Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] Wojewoda M., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego -tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. (dalej kpa), po rozpatrzeniu odwołania A. B., od decyzji Starosty P. z dnia [...] stycznia 2009r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla Powiatu P. reprezentowanego przez Starostę P. Z. S. i Wicestarostę T. O., na rozbudowę i nadbudowę stacji obsługi samochodów "P." dla potrzeb Centrum Kształcenia Praktycznego oraz udzielającej pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania istniejących budynków stacji obsługi samochodów "P." dla potrzeb Centrum Kształcenia Praktycznego w P. przy ul. G. na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że wnioskiem z dnia 1 grudnia 2008 r. Powiat P., reprezentowany przez Starostę Z. S. i Wicestarostę T. O. wystąpił o wydanie pozwolenia na rozbudowę Centrum Kształcenia Praktycznego w P. przy ul. G. - polegającej na rozbudowie, nadbudowie i zmianie sposobu użytkowania z P. na Centrum Kształcenia Praktycznego, na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...] w P. Starosta P. po rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę.
W odwołaniu od powyższej decyzji A. B. podniósł m. in., że powyższe przedsięwzięcie budowlane powinno być uprzednio uzależnione od pozytywnych decyzji wydanych przez państwowy organ Straży Pożarnej i organ państwowej inspekcji sanitarnej, bowiem zamierzenie inwestycyjne będzie w bezpośrednim sąsiedztwie z jego nieruchomością, na której znajduje się murowany budynek gospodarczy służący do prowadzenia rolniczej działalności gospodarczej, hodowlanej (drób, trzoda chlewna) i roślinnej, jak również magazynowania pasz i zbóż. Wskazał również, że w jego interesie jako rolnika prowadzącego rolniczą działalność gospodarczą, między innymi roślinną i zwierzęcą, będącego stroną tego postępowania jest rozwiązanie sprawy służebności gruntowej, w celu umożliwienia dojazdu maszynami rolniczymi do jego nieruchomości.
Odwołujący się zwrócił uwagę, że decyzja w sposób rażący narusza dotychczasowe zobowiązania Burmistrza Miasta P. i Starosty P. dotyczące zapewnienia mu służebności drogi koniecznej. Do odwołania dołączył protokół z posiedzenia Zarządu Miasta P. z dnia [...] sierpnia 1993 r., nr [...], w którym Zarząd wyraził zgodę na udostępnienie korzystania z przejazdu przez nieruchomość byłego "P.", obecnie teren Zespołu Szkół Zawodowych od strony ul. S. oraz pismo Starosty P. kierowane do A. B. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], w którym zapewnił on o możliwości korzystania z dojazdu do własnego siedliska na zasadach dotychczasowych pod warunkiem wykonania we własnym zakresie bramy przejazdowej w ogrodzeniu wraz z zabezpieczeniem.
Jednocześnie w piśmie tym Starosta stwierdził, że sprawa zabezpieczenia dojazdu do posesji maszynami rolniczymi przez nieruchomość stanowiącą obecnie własność Powiatu P. oznaczoną jako działka nr [...] zostanie rozpatrzona na etapie opracowania dla tej nieruchomości projektu zagospodarowania terenu. po opracowaniu projektu zagospodarowania terenu zostanie sprecyzowany zakres i charakter obszaru, z którego będzie mógł korzystać, z tym zastrzeżeniem, że ostateczne stanowisko w tej sprawie będzie należeć do Rady Powiatu P. Ponadto odwołujący się dołączył pismo Burmistrza Miasta P. z dnia 23 lutego 2007 r., znak: [...] adresowane do niego, w którym organ wyjaśnił, że sprzedaż ok. 5 arów gruntu z mienia komunalnego działki o nr [...] nie jest możliwa ze względu na przekazanie m. in. tej działki w drodze darowizny na rzecz Powiatu P. Tym niemniej Burmistrz stwierdził, że Starosta P. zagwarantował, że po przejęciu nieruchomości zachowa dotychczasowe zobowiązania Miasta P. dotyczące korzystania z wjazdu maszynami rolniczymi na własne siedlisko przez przedmiotową nieruchomość.
Rozpatrując odwołanie Wojewoda [...] wskazał, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę załączył projekt budowlany (uzgodniony pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych, bhp oraz wymagań ergonomii i zabezpieczeń przeciwpożarowych), oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję Burmistrza P. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] listopada 2007r., nr [...], decyzję Burmistrza P. z dnia [...] listopada 2008r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz posiada uzgodnienia na podłączenie infrastruktury dla projektowanej rozbudowy.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego rażącego naruszenia pisemnych zobowiązań Burmistrza Miasta P. i Starosty P. w kwestii zapewnienia służebności drogi celem przejazdu maszynami rolniczymi do nieruchomości w P. przy ul. P. zauważył, że z załączonej do odwołania kserokopii protokołu nr [...] z posiedzenia Zarządu Miasta P. w dniu [...] sierpnia 1993r. wynika, iż Zarząd Miasta P. pozytywnie zaopiniował podanie T. B. w sprawie udostępnienia korzystania z drogi położonej na terenie byłego P. od ul. S. W rezultacie prawo przejazdu uzyskał wyłącznie T. B., a nie wszyscy następcy.
Ponadto Wojewoda [...] podniósł, że w dniu [...] lutego 2007r. aktem notarialnym - repertorium A Nr [...], na podstawie uchwały z dnia [...] stycznia 2007r. Nr [...] Rady Miejskiej w P., m.in. działka oznaczona nr ew. [...] została przekazana w formie darowizny na rzecz Powiatu P. na potrzeby Centrum Kształcenia Praktycznego z klauzulą, że "w przypadku niewykorzystania działek na ten cel, darowizna ta podlega odwołaniu". Jednocześnie, w § 1 tego aktu zapisano również, że "działki objęte tym aktem wolne są od obciążeń, ograniczeń i praw osób trzecich". W rezultacie zgoda na doraźne korzystanie z nieruchomości przez T. B. wyrażona w w/w Uchwale Rady Miasta nie stanowiła ograniczonego prawa rzeczowego, które mogło mieć wpływ na aktualnie wydawane decyzje.
Dodatkowo wskazał, że skarżący ma w sposób właściwy zapewniony dostęp do drogi publicznej od ul. P. oraz wyjaśnił, że w przypadku braku zgody na umowne korzystanie z cudzej nieruchomości, może ona być ustanowiona jedynie rozstrzygnięciem sądu powszechnego.
Powyższa decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi A. B., który wnosząc o uchylenie decyzji organów I i II instancji zarzucił im naruszenie art. 6 kpa, 7 kpa, 8 kpa, 77 kpa, poprzez niewyczerpujące, pobieżne i nieobiektywne ustosunkowanie się do materiału dowodowego w tej sprawie. W szczególności zdaniem skarżącego organy nie ustosunkowały się do zobowiązań Miasta P. oraz Starosty P. złożonych T. B. oraz jego następcy prawnemu A. B. Skarżący nie zgodził się z twierdzeniem, że przedmiotowe zobowiązania co do służebności drogi dotyczyły wyłącznie ojca skarżącego, T. B. Wskazał, że organ II instancji nie odniósł się do jego sytuacji, jako obywatela i rolnika Miasta P., w przypadku pozbawienia go możliwości dojazdu do zabudowanej nieruchomości w P. przy ul. J. Skarżący podkreślił jednocześnie, że wprawdzie istnieje dojazd z drogi publicznej na jego posesję, jednakże o szerokości 2,90 m, co uniemożliwia przejazd na zmechanizowanym sprzętem rolniczym.
Jednocześnie zwrócił uwagę, że postępowanie sądowe przed sądem powszechnym o ustanowienie służebności gruntowej może być kosztowne i nieskuteczne po realizacji decyzji o pozwoleniu na budowę, która już na obecnym etapie pozostaje w sprzeczności ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem jego zabudowanej nieruchomości, na której prowadzi rolniczą działalność gospodarczą – hodowlaną.
Do skargi A. B. dołączył m. in. wyciąg z protokołu nr [...] z sesji Rady Miejskiej w P. odbytej w dniu [...] stycznia 2007 roku. Z wypowiedzi Zastępcy Burmistrza opisanej w ww. protokole wynika, że zasadne jest utrzymanie dotychczasowego wjazdu na posesję rolnika przez teren warsztatów, ponieważ bardzo wąski wjazd na posesję z ul. P. uniemożliwia skarżącemu jakiekolwiek poruszanie się pojazdami i maszynami rolniczymi.
W aktach sądowych znajduje się również stanowisko Rady Miejskiej w P. z dnia 28 maja 2009 r., w którym organ ten wyraził swoje zaniepokojenie brakiem woli prawnego uregulowania przez Powiat P. możliwości korzystania przez A. B. z dojazdu maszynami rolniczymi przez działkę [...] do jego posesji. Rada Miejska zwróciła uwagę na zapewnienia Starosty P. w sprawie zagwarantowania możliwości przejazdu A. B. przed podjęciem uchwały o przekazaniu nieruchomości Powiatowi. Podniosła jednocześnie, że z późniejszych dokumentów, zaproponowanego przez Starostwo nowego projektu podziału działki oraz stanowiska Rady Powiatu wynika, że rolnikowi jest ograniczana możliwość swobodnego dojazdu maszynami rolniczymi do posesji, co jest niezgodne z ww. zapewnieniami. W ocenie Rady Miejskiej realizacja zadań publicznych powinna odbywać się z poszanowaniem indywidualnych interesów obywateli.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 475/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu tego wyroku Sąd zauważył m. in., że stanowisko Zarządu Miasta z 1993 r. pozytywnie opiniujące podanie ojca skarżącego w sprawie udostępnienia mu drogi do przejazdu, nie było ustanowieniem służebności gruntowej tak jak i nie jest służebnością gruntową zgoda na doraźne korzystanie z tej nieruchomości w celach przejazdu przez samego skarżącego, wynikająca z pisma Starosty z dnia 10 stycznia 2007 r. skierowanego do Burmistrza Miasta P. Sąd podzielił stanowisko organu, zgodnie z którym służebność gruntowa może być ustanowiona jedynie przez umowę notarialną bądź rozstrzygnięciem sądu powszechnego. W rezultacie za chybiony uznał zarzut skargi, że służebność gruntową powinien był ustanowić w ramach swoich kompetencji organ administracji publicznej.
Jednocześnie wskazał, że organ odwoławczy rozpatrując odwołanie skarżącego nie ustalił w ogóle kręgu stron postępowania, a decyzję I instancji skarżący, tak jak wiele innych osób, otrzymał tylko do wiadomości.
Wyrokiem z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1558/09
Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. Za zasadny uznał zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisów art. 3 § 2 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), albowiem Sąd pierwszej instancji w istocie uchylił się od prawidłowego wykonania kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Wojewody [...]. NSA podkreślił, że Sąd pierwszej instancji wypowiedział się wyłącznie w kwestii służebności gruntowej, pomijając całkowicie kwestie objęte hipotezą przepisów prawa regulujących zatwierdzanie projektu budowlanego i udzielanie pozwolenia na budowę jak i przepisów normujących udzielanie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych. Zdaniem NSA Sąd pierwszej instancji powinien ocenić dostęp do drogi publicznej w świetle art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm. (dalej: Prawo budowlane), a także zbadać, czy decyzje wydane przez organy administracji publicznej są zgodne z prawem materialnym oraz czy wydane zostały przy zachowaniu zasad postępowania administracyjnego, w tym art. 7 i art. 77 § 1 kpa.
Na rozprawie w dniu 2 marca 2011 r. pełnomocnika skarżącego oświadczył, że od 1993 r. korzystał z wjazdu od strony S. wjazd ten umożliwiał mu korzystanie z maszyn rolniczych, natomiast postępowanie o ustanowienie służebności drogi koniecznej zostało umorzone ze względu na brak zainteresowania skarżącego działką, która mogła być obciążona służebnością ze względu na jej rozmiary uniemożliwiające przejazd maszynami rolniczymi o dużych gabarytach. Wskazał ponadto, że wjazd od strony ulicy P. o szerokości 2,90 m również uniemożliwia przejazd maszynami (vide protokół z rozprawy - karta nr 198 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.
Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do treści art. 190 ppsa sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy-Prawo budowlane obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący A. B. oraz jego ojciec T. prowadzą rolniczą działalność gospodarczą na terenie siedliska zlokalizowanego na działkach o nr ewidencyjnym [...] i [...] sąsiadujących z terenem, na którym planowana jest inwestycja. W związku z wywłaszczeniem części nieruchomości skarżących, które nastąpiło na mocy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej z dnia [...] września 1969 r. konieczne stało się korzystanie z przejazdu przez działkę o nr [...], objętej następnie decyzją Starosty P. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...].
Z akt sprawy wynika, że zarówno Skarżący, jak i jego ojciec korzystali z ww. przejazdu od strony S. od wielu lat na mocy m. in. zgody udzielonej przez Zarząd Miasta P. z dnia [...] sierpnia 1993 r., nr [...]. Nie ulega również wątpliwości, że wjazd od strony ul P., na który powołuje się Wojewoda [...] w zaskarżonej decyzji, jakkolwiek stanowi dostęp do drogi publicznej, tym niemniej – ze względu na jego szerokość (2,90 m.) oraz usytuowanie w granicach ścian budynków - uniemożliwia przejazd maszynami rolniczymi na teren działek Skarżącego, a w rezultacie ich wykorzystanie zgodnie z przeznaczeniem gospodarczym tj. prowadzenie rolniczej produkcji hodowlano-uprawnej.
Rozstrzygając w postępowaniu administracyjnym organ administracji publicznej zobligowany jest mieć na uwadze słuszny interes obywateli oraz uwzględniać interes społeczny, w szczególności zaś powinien zmierzać do realizacji zasady prawdy obiektywnej. Dlatego też trafność rozstrzygnięcia w każdym indywidualnym przypadku wymaga szczegółowego zbadania i rozważenia wszelkich argumentów, które stanowiłyby podstawę do przyjęcia określonego stanowiska. Wydając decyzję organ jest zobowiązany do przestrzegania przepisów kpa, a przede wszystkim do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zobowiązany jest również do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 77 § 1 i art. 80 kpa. oraz do uzasadnienia według wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszego stanu faktycznego należy uznać, że Wojewoda [...] nie podjął dostatecznych kroków zmierzających do wyjaśnienia wątpliwości związanych z zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę dla Powiatu P. Nie odniósł się również do wszystkich argumentów podniesionych przez Skarżącego. W szczególności organ nie wyjaśnił wspomnianej wyżej kwestii wpływu zatwierdzonego projektu budowlanego i realizacji inwestycji na uzasadnione interesy Skarżącego, w tym także zapewnienia dostępu do drogi publicznej w kontekście gospodarczego przeznaczenia działek stanowiących siedlisko służące prowadzeniu działalności gospodarczej. Lakoniczne i jednozdaniowe wskazanie przez organ, że A. B. ma zapewniony dostęp do drogi publicznej od strony ul. P., w sytuacji, gdy oczywiste staje się ograniczenie korzystania z jego nieruchomości biorąc pod uwagę jej przeznaczenie jest – w ocenie Sądu – dalece niewystarczające.
Zgodzić się należy z twierdzeniem organu, że ustanawianie ograniczonych praw rzeczowych, w tym służebności gruntowej drogi koniecznej należy do sfery stosunków cywilnoprawnych i nie może być regulowane na gruncie przepisów prawa administracyjnego, w tym zawartych w Prawie budowlanym. Ta oczywista konkluzja nie zmienia jednak faktu, że z norm Prawa budowlanego wynika także konieczność takiego projektowania i realizacji obiektów budowlanych, aby zapewnić poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. Zatwierdzenie i realizacja inwestycji bez uwzględnienia powyższego nakazu i przy jednoczesnym odesłaniu strony na drogę postępowania cywilnoprawnego może nie przynieść rezultatu polegającego na ochronie uzasadnionych interesów prawnych stron postępowania w sposób zgodny z obowiązującym porządkiem prawnym. Z akt niniejszej sprawy wynika, że postępowanie prowadzone przed sądem powszechnym jest nieskuteczne, a Skarżący ma ograniczone prawo korzystania z własnej nieruchomości, co wiąże się bezpośrednio z wydaniem i realizacją decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę.
W związku z powyższym Wojewoda [...] zobowiązany był odnieść się do tej kwestii i zawrzeć w uzasadnieniu swojej decyzji odpowiednie rozważania i argumenty na poparcie wydanego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy tego nie uczynił, czym naruszył art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 7 i 77 tej ustawy.
Ponadto należy podkreślić, że jednym z podstawowych wymogów określonym w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jest zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Z treści decyzji Burmistrza P. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wynika m.in., że inwestycję należy sytuować i roboty prowadzić przy uwzględnieniu wymagań dotyczących ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności określonych w art. 5 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. Organ wskazał także w tej decyzji, że inwestycja nie może być uciążliwa dla otoczenia, nie może pogarszać warunków użytkowania nieruchomości sąsiednich (ograniczać dostępu do drogi publicznej, parkowania, korzystania z urządzeń infrastruktury technicznej). Wojewoda [...] całkowicie pominął tak istotną kwestię jak analiza zarzutów A. B. w kontekście ustalenia zgodności zaskarżonej decyzji organu I instancji z decyzją Burmistrza P. z dnia [...] listopada 2007 r.
Naruszenie powołanych wyżej przepisów procedury administracyjnej wiąże się także z nierozstrzygnięciem przez Wojewodę [...] podniesionych przez Skarżącego wątpliwości związanych bezpośrednim sąsiedztwem murowanego budynku gospodarczego służącego do prowadzenia rolniczej działalności gospodarczej, hodowlanej (drób, trzoda chlewna) i roślinnej, jak również magazynowania pasz i zbóż.
Organ odwoławczy nie odniósł się także do podniesionych przez A. B. wątpliwości dotyczących braku obiektywizmu organu I instancji w rozstrzyganiu o pozwoleniu na realizację spornej inwestycji. Z akt postępowania administracyjnego wynika niewątpliwie, że decyzja z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę została wydana przez Starostę P. na wniosek z dnia [...] grudnia 2008 r. Powiatu P. reprezentowanego przez Starostę P. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że Starosta P. był zaangażowany w uzyskanie nieruchomości, na której następnie zaprojektowano inwestycję, w drodze darowizny od Gminy P., bez dodatkowych obciążeń, w tym w postaci służebności drogi dla A. B., a następnie szybką i sprawną realizacją planowanej inwestycji.
W konsekwencji takiego stanu faktycznego wątpliwości wywołuje prowadzenie przez Starostę P. postępowania administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnej w przypadku, gdy stroną tego postępowania jest Powiat P. Pozostawanie ze stroną – Powiatem P. w stosunku zatrudnienia, a ponadto sprawowanie funkcji przewodniczącego organu wykonawczego i ustawowego przedstawiciela powiatu (art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym – t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.), można uznać za pozostawanie ze stroną w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć chociażby pośredni wpływ na prawa lub obowiązki.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że trudno jest twierdzić o każdorazowej konieczności wyłączenia osoby pełniącej funkcję starosty w sytuacji, gdy stroną stosunku administracyjnoprawnego jest powiat. Jednakże, zważywszy na okoliczności rozpatrywanej sprawy, zarzuty A. B. oraz pogląd wyrażony w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 roku, sygn. akt OPS 1/03 obowiązkiem Wojewody [...] było rozstrzygnięcie również problemu wystąpienia ewentualnej przesłanki z art. 24 § 1 pkt 1 kpa, a w dalszej konsekwencji zastosowania art. 26 § 2 kpa w związku art. 26 § 3 kpa.
Reasumując Sąd podzielił zarzuty A. B. dotyczące naruszenia art. 7, 8, 77 i 107 § 3 kpa.
Wojewoda [...] rozstrzygając ponownie odwołanie zobowiązany będzie do rozważenia kwestii podniesionych przez Sąd a dotyczących odniesienia się do wszystkich zarzutów Skarżącego, w szczególności związanych z zapewnieniem dostępu maszynami rolniczymi do nieruchomości zgodnie z jej gospodarczym przeznaczeniem, ewentualnego negatywnego wpływu inwestycji na tę nieruchomość oraz kwestii poszanowania w niniejszej sprawie zasady obiektywizmu w rozstrzyganiu o pozwoleniu na budowę.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit c) oraz art. 152 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 tej ustawy.