Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 lutego 2015r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał I. D. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu.
W piśmie z dnia 2 marca 2015r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie poinformowała o wyznaczeniu adwokata P. G. K. pełnomocnikiem z urzędu dla I. D. Wyrokiem z dnia 22 maja 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi I. D. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014r., znak: [...] skargę oddalił.
W wyroku w pkt 2 Sąd przyznał również ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. G. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 złotych w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240,00 złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 złotych.
W dniu 10 lipca 2015r. pełnomocnik z urzędu skarżącej przesłał do Sądu opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku Sądu wraz z potwierdzeniem jej wysłania skarżącej. Pełnomocnik wniósł o przyznanie mu wynagrodzenia za pomoc prawną polegającą na sporządzeniu wskazanej wyżej opinii, według norm obowiązujących. Oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części.
W niniejszej sprawie zważono co następuje:
Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a, wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz do zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 461 ze zm.).
Zgodnie § 18 ust. 1 pkt 2 lit b) ww. rozporządzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 złotych. Stawka minimalna w tego typu sprawach zgodnie § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) wynosi 240 złotych.
W myśl zaś § 2 ust. 3 tego rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponadto stosownie do § 20 rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, powinien zawierać oświadczenie, że koszty nie zostały zapłacone w całości lub części.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, iż w warunkach niniejszej sprawy zasadne jest przyznanie wyznaczonemu adwokatowi, który prowadził sprawę w pierwszej instancji, wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 120 złotych (240 złotych x 50%) powiększonej o należny podatek VAT.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 250 w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit b) ww. rozporządzenia i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.