Uzasadnienie
- I. Stan sprawy
- 1. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...], po ponownym rozpatrzeniu odwołania Miasta i Gminy [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] nakazującej Gminie [...] całkowitą rozbiórkę ulicy [...] i części ulicy [...], tj. usunięcie nawierzchni z bloczków betonowych i obrzeży betonowych na odcinku o łącznej długości około 240 mb i szerokości 4,30 mb na terenie działek o nr ew. [...] z obrębu [...] (ulica [...]) i działek o nr ew. [...] z obrębu [...],[...]z obrębu [...] (ulica [...] będąca przedłużeniem ulicy [...]) w [...], w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego [w Warszawie] z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1980/13 - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – dalej "kpa", oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.).
2. W uzasadnieniu decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego – dalej "[...]WINB" podał, że niniejsza sprawa — ulicy [...] i części ulicy [...], położonych na terenie działek o nr ew. [...], tj. ulica [...], i działek o nr ew. [...],[...], tj. ulica [...] będąca przedłużeniem ulicy [...] w [...] była już kilkakrotnie przedmiotem postępowania przed organem drugiej instancji jak również parokrotnie podlegała badaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
[...] WINB wskazał, że ostatnim wyrokiem wydanym w niniejszej sprawie był wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1980/13, którym uchylono decyzję [...]WINB z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], uchylającą w całości decyzję PINB w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], nakazującą Gminie [...] całkowitą rozbiórkę ulicy [...] i części ulicy [...], tj. usunięcie nawierzchni z bloczków betonowych i obrzeży betonowych na odcinku o łącznej długości około 240 m i szerokości 4,30 m na terenie działek o nr ew. [...], tj. ulica [...], i działek o nr ew. [...],[...], tj. ulica [...] będąca przedłużeniem ulicy [...], w [...], oraz poprzedzające ją postanowienie z dnia [...] października 2012 r. nr [...] i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wyrok ten stał się prawomocny w dniu 17 kwietnia 2014 r.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy [...] WINB postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] zlecił organowi pierwszej instalacji przeprowadzenie w wyznaczonym terminie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie przeprowadzenia oględzin - z udziałem stron postępowania, w celu zbadania aktualnego stanu faktycznego niniejszej sprawy, w celu ustalenia dokładnego zakresu robót budowlanych wykonanych w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji, z wyjaśnieniem czy zostały one wykonane w związku z przebudową drogi już istniejącej czy też w związku z budową nowej drogi. W postanowieniu tym wskazano także, że dokonane ustalenia powinny zostać poparte odpowiednimi dokumentami, w tym protokołem kontroli oraz przejrzystą dokumentacją zdjęciową.
W związku z brakiem odpowiedzi na to postanowienie, [...] WINB pismem z dnia [...] lipca 2014 r. wezwał organ powiatowy do wskazania, jakie czynności zostały podjęte w celu wykonania dyspozycji wynikającej z postanowienia z dnia [...] czerwca 2014 r., a PINB w [...] przesłał żądane w sprawie informacje wraz z dokumentacją przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r.
3. W uzasadnieniu decyzji [...] WINB stwierdził, że zgodnie z art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ administracji jest obowiązany sprawę rozpoznać ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku Sądu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 października 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 1160/09). Organ wskazał, że niniejsza sprawa była już kilkakrotnie poddana ocenie tutejszego organu, jak również ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który ostatnim wyrokiem wydanym w sprawie, tj. wyrokiem z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1980/13 - uchylił decyzję [...] WINB z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...].
[...] WINB, mając na uwadze wytyczne WSA w Warszawie zawarte w tym wyroku oraz ponownie analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, uznał, że zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji nakazującą Gminie [...] całkowitą rozbiórkę ulicy [...] i części ulicy [...], w [...], należy utrzymać w mocy, a argumenty przedstawione w odwołaniu Miasta i Gminy [...] nie zasługują na uwzględnienie.
Organ wskazał, że zakwalifikowanie uchwałą Rady Narodowej Miasta [...] z dnia [...] maja 1988 r. nr [...]w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie [...] i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych, ulicy [...]oraz fragmentu ulicy [...]w [...], do kategorii dróg gminnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych nie spowodowało, że ulice te należy uznać za obiekty budowlane - budowle, lecz wydzielone pasy terenu, i uznał, że sprawa nie dotyczy przebudowy drogi już wcześniej istniejącej.
Stwierdził, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 12 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, przebudowa dróg, torów i urządzeń kolejowych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Miasto i Gmina v dokonało w dniu [...] czerwca 2010 r. w Starostwie Powiatowym w [...] zgłoszenia przebudowy ciągu ulic [...] i [...] w [...], zlokalizowanych przy ulicy [...] na działkach o nr ew.: [...],[...], przy ulicy [...] działki o nr ew. [...]. W zgłoszeniu podano, że roboty będą prowadzone w istniejącym pasie drogowym i nie będą wymagały pozyskiwania gruntów na prowadzenie robót budowlanych. Jednakże, zdaniem [...] WINB, zgłoszenie to jest nieskuteczne, gdyż jak wskazał WSA w Warszawie, niemożliwym jest wykonanie przebudowy nieistniejącego obiektu budowlanego, gdyż w związku z decyzją organu powiatowego nawierzchnia przedmiotowych ulic została w 2010 r. rozebrana.
Miasto i Gmina [...] w wyniku wykonania decyzji PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] dokonała rozbiórki nawierzchni ulicy [...] i części ulicy [...] co spowodowało, że przywrócono te ulice do stanu poprzedniego, tj. do wydzielonych pasów terenu, nie zaś do istniejącej drogi. Dokonane przez inwestora zgłoszenie dotyczyło przebudowy, co zgodnie z art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane oznacza wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego. Taki obiekt nie istnieje, wobec czego realizacja omawianej inwestycji powinna odbywać się w oparciu o pozwolenie na budowę, nie zaś zgłoszenie.
Organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie w wyznaczonym terminie uzupełniającego postępowania dowodowego przez przeprowadzenia oględzin, z udziałem stron postępowania, w celu zbadania aktualnego stanu faktycznego sprawy, w celu ustalenia dokładnego zakresu robót budowlanych wykonanych w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji, z wyjaśnieniem, czy zostały one wykonane w związku z przebudową drogi już istniejącej czy też w związku z budową nowej drogi. W postanowieniu tym wskazano także, aby dokonane ustalenia zostały poparte odpowiednimi dokumentami, w tym protokołem kontroli oraz przejrzystą dokumentacją zdjęciową. Zdaniem organu, z przesłanej przez PINB w [...] dokumentacji, tj. z protokołu oględzin z dnia [...] lipca 2014 r. i przejrzystej dokumentacji zdjęciowej, wynika, że w wyniku wykonanych na podstawie zgłoszenia z 2010 r. robót budowlanych (po rozbiórce uprzednio istniejącej nawierzchni ulic wykonanej także samowolnie) powstały nowe obiekty budowlane (ulice) o innych niż wcześniej parametrach w rozumieniu ustawy o drogach publicznych.
Wykonane roboty nie polegały na przebudowie istniejących obiektów w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane. Odnosząc się do wyjaśnień przedstawiciela Miasta i Gminy [...] do protokołu oględzin z dnia [...] lipca 2014 r. [...] WINB wskazał zaś, że nawet gdyby uznać, że w ramach wykonania kanalizacji sanitarnej i sieci wodociągowej teren ulic [...] i [...] został przykryty zasypką z kruszywa naturalnego, a prace te wykonano w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę z 2009 r., to nie zmienia to faktu, że następnie nawierzchnia ta została rozebrana w 2010 r. na skutek decyzji PINB w [...] nr [...], a zatem zgłoszenie nie mogło dotyczyć przebudowy drogi, jak wskazał powyżej. [...] WINB stwierdził więc, że przedmiotowe roboty budowlane nie zostały wykonane na istniejącej już drodze, lecz stanowiły one budowę nowego obiektu budowlanego, na wykonanie którego konieczne było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, na co inwestor decyzji nie uzyskał, stąd organ pierwszej instancji słusznie przeprowadził czynności wyjaśniające z zakresu nadzoru budowlanego w celu zalegalizowania stwierdzonej samowoli budowlanej, w oparciu o art. 48 ustawy Prawo budowlane z 1994 r.
Zgodnie z art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego właściwy organ, stwierdzając możliwość zalegalizowania obiektu budowlanego będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, jest zobowiązany wydać postanowienie, w którym winien wstrzymać prowadzenie robót budowlanych i nałożyć na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2.
W niniejszej sprawie PINB w [...] nie stwierdził, aby omawiana inwestycja naruszała przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym czy przepisy techniczno-budowlane, w związku z czym postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. wstrzymał Gminie [...] roboty budowlane przy budowie tej drogi oraz nałożył obowiązek przedłożenia w terminie 90 dni, licząc od dnia doręczenia postanowienia: (-) zaświadczenia Burmistrza Gminy [...] o zgodności wykonanych robót budowlanych z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź w przypadku braku tego planu, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy; (-) 4 egzemplarzy projektu budowlanego, sporządzonego przez osobę o wymaganych kwalifikacjach i uprawnieniach, należącą do izby samorządu zawodowego; (-) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W związku z nieprzedłożeniem przez Miasto i Gminę [...] stosownej dokumentacji zgodnie z art. 48 ust. 4, który brzmi: "W przypadku niespełnienia, w wyznaczonym terminie, obowiązków o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust.1", organ powiatowy orzekł w drodze decyzji obowiązek rozbiórki przedmiotowej inwestycji.
W ocenie [...]WINB, organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował procedurę legalizacji samowoli budowlanej. Legalizacja zostaje przeprowadzona skutecznie, jeśli inwestor zastosuje się do rozstrzygnięć organu nadzoru budowanego w tym przedmiocie. Wykonanie czynności nakazanych postanowieniem legalizacyjnym nie jest bowiem prawem inwestora, lecz jego obowiązkiem, z którym ustawodawca wiąże określone skutki. Dopuszczona przez ustawodawcę procedura legalizacyjna, w przypadku spełnienia określonych obowiązków, skutkuje odstąpieniem od orzekania nakazu rozbiórki. Jednakże w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków orzeka się nakaz rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego. Organ wskazał, że stanowisko takie potwierdza przyjęta linia orzecznicza sądów administracyjnych, wyrażona m.in. w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 19 grudnia 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 120/05: "Niespełnienie przez inwestora obowiązku przedłożenia określonych dokumentów w wyznaczonym przez organ terminie obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego zgodnie z art. 48 ust.
4. Natomiast przedłożenie w wyznaczonym terminie żądanych dokumentów jest traktowane jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, co umożliwia dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej".
Organ podkreślił, iż nie budzi wątpliwości, że strona skarżąca nie zastosowała się do postanowienia PINB w [...] nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Wobec faktu, iż nie przedstawiono dokumentacji w wyznaczonym terminie, której dostarczenie niewątpliwie niosło za sobą korzystne skutki dla inwestora, organ pierwszej instancji zasadnie wydał decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowej drogi. Stanowiło to bowiem przewidzianą prawem konsekwencję niespełnienia w terminie obowiązków określonych w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Inwestor mógł przedłożyć wymaganą dokumentację, która umożliwiłaby zalegalizowanie wykonanych robót budowlanych, jednakże od możliwości takiej odstąpił. Zdaniem organu, należy mieć również na uwadze treść wyroku NSA z dnia 9 maja 2013 r. II OSK 2714/11, zgodnie z którym, nie można oczekiwać od organu, aby z urzędu dążył do wyegzekwowania od strony przedłożenia kompletnej dokumentacji.
Niewątpliwie takie działania organu z urzędu byłyby zawsze z pokrzywdzeniem pozostałych stron postępowania, które muszą znosić stan naruszenia ich praw i oczekiwać, iż może inwestor zmieni zdanie. Tak więc bezsprzecznie w tym zakresie inicjatywa leży zawsze po stronie inwestora i to on winien przedłożyć w zakreślonym przez organ, realnym terminie odpowiednie dokumenty pozwalające na legalizację samowoli budowlanej, czego w przedmiotowej sprawie nie uczyniono. Tak więc, zdaniem organu, organ pierwszej instancji podejmował wszelkie możliwe kroki, aby umożliwić inwestorowi legalizację spornej inwestycji.
- 4. Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina [...]. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania:
- 1) art. 7 kpa, poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności niewyjaśnienia czy na podstawie zgłoszenia z 2010 r. robót budowlanych powstały nowe obiekty budowlane (ulice), czy były to już istniejące drogowe obiekty budowlane powstałe wskutek wykonywania robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę (decyzja Starosty [...] - zezwolenie na położenie kanalizacji zgodnie z projektem budowlanym z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...]) a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- 2) art. 77 § 1 kpa, poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i rozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności nieustalenie czy roboty budowlane zostały wykonane zgodnie ze zgłoszeniem, ponieważ ta okoliczność nie wynika z protokołu oględzin z dnia [...] lipca 2014 r. wykonanego przez PINB, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- 3) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji -
- - wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o ewentualne uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji, i o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.
- 5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
- II. Podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
6. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej "ppsa", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Podkreślić należy, że sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, czyni to na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie zastępuje organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do kompetencji sądu należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach.
7. Zaskarżoną decyzją [...] WINB utrzymał w mocy decyzję PINB w [...] z dnia [...] lutego 2013 r. nakazującą Gminie [...] całkowitą rozbiórkę ulicy [...] i części ulicy [...], tj. usunięcie nawierzchni z bloczków betonowych i obrzeży betonowych na odcinku o łącznej długości około 240 m i szerokości 4,30 w [...] w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1980/13 - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zarówno zaskarżona jak również poprzedzająca decyzja nie narusza prawa. Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zarówno w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak również zastosowanych przepisów prawa.
8. Stwierdzić należy, że kontrolowana obecnie przez Sąd decyzja [...] WINB została wydana po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1980/13, którym to wyrokiem uchylono decyzję [...] WINB uchylającą w całości decyzję PINB w [...] nakazującą Gminie [...] całkowitą rozbiórkę ul. [...] i części ul. [...], i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Wyrokiem tym był związany organ rozpatrujący sprawę, i jest nim związany niniejszy skład orzekający. Stosownie bowiem do art. 153 ppsa, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie – w brzmieniu obowiązującym w dniu wyrokowania, natomiast w dniu wydawania zaskarżonej decyzji, tj. w dniu [...] września 2014 r. przepis ten miał brzmienie następujące: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu tego wyroku stwierdził, m. in., że "(...) zaliczenie ulic [...]i [...] do dróg gminnych w 1988 r. nie stanowiło uznania ich za budowle, a za wydzielone pasy terenu. Ani to zaklasyfikowanie ulic, ani późniejsze zmiany w ustawie nie spowodowały, że drogi te stały się budowlami. (...) sporna droga nigdy nie powstała wskutek wydania pozwolenia na ich budowę, a więc wykonanie postanowienia nakazującego rozbiórkę doprowadziło do zlikwidowania obiektu budowlanego, który powstał w wyniku samowoli budowlanej. Zgłoszenie dotyczyło przebudowy, co zgodnie z art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane oznacza wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego. A contrario, niemożliwe jest wykonanie przebudowy nieistniejącego obiektu budowlanego.
Sąd stwierdza, że zgłoszenie inwestycji, która następnie jest realizowana w zakresie nie podlegającym zgłoszeniu, a wymagającym pozwolenia na budowę, co do zasady nie wywiera żadnych skutków dla takiej inwestycji."
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu tego wyroku stwierdził również, że "droga" w rozumieniu ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2003 r., to "wydzielony pas terenu, przeznaczony do ruchy lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu". Dopiero po nowelizacji ustawy o drogach publicznych, która weszła w życie z dniem 9 grudnia 2003 r., art. 4 pkt 2 tej ustawy stanowił, że – droga, jest to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym.
Wynika z tego, że zaliczenie ulic [...] i [...] do dróg gminnych w 1988 r. nie stanowiło uznania ich za budowle, a jedynie za wydzielone pasy terenu. Ani zaklasyfikowanie ulic ani późniejsze zmiany w ustawie nie spowodowały, że drogi te stawały się budowlami, jak stwierdził Sąd.
Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, w brzmieniu pierwotnym, obowiązującym do dnia 27 maja 1990 r., zaliczenie drogi do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich następuje w drodze uchwały wojewódzkiej rady narodowej, po zasięgnięciu opinii właściwych rad narodowych stopnia podstawowego. Podkreślić zatem należy, że zakwalifikowanie uchwałą rady narodowej Miasta [...] z dnia [...] maja 1988 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie [...] i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych ul. [...] oraz fragmentu ul. [...] – w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o drogach publicznych nie spowodowało, że ulice te należało uznać za obiekty budowlane – budowle, lecz były to nadal wydzielone pasy terenu, drogi, stosownie do ustawy o drogach publicznych. Uchwała w sprawie zaliczenia dróg publicznych do określonej kategorii dróg - nie ingerowała w przepisy prawa budowlanego. Nie można było zatem uznać, w oparciu o uchwałę z dnia 26 maja 1988 r., że jest to przebudowa drogi już wcześniej istniejącej.
Słusznie [...] WINB stwierdził, że przedmiotowe roboty budowlane nie zostały wykonane na istniejącej już drodze, lecz stanowiły budowę nowego obiektu budowlanego, na wykonanie którego konieczne było uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, której jednakże inwestor nie uzyskał, dlatego też organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził czynności wyjaśniające z zakresu nadzoru budowlanego w celu zalegalizowania stwierdzonej samowoli budowlanej, w oparciu o art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie bowiem z art. 48 ust. 2 i 3 tej ustawy, właściwy organ, stwierdzając możliwość zalegalizowania obiektu budowlanego będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, jest zobowiązany wydać postanowienie, w którym winien wstrzymać prowadzenie robót budowlanych i nałożyć na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 pkt 1 i 2.
Skoro PINB w [...] nie stwierdził, aby przedmiotowa inwestycja naruszała przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym czy przepisy techniczno-budowlane, to postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. wstrzymał Gminie [...] roboty budowlane przy budowie tej drogi oraz nałożył obowiązek przedłożenia w zakreślonym terminie stosownych dokumentów, takich jak zaświadczenie Burmistrza Gminy [...] o zgodności wykonanych robót budowlanych z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź w przypadku braku tego planu, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, 4 egzemplarze projektu budowlanego, sporządzonego przez osobę o wymaganych kwalifikacjach i uprawnieniach, należącą do izby samorządu zawodowego, czy oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a ponieważ stosowna dokumentacja nie została przedłożona, zgodnie z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane – nakazał rozbiórkę przedmiotowej inwestycji.
Słusznie [...] WINB uznał, iż PINB w [...] prawidłowo zastosował procedurę legalizacji samowoli budowlanej. Jednakże niespełnienie przez inwestora obowiązku przedłożenia określonych dokumentów w wyznaczonym przez organ terminie obligowało organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki obiektu budowlanego zgodnie z art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, co było konsekwencją niespełnienia w terminie obowiązków określonych w art. 48 ust. 3 tej ustawy. Wskazać równocześnie należy, że przedłożenie w wyznaczonym terminie żądanych przez organ dokumentów jest traktowane jako wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, co umożliwia dalsze prowadzenie procedury legalizacyjnej. Wobec zaś nieprzedłożenia stosownej dokumentacji przez Miasto i Gminę [...], stosownie do art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane – organ zasadnie wydał decyzję o nakazie rozbiórki.
Podkreślić należy, że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem inwestora, lecz jego prawem, a wobec powyższego organ powinien, w określonych sytuacjach, legalizację tę inwestorowi umożliwić, jednakże nie może do niej inwestora zmuszać. Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej – organ wszczął procedurę legalizacji, a skoro inwestor z możliwości tej nie skorzystał, bowiem nie przedłożył określonych szczegółowo przez organ dokumentów, zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe.
- 9. Wobec powyższego, odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż są one niezasadne. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym wskazanych w skargach, które miałyby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, a zatem skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
- 10. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji.