowo - administracyjnego budowa urządzeń reklamowych wolno stojących trwale z gruntem związanych wymaga pozwolenia na budowę i nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 w/w ustawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt IIOSK 923/05 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt IIOSK 931/05).
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 1509/06 wskazał, że na tle przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane można mówić o co najmniej dwóch rodzajach reklam i urządzeń reklamowych, z czym wiąże się obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę lub konieczność dokonania zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. Do pierwszej grupy należy zaliczyć wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 w/w ustawy "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe", na które wymagane jest pozwolenie na budowę jako że są to obiekty budowlane niewymienione w art. 29-31 w/w ustawy i na co wskazuje art. 28 ust. 1 w/w ustawy. Do drugiej grupy wymagającej jedynie zgłoszenia zalicza się tablice i urządzenia reklamowe instalowane na obiektach budowlanych, jak również te wolnostojące, ale niezwiązane trwale z gruntem (art. 29 ust. 2 pkt 6 w/w ustawy).
Organ podniósł, iż z dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie wynika, iż sporna wolnostojąca tablica reklamowa jest związana trwale z gruntem.
Z tego względu zdaniem organu na realizację przedmiotowego nośnika reklamowego wymagane było pozwolenie na budowę, którego inwestor nie uzyskał.
Organ uznał, iż dla zalegalizowania wykonanych robót organ powiatowy właściwie zastosował tryb określony w art. 48 ust. 2 w/w ustawy.
Wskazano, iż stosownie do art. 48 ust. 3 oraz art. 49 ust. 1 w/w ustawy organ nadzoru budowlanego nakłada na inwestora obowiązek dostarczenia wskazanych dokumentów, po których przedłożeniu i pozytywnej weryfikacji w drodze postanowienia ustalana jest wysokość opłaty legalizacyjnej. Jeżeli zobowiązany uiści opłatę organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest zatwierdzić przedłożony projekt budowlany i wydać zezwolenie na. dokończenie budowy, jeśli ta nie została zakończona.
Natomiast w myśl art. 48 ust. 4 oraz art. 49 ust. 3 w/w ustawy, w przypadku niespełnienia w/w obowiązku lub też nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej stosuje się przepis art. 48 ust. 1 w/w ustawy, tj. organ nakazuje rozbiórkę stwierdzonej samowoli.
Organ odwoławczy wskazał, iż przy piśmie z dnia 19 marca 2009 r. inwestor - w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 12 marca 2009 r. - przesłał "dokumenty legalizacyjne nośnika reklamowego przy ul. [...]", niemniej jednak dostarczona dokumentacja dotyczy nośnika reklamowego usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] w [...], stanowiącej działkę o nr ewid. [...] z obrębu [...], w momencie gdy niniejsze postępowanie dotyczyło nośnika wybudowanego na nieruchomości stanowiącej działkę o nr ewid. [...] z obrębu [...].
Podniesiono, iż przesłane przez inwestora dokumenty nie odzwierciedlały katalogu określonego w postanowieniu Nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. Podkreślono, że w/w postanowienie zostało doręczone inwestorowi w dniu [...] kwietnia 2009 r., zatem miał on świadomość, że przedłożone przy piśmie z dnia [...] marca 2009 r. dokumenty nie są wystarczające dla zalegalizowania stwierdzonej samowoli budowlanej. W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, iż organ pierwszej instancji nie miał zatem obowiązku wzywać skarżącego do uzupełnienia złożonych dokumentów, jako że obowiązek ten wynikał wprost z doręczonego skutecznie postanowienia.
W świetle powyższego organ stwierdził, że w rozpatrywanym przypadku pomimo upływu wyznaczonego 60-dniowego terminu inwestor nie dostarczył dokumentów dotyczących przedmiotowego nośnika reklamowego, a określonych w postanowieniu Nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., pozbawiając się tym samym możliwości doprowadzenia zrealizowanej inwestycji do stanu zgodnego z prawem.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła spółka [...] S.A. z siedzibą w [...] wnosząc uchylenie zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w całości oraz o zasądzenie kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
- 1) art. 10 k.p.a. poprzez niezawiadomienie strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji,
- 2) art. 6 w związku z art. 77 § 2 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez brak uchylenia postanowienia nr IIIOT/81 /2009,
- 3) art. 7 i 77 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy i niewłaściwe uzasadnienie decyzji, a w szczególności poprzez całkowicie błędne przyjęcie, że przedmiotowy nośnik reklamowy znajduje się na działce [...] z obrębu [...], chociaż faktycznie znajduje się on na sąsiedniej działce.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał argument zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, kontrolując postępowanie oraz akty administracyjne wydane przez organy administracji publicznej, uwzględnia skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeśli miały one istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ organy administracyjne obu instancji prawidłowo uznały że przedmiotowe urządzenie reklamowe zostało zrealizowane z naruszeniem art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, tj. inwestor przystąpił do wykonania prac bez uzyskania ostatecznej decyzji właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej.
Przedmiotowa inwestycja tj. tablica reklamowa jak bezspornie ustaliły organy jest związana trwale z gruntem, a więc zgodnie z ogólnie przyjętą linią orzecznictwa sądowo - administracyjnego budowa urządzeń reklamowych wolno stojących trwale z gruntem związanych wymaga pozwolenia na budowę i nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 w/w ustawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 923/05 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 931/05).
W związku z powyższym należy stwierdzić, iż na realizację przedmiotowego nośnika reklamowego wymagane było pozwolenie na budowę, którego inwestor nie uzyskał. Zastosowanie przez organy trybu określonego w art. 48 ust. 2 ustawy prawo budowlane dla zalegalizowania wykonanych robót należy uznać za prawidłowe.
Powiatowy Inspektor Nadzoru budowlanego [...] zgodnie z art. 48 ust. 3 oraz art. 49 ust. 1 prawa budowlanego postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] nałożył na skarżącą spółkę nakazał wykonania niezbędnych zabezpieczeń poprzez wygrodzenie terenu budowy przed dostępem osób trzecich i nałożył obowiązek przedłożenia określonych dokumentów w terminie 60 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia.
Należy zauważyć, iż skarżąca spółka przy piśmie z dnia 19 marca 2009 r. inwestor - w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 12 marca 2009 r. - przesłał "dokumenty legalizacyjne nośnika reklamowego przy ul. [...], niemniej jednak dostarczona dokumentacja dotyczy nośnika reklamowego usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] w [...], stanowiącej działkę o nr ewid. [...] z obrębu [...], w momencie gdy niniejsze postępowanie dotyczyło nośnika wybudowanego na nieruchomości stanowiącej działkę o nr ewid. [...] z obrębu [...].
Przesłane przez inwestora dokumenty nie odzwierciedlały katalogu określonego w postanowieniu Nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. Należy wskazać, iż w/w postanowienie zostało doręczone inwestorowi w dniu 2 kwietnia 2009 r., ale nie nadesłał on w terminie żądanych dokumentów. Natomiast przedłożone przy piśmie z dnia 19 marca 2009 r. dokumenty nie były wystarczające dla zalegalizowania stwierdzonej samowoli budowlanej.
Sąd stwierdza, iż w związku z powyższym organ I instancji prawidłowo nakazał rozbiórkę przedmiotowego nośnika reklamowego, a organ II instancji utrzymali w mocy ww. decyzję.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia: art. 10 k.p.a. poprzez nie zawiadomienie strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji należy stwierdzić, iż jest on również niezasadny. Pismem z dnia 12 marca 2009 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] zawiadomił [...] SA o wszczęciu postępowania w sprawie przedmiotowego nośnika reklamowego poinformował, iż,,w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia niniejszego zawiadomienia strona może zapoznać się z aktami sprawy, uzyskać wyjaśnienia, składać wnioski i wyjaśnienia w siedzibie organu". Ww. zawiadomienie zostało doręczone inwestorowi w dniu 18 marca 2009 r. należy zauważyć, iż na zawiadomienie to inwestor powoływał się w piśmie z dnia 19 marca 2009 r.,
Nie można także uznać zasadnego zarzutu, iż organ błędnie ustalił numer działki na którym stoi przedmiotowy nośnik reklamowy. Powoływanie się skarżącej na dołączony przez nią wydruk z ortofotomapy nie uwzględnia faktycznego przebiegu granic działek. Z dołączonej do akt administracyjnej mapy wykonanej w systemie GEO-MAP wynika, iż nośnik reklamowy stoi na działce nr ew. [...], a nie jak wskazuje skarżąca spółka na działce nr ew. [...].
Skarżąca spółka zarzuciła również, że nie brała udziału w wizji lokalnej w dniu 9 kwietnia 2008 r. (zawiadomienie z dnia 5 marca 2008 r.). Zawiadomienia o tej wizji lokalnej były skierowane do Prezydenta [...] i [...] czyli do właściciela nieruchomości i do zarządcy drogi. Skarżąca nie brała udziału tej wizji ponieważ organ nie uznał jej na tym etapie za stronę. Za stronę organ uznał ją wraz z wszczęciem postępowania w sprawie tj. z dnia 12 marca 2009 r., kiedy zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania. Strona skarżąca mogła się odnieść do wyników ww. wizji na etapie całego postępowania administracyjnego, lecz nie uczyniła tego.
Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, iż w niniejszym postępowaniu nie doszło do naruszenia przepisów prawa, które by miały istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej i prowadziłyby do obligatoryjnego uchylenia zapadłych w postępowaniu decyzji.
Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.