Uzasadnienie
Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2005r. wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003r. nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) zatwierdził projekt budowlany i wydał M. T. pozwolenie na rozbudowę i modernizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie położonym w [...] przy ul. [...].
W dniu [...] czerwca 2005r. Wojewoda [...] decyzją nr [...] po rozpatrzeniu wniosku A. G. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2005r. W ocenie organu wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do skutecznego złożenia wniosku w sprawie stwierdzenia nieważności tejże decyzji.
W dniu [...] października 2005r. w wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego z wniosku A. G. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] uchylił zaskarżoną w/w decyzję Wojewody [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując, że wnioskodawcy nie można odmówić przymiotu strony w postępowaniu zakończonym wydaniem przedmiotowego pozwolenia na budowę skoro rozbudowa przedmiotowego budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej nr [...] planowana jest w odległości 0,5 od granicy z jego działką.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2006r. znak: [...] na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa stwierdził nieważność decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2005r.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa tj. przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane bowiem przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2003r, który stanowi, iż na całym terenie nim objętym, funkcjonuje zakaz budowy garaży naziemnych. Zakaz ten dotyczy zarówno garaży naziemnych wolnostojących jak i dobudowanych do istniejących budynków. Zgodnie z załączonym projektem budowlanym zatwierdzonym zaskarżoną decyzją przedmiotowa inwestycja obejmuje rozbudowę istniejącego budynku o garaż naziemny.
Pismem z dnia [...] maja 2006r. M. M. i M. T. złożyli odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006r. zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 3 pkt 2 i 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane a także uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2003r w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centralnej części obszaru [...] ochrony uzdrowiskowej w [...] poprzez błędną interpretację, iż zakaz dotyczy nie tylko budowy garaży jako samodzielnych budynków, ale także garaży jako części budynków mieszkalnych jednorodzinnych w rozumieniu prawa budowlanego.
Odwołujący się, zaskarżonej decyzji zarzucili również naruszenie przepisów postępowania administracyjnego: art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez błędne uznanie, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz art. 157 § 2 kpa w związku z art. 28 kpa poprzez błędne uznanie, iż A. G. służą prawa strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności tejże decyzji.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2006r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w części stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2005r. nr [...], dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i modernizację budynku mieszkalnego i w tej części orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności w/w decyzji Prezydenta Miasta [...]. W pozostałej zaś części dotyczącej rozbudowy budynku mieszkalnego, polegającej na dobudowie garażu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Organ odwoławczy, na podstawie zebranego materiału dowodowego, nie podzielił stanowiska wyrażonego w zaskarżonym rozstrzygnięciu, iż decyzja nr [...] z dnia [...] marca 2005r. Prezydenta Miasta [...] w całości zasługuje na stwierdzenie jej nieważności.
Wojewoda [...] wskazał na naruszenie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, który stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ jest zobowiązany do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W przedmiotowej sprawie, z załączonej do akt sprawy uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2003r w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centralnej części obszaru [...] ochrony uzdrowiskowej w [...] bezspornie wynika, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dacie wydania decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2005r. obejmuje nieruchomość objętą tą decyzją i na tym obszarze obowiązuje zakaz budowy garaży nadziemnych.
W dalszej części uzasadnienia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż inwestycja polegająca na modernizacji i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego, za wyjątkiem jak wskazano wyżej projektowanej dobudowy garażu od strony działki sąsiedniej nr [...], nie narusza w żaden sposób ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Z tego względu jedynie zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w części dotyczącej dobudowy garażu do istniejącego budynku mieszkalnego, nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i w związku z tym, zgodnie z art. 156 §1 pkt 2 kpa spowodowało w tej części utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Wojewody [...] dnia [...] maja 2005r. stwierdzającej nieważność. Natomiast w pozostałej zaś części wydanego pozwolenia na budowę organ odwoławczy nie dopatrzył się żadnej z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. i dlatego nie było podstaw do wyeliminowania w całości z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2005r.
Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. M. i M. T. zarzucając jej naruszenie prawa materialnego oraz prawa procesowego i w wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2006r. stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2005r. w części dotyczącej rozbudowy budynku mieszkalnego, polegającej na dobudowie garażu.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją argumentację zawartą w skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona.
Kontrolowana przez Sąd decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, umożliwiającym wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji ostatecznej. Tryb ten stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. Organ nadzorczy posiada wyłącznie uprawnienia kasacyjne, zatem nie jest władny orzec co do istoty sprawy.
Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały enumeratywnie wskazane w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie nieważnościowe ma na celu ustalenie, czy decyzja nie zawiera wady wymienionej w powyższym artykule. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, które występuje wówczas, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawnego, a rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organ praworządnego państwa.
Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. Kwestionowane pozwolenie na budowę dotyczy inwestycji zlokalizowanej na terenie, na którym obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2003r w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego centralnej części obszaru [...] ochrony uzdrowiskowej w [...], z którego bezspornie wynika, iż na tym terenie obowiązuje zakaz budowy garaży naziemnych.
Należy się zgodzić z ustaleniami organu odwoławczego, iż przewidziana decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2005r. inwestycja, która polegała na modernizacji i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego (za wyjątkiem projektowanej dobudowy garażu), nie naruszała ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydania tejże decyzji. Dopiero dobudowa wspomnianego garażu, w sposób jaki został określony w projekcie budowlanym, pozostaje w oczywistej sprzeczności z zapisem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jednoznacznie wskazywał na zakaz budowy garaży naziemnych. Ustalenia tegoż planu zatwierdzone uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2003r jako prawo miejscowe jest wiążące dla wszystkich stron i organów administracji publicznej i zostały sformułowane w sposób jednoznaczny nie pozostawiając żadnych wątpliwości interpretacyjnych pozwalających na jakiekolwiek odstępstwa.
W związku z tym, nie można się zgodzić z zarzutami skarżących, iż organ dokonał niewłaściwej interpretacji postanowień planu i że zakaz budowy garaży naziemnych nie dotyczy garaży dobudowanych do istniejących budynków mieszkalnych jednorodzinnych.
Z tego względu należy podzielić stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż jedynie zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w części dotyczącej dobudowy garażu do istniejącego budynku mieszkalnego, nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i w związku z tym, zgodnie z art. 156 §1 pkt 2 kpa zasadne było w tej części utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Wojewody [...] dnia [...] maja 2005r. stwierdzającej nieważność. Natomiast w pozostałej części pozwolenia na rozbudowę i modernizację budynku mieszkalnego jednorodzinnego organ odwoławczy nie dopatrzył się żadnej z wad określonych w art. 156 § 1 kpa., a więc nie było podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2005r. w całości.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.