Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...], utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi - [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie i rozbudowie kamienicy z lokalami usługowymi w parterze wraz z budową garażu w poziomie piwnic i zadaszeniem wewnętrznego dziedzińca na poziomie pierwszej kondygnacji, zlokalizowanej na działkach ew. nr [...] i [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w [...].
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż projektowana inwestycja objęta decyzją Prezydenta [...]z dnia [...] marca 2012 r., nr [...], polega na przebudowie i rozbudowie kamienicy z lokalami usługowymi w parterze wraz z budową garażu w poziomie piwnic i zadaszeniem wewnętrznego dziedzińca na poziomie pierwszej kondygnacji, zlokalizowanej na działkach ew. nr [...] i [...] z obrębu [...], przy ul. [...]w [...].
Wniosek o pozwolenie na budowę wraz z dokumentacją projektową czyni zadość wymogom określonych w przepisach prawa. W szczególności inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 32 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 i art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego.
Inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zagospodarowania działki został sporządzony zgodnie z art. 34 Prawa budowlanego, spełniając wymagania § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r., Nr 120, poz. 1133) i jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia.
Ponadto projekt budowlany jest zgodny z decyzją Prezydenta [...] z dnia [...]listopada 2008r., nr [...], o warunkach zabudowy oraz został uzgodniony przez Prezydenta [...] [...] Konserwatora Zabytków - postanowieniem z dnia [...] lutego 2012r., nr [...].
Organ II instancji wskazał, iż z ekspertyzy w przedmiocie wpływu inwestycji dotyczącej remontu i przebudowy budynku przy ul. [...], na stan budynku sąsiedniego przy ul. [...], sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego - mgr inż. M. W. - wynika, że roboty związane z projektowanym remontem i przebudową budynku przy ul. [...] - objęte decyzją o pozwoleniu na budowę - "nie wpłyną na nośność i stateczność elementów konstrukcji budynku [...] z uwagi na jego znaczne oddalenie, przekraczające strefę S wpływu wykopu pod garaż podwórzowy (p.
7) oraz dostateczną nośność fundamentów". Zgodnie z tym opracowaniem "przy właściwej jakości robót oraz geodezyjnym monitorowaniu budynków, ogólny wpływ nie będzie odbiegał od standardu remontu budynków w zwartej miejskiej zabudowie".
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, iż przedmiotowy projekt zawiera wymagane ekspertyzy i opinie, które jednoznacznie wskazują, iż realizacja przedmiotowej inwestycji nie zagraża konstrukcji sąsiednich budynków.
Nadto z oświadczeń projektantów wynika, iż realizacja przedmiotowej inwestycji nie narusza interesów osób trzecich.
W przypadku wystąpienia takich naruszeń, realizacji prac niezgodnie z projektem budowlanym stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę, do podjęcia stosownych kroków właściwe są organy nadzoru budowlanego.
Organ odwoławczy za chybiony uznał zarzut wystąpienia ewentualnych immisji i sprzecznego z przepisami techniczno - budowlanymi oddziaływania zamierzenia budowlanego objętego wnioskiem inwestora, na budynki sąsiednie, w tym nieruchomość odwołującego.
W ocenie Wojewody [...] pozostałe zarzuty odwołania nie znalazły potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.
Skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w [...].
Skarżąca Wspólnota zaskarżonej decyzji Wojewody [...]zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 5, art. 28 ust. 2, art. 32 ust. 4 pkt. 2, art. 35 Prawa budowlanego, § 152, § 309-311, § 323-324, § 326 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Nie zgadzając się z decyzją Wojewody [...] skarżąca Wspólnota wskazała, iż rozpoznanie jej odwołania sprowadziło się do formalnej oceny czy inwestor przedstawił dokumenty wymagane przepisami prawa budowlanego. Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu brak dokonania oceny merytorycznej zebranego w sprawie materiału dowodowego i bezkrytyczne przyjęcie wniosku wynikającego z ekspertyzy mgr inż. M. W., że prowadzone prace "nie wpłyną na nośność i stateczność elementów konstrukcji budynku [...] z uwagi na jego znaczne oddalenie, przekraczające strefę S wpływu wykopu pod garaż oraz dostateczną nośność fundamentów ".
Skarżąca podniosła, iż ustalenia ekspertyzy pozostają w oczywistej sprzeczności ze stwierdzeniami zawartymi w projekcie budowlanym, co zarzucała już w odwołaniu i do czego organ odwoławczy się nie odniósł.
Zdaniem skarżącej projekt przewiduje wykonywanie robót w obrębie części wspólnej budynku inwestora i budynku skarżącej posiadających wspólną ścianę oficyny.
Mianowicie w przypadku ściany wspólnej zaprojektowano wzmocnienie istniejących fundamentów w postaci palisady z mikrofali, która umożliwi pogłębienie piwnic w pobliżu tej ściany.
Zdaniem skarżącej z powyższego wynika, że projektowane prace związane z pogłębianiem piwnic nie będą wykonywane w żadnym oddaleniu od ściany wspólnej, lecz w bezpośredniej bliskości części wspólnej obu budynków i na tę część będą oddziaływać skoro projekt przewiduje wzmocnienie istniejących fundamentów w postaci palisady z mikrofali.
Skarżąca nie wyraziła zgody na wykonywanie robót ingerujących w części wspólne obu budynków, dlatego inwestor nie ma prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust 4 pkt 2 Prawa budowlanego.
Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu brak ustalenia czy przyjęte w projekcie rozwiązania techniczne spełniają wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich wynikające z decyzji o ustaleniu warunków zabudowy.
Wojewoda [...] ograniczył się do ogólnikowego stwierdzenia, iż zarzuty Wspólnoty w świetle zebranego materiału dowodowego należy uznać za chybione.
Zdaniem skarżącej tego typu stwierdzenie są nie tylko niezgodne z art. 107 § 3 k.p.a., lecz naruszają podstawowe zasady procedury administracyjnej zawarte w art. 7-9 k.p.a., w istocie uniemożliwiając kontrolę merytoryczną zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z przedłożonej do skargi opinii inż. S. S. biegłego rzeczoznawcy na okoliczność prowadzenia robót budowlanych naruszających konstrukcję oficyny budynku inwestora i budynku skarżącej.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Na wstępie należy wskazać, iż wniosek skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii inż. S. S. biegłego rzeczoznawcy na okoliczność prowadzenia robót budowlanych naruszających konstrukcję oficyny budynku inwestora i budynku skarżącej został oddalony, gdyż nie znajduje uzasadnienia w świetle art.106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.).
Stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają na podstawie akt sprawy, co oznacza, że przed sądem administracyjnym nie przeprowadza się postępowania dowodowego z innych dowodów, aniżeli te, które znajdują się w aktach sprawy. Wyjątkowo sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3 p.p.s.a.). Z treści tego przepisu wynika wprost, że uzupełniające postępowanie dowodowe dotyczy wyłącznie dowodów z dokumentów. Nie ma natomiast charakteru dokumentu, o którym mowa w tym przepisie, dowód z opinii biegłego, w tym konkretnym przypadku opinii biegłego rzeczoznawcy dołączonej przez skarżącą już po wniesieniu skargi (por. wyrok NSA z 25 lutego 2005 r., sygn. akt FSK 1640/04, LEX 177495, wyrok NSA 6 marca 2011, sygn. akt II GSK 1965/11).
Przechodząc do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji wskazać należy, iż organ odwoławczy z naruszeniem zasad postępowania nie przeprowadził ponownej kompleksowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i nie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarżąca Wspólnota we wniesionym odwołaniu podnosiła zarzut wykonywania robót budowlanych w obrębie wspólnej ściany obu budynków wskazując, że nie wyraziła zgody na wykonywanie robót ingerujących w części wspólne obu budynków, dlatego inwestor nie ma prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust 4 pkt 2 Prawa budowlanego.
Skarżąca Wspólnota wskazywała, iż projekt budowlany zakłada istotne pogłębienie piwnic w tylnej oficynie budynku inwestora przy wspólnej ścianie.
Zdaniem skarżącej Wspólnoty o wykonywaniu robót w obrębie części wspólnej obu budynków świadczy zapis zawarty w projekcie budowlanym z którego wynika, iż "w przypadku ściany wspólnej zaprojektowano wzmocnienie istniejących fundamentów w postaci palisady z mikrofali, która umożliwi pogłębienie piwnic w pobliżu tej ściany".
W ocenie skarżącej projektowane prace związane z pogłębieniem piwnic w bezpośredniej bliskości części wspólnej obu budynków będą oddziaływać na część wspólną co także wynika z projektu budowlanego przewidującego, że "projektowane rzędne poziomu posadzki – 3,62 lokalnie – 5,15 (w miejscu stanowisk garażowych) spowodują obniżenie w stosunku do istniejącej posadzki piwnicy o około 0,80 do 2,40 m, zagraża to naruszeniu nośności gruntu pod ławami fundamentowymi".
Skarżąca Wspólnota podniosła także zarzut braku sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w której zostały ustalone wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich m.in. przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, zanieczyszczenie powietrza, wody i gleby.
Skarżąca Wspólnota zarzuciła, iż w zatwierdzonym projekcie bądź oddzielnie sporządzonej przez inwestora ekspertyzie nie przedstawiono żadnych założeń, wyliczeń, symulacji itd. łącznych parametrów emisji hałasu i wibracji oraz emisji substancji szkodliwych wytwarzanych przez wszystkie zamontowane na dachu urządzenia wentylacyjne i klimatyzacyjne.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby Wojewoda [...] merytorycznie odniósł się do zarzutów Skarżącej.
Organ odwoławczy powołał się jedynie na ekspertyzę mgr inż. M. W. załączoną do akt sprawy przez inwestora z której wynika, że projektowane roboty budowlane nie wpłyną na nośność i stateczność elementów konstrukcji budynku skarżącej.
Przedmiotowa ekspertyza jak każdy dowód w sprawie podlega ocenie organu i obowiązkiem organu odwoławczego było zbadanie czy rzeczywiście ustalenia zawarte w ekspertyzie odpowiadają ustaleniom zawartym w projekcie budowlanym.
Skarżąca zarzuciła bowiem sprzeczność pomiędzy ustaleniami zawartymi w ekspertyzie, a ustaleniami wynikającymi z zapisów zawartych w projekcie budowlanym.
Skarżąca podniosła, iż "skoro prowadzone prace nie wpłyną na nośność i stateczność elementów konstrukcji budynku skarżącej to skąd się wzięły zawarte w projekcie stwierdzenia, że prowadzenie tych prac zagraża nośności gruntu pod ławami fundamentowymi i po co proponuje się wzmocnienie istniejących fundamentów w postaci palisady z mikrofali, która umożliwi pogłębienie piwnic w pobliżu tej ściany skoro według ekspertyzy fundamenty mają dostateczną nośność".
Obowiązkiem organu odwoławczego jest przeprowadzenie ponownej kompleksowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, a w razie konieczności przeprowadzenie dodatkowego, uzupełniającego postępowania dowodowego oraz uwzględnienie i odniesienie się do wszystkich argumentów podniesionych w odwołaniu.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na to, iż z tego obowiązku organ odwoławczy się nie wywiązał.
Organ odwoławczy nie ustosunkował się do podniesionych zarzutów stwierdzając ogólnikowo, że zarzuty podniesione w odwołaniu nie znalazły potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.
Takie działanie organu odwoławczego narusza ogólne zasady procedury administracyjnej tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 107 § 3 k.p.a. i art. 15 k.p.a. nakazujące dokładne wyjaśnienie sprawy, ustosunkowanie się do podniesionych w odwołaniu zarzutów oraz dokładne uzasadnienie z jakich powodów zarzuty skarżącej Wspólnoty nie zostały uwzględnione.
Mając na uwadze, iż w sprawie nie został dokładnie wyjaśniony stan faktyczny w rozumieniu art. 7 k.p.a., jak również nie został wyczerpująco rozpatrzony cały materiał dowodowy zgodnie z art. 77 k.p.a., a ponadto zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom art. 107§ 3 k.p.a.
Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.
Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, na podstawie art. 152, wyżej powołanej ustawy.
[pic]