Uzasadnienie
Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] lipca 2004r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał [...] w W. pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej [...] na dachu budynku przy ulicy [...] [...] w W. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż inwestor przedłożył kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak również uzyskał wymagane decyzje, postanowienia i opinie:
- - decyzję Powiatowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] marca 2004r. oraz z dnia [...] kwietnia 2004r.
- - decyzję Wojewody [...] w zakresie ochrony środowiska z dnia [...] marca 2004r.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie [...] w W., zwane dalej Stowarzyszeniem.
Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu podał, iż wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został przez inwestora złożony w dniu 20 lutego 2002r. W ocenie organu sprawa ochrony środowiska powinna być rozpoznawana na podstawie rozporządzenia z dnia 24 września 2002r., ponieważ decyzja o pozwoleniu na budowę była wydana po dniu 30 czerwca 2003r.
Wskazał, iż inwestor przedłożył wymagane prawem uzgodnienia w postaci decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004r. dotyczące rozwiązań projektowych inwestycji, postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2004r. oraz przedłożył Raport oddziaływania na środowisko. Ponadto inwestor wykazał się prawem dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postaci oświadczenia oraz przedłożył kompletny projekt budowlany wraz z wymaganymi uzgodnieniami.
Postępowanie w sprawie oddziaływania inwestycji na środowisko zostało przeprowadzone zgodnie z art. 31 ustawy Prawo ochrony środowiska.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] wniosło Stowarzyszenie "[...]" wraz z wnioskiem stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji Prezydenta Miasta W. na podstawie art. 11 ustawy z dnia z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.(Dz.U. z 2001r., Nr 62, poz.627 z późn.zm.) ze względu na naruszenie art. 46 ust. 10 tej ustawy
Jednocześnie też skarżący zaskarżył polską normę 0,1 W/m2 wynikającą z Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. (Dz.U. nr 192, poz. 1883).
W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, iż podstawę skargi stanowi:
- 1. uchybienie procedury administracyjnej wynikające z k.p.a. polegające na uniemożliwieniu skarżącemu uczestnictwa w kluczowym dla środowiska uzgodnieniu Wojewódzkiego Wydziału Środowiska oraz uzgodnieniu Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, poprzez niedoręczenie postanowień, co w konsekwencji pozbawiło skarżącego czynnego udziału w postępowaniu na każdym z jego etapów. Naruszono przepis art. 125 § 1 k.p.a. który mówi, iż postanowienia od których służy zażalenie doręcza się na piśmie,
- 2. brak wnikliwego rozpatrzenia uzasadnionych interesów osób trzecich w związku z wprowadzeniem w otaczające środowisko nowego źródła zagrożeń., którego skutki nie są w pełni przez naukę i badania wyjaśnione, zaś wprowadzenie w środowisko nowego źródła promieniowania powoduje potencjalne pogorszenie warunków życia okolicznej ludności oraz potencjalne obniżenie wartości okolicznych nieruchomości,
- 3. nierozpatrzenie wniosków skarżącego co narusza art. 46 ust. 10 ustawy Prawo ochrony środowiska.
Skarżący wyjaśnił, iż decyzje w odniesieniu do spraw szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi winny być podejmowane w świetle Prawa ochrony środowiska wg lepszej dostępnej wiedzy na ten temat, a nie jedynie w oparciu o raport oddziaływania na środowisko, który odnosi się do obowiązującej polskiej normy 0,1W/m2. Skarżący do skargi dołączył dokument Parlamentu Europejskiego dotyczący ryzyka zdrowotnego występującego w sytuacji oddziaływania promieniowania niejonizującego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga w niniejszej sprawie jest uzasadniona, chociaż z innych względów niż to wskazano w skardze.
Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.).
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tej sytuacji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnosiła w skardze strona. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, zaś podstawę rozstrzygnięcia stanowią okoliczności, które Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu.
Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte wnioskiem inwestora z dnia 20 lutego 2002r. o wydanie pozwolenia na budowę
Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003r., do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Z tej przyczyny złożenie przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością, a nie wykazanie tego prawa narusza art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu przed nowelizacja wprowadzoną cyt. wyżej ustawą). Wprawdzie w oświadczeniu inwestora o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane wymieniona została umowa najmu pomiędzy inwestorem a właścicielem bądź zarządcą nieruchomości, niemniej umowa powyższa nie została dołączona do akt, a zatem nie można było uznać, iż inwestor wykazał prawo do nieruchomości na cele budowlane.
Decydujące znaczenie w niniejszej sprawie ma jednak to, że pozwolenie na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej nie zostało poprzedzone decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 9 lit.g Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. (Dz.U. z 2002, Nr 179, poz.1490), przedsięwzięcie powyższe zostało zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Inwestycje takie wymagały przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć, z czym wiązała się konieczność wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i decyzji o pozwoleniu na budowę.
Przedsięwzięciem w rozumieniu przepisów w sprawie oceny oddziaływania na środowisko - Prawa ochrony środowiska jest inwestycja budowlana lub inna ingerencja w środowisko, polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu (art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska- Dz.U. z 2001r. Nr 62, poz.627 z późn.zm.).
Jak z powyższego wynika, pojęcie "przedsięwzięcia" jest tożsame ze "zmianą zagospodarowania terenu" ("zmianą sposobu zagospodarowania terenu"), wymagającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w rozumieniu przepisu art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.).
Nie ma więc wątpliwości, że w przypadku przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, wymagane było uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, odmiennie niż to przyjęto w niniejszej sprawie.
Stacja bazowa telefonii komórkowej, jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, z zasady powoduje zmianę sposobu zagospodarowania terenu, co rodzi obowiązek ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu i wymaga wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż tylko w ramach tych procedur możliwe jest przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z przepisami ustawy - Prawo ochrony środowiska (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, wyd. C.H. Beck Warszawa 2004, s. 376-383).
W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zostały zatem wydane z naruszeniem przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1b ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.). Wskazane naruszenia przepisów prawa materialnego miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego wynika bowiem, iż w razie niespełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno – budowlanej winien odmówić wydania pozwolenia na budowę.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.
Ponadto na podstawie art. 152 wcześniej powoływanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt II wyroku.